ΠΕΦΤΟΝΤΑΣ

Πέφτοντας RIP!

2011-04-11T00:34:00.003+03:00

Σε όλους τους φίλους που διάβασαν, έγραψαν (μερικά αριστουργήματα...) και έστειλαν φωτογραφίες ή απλά σχολίασαν στο μπλογκ να ευχηθούμε να είναι γεροί για να ανεβαίνουν στα βουνά. Το Πέφτοντας σταματάει εδώ τη σύντομη (μόλις 2μιση χρόνια...) πορεία του (...κι ας γράφει το κηδειόχαρτο 71...) Θα μείνει ως ένα ακόμη ψηφιακό ζόμπι στη αθανασία του διαδικτύου... (και πλακάκι στο χόλυ γουντ, όπως μπορείτε να δείτε παρακάτω!!!)

Wallpepper Μαρτίου.

2011-02-28T22:08:00.001+02:00

Αν έχετε σουρώσει άσχημα το προηγούμενο βράδυ...

2011-02-16T01:42:00.004+02:00

...μην μπαίνετε σε σχισμές ώμου. Γιατί; Δείτε το βίντεο και θα καταλάβετε...

Boogie 'til You Poop from Cedar Wright on Vimeo.

Matterhorn - Όλυμπος σημειώσατε Χ… ξεραΐλα!

2011-02-14T11:16:00.000+02:00

Κείμενο-Φωτογραφίες: Μιχάλης Στύλλας (www.olympus-climbing.gr)

(Ο πρόλογος)

Τελικά ο μεγάλος αντικυκλώνας και οι πολύ χαμηλές θερμοκρασίες δεν είναι πάντα καλές. Εάν βέβαια υπάρχει ένα καλό υπόστρωμα υγρού χιονιού από κάτω τότε τέτοιες θερμοκρασίες είναι σίγουρα ωφέλιμες για το σχηματισμό καλών για σκαρφάλωμα συνθηκών χιονιού.

(Η δικαιολογία – πραγματικότητα)

Αλλά έλα που όπως διαβάζω και σε σχετικά επιστημονικά papers και στο avalanche.org, για να καταλάβω που πήγε το χιόνι από τις ορθοπλαγιές του Ολύμπου που ντύθηκαν στα λευκά από νωρίς φέτος, το ξηρό χιόνι μέσω του αέρα που περιέχει λιώνει τον υποκείμενο πάγο. Σε αυτό βέβαια συνωμοτούν και άλλες φυσικές διεργασίες όπως η διάδοση μικροκυματικής (microwave) ενέργειας κλπ κλπ μέσα από τα κενά αέρα του ξηρού χιονιού.

Φωτό: Τα Καζάνια στις 20 Νοεμβρίου του 2010.

Τα υγρά χιόνια του Οκτώβρη που ήταν σε καλή κατάσταση για σκαρφάλωμα κατά τα μέσα Νοέμβρη και μας άφησαν να ονειρευόμαστε για ένα καλό χειμώνα…την έκαναν μέσω του μηχανισμού αυτού αφού οι χιονοπτώσεις που ακολούθησαν ήταν με πολύ χαμηλές θερμοκρασίες και αέρα. Ο αέρας το πήρε από τις πλαγιές και η ελάχιστη υγρασία το πήρε από τις ορθοπλαγιές, μαζί με ότι βρισκόταν από κάτω (Αυτή ήταν η επιστημονική εξήγηση να λυθούν οι απορίες).

Φωτό: Τα Καζάνια στις 13 Φεβρουαρίου του 2011.

Φωτό: Το Matterhorn στις αρχές Φλεβάρη.

(Το αποτέλεσμα)

Βόρεια του Matterhorn (10 μέρες πριν). Πούδρες κάτω από την ορθοπλαγιά, μαύρος πάγος και πούδρες πάνω στα βράχινα κομμάτια….τυρρανία.

Φωτό: Από την προσπάθεια στη Βορεινή του Matterhorn με το Δασκαλάκη.

Οροπέδιο Μουσών (2 μέρες πριν). Πολύ λίγο για την εποχή χιόνι. Καμινάδες Μύτικα, ξερές με λίγο πούδρα…απογοήτευση.

Φωτό: Τα Καζάνια και το Στεφάνι το προηγούμενο Σαββατοκύριακο!

(Ο καταλογισμός ευθυνών)

Το ΔΝΤ φταίει για όλα!

Αλλά δεν πειράζει ας είναι και έτσι, ίσως έρθουν καλύτερες μέρες!!!

The forsaken wall.

2011-02-13T19:26:00.001+02:00

Κάπου μέσα στο χειμώνα του 1996 θυμάμαι ήταν η πρώτη φορά που έκανα χειμερινή διάσχιση των Λευκών Όρεων με τον Ε.Ο.Σ. Χανίων! Μέσα στο πρόγραμμα της διαδρομής μας ήταν να πάμε και στην κορφή Πάχνες (2456μ)....

Περισσότερα εδώ: http://climbinchania.blogspot.com/2011/02/forsaken-wall.html

Φωτογραφίες του Marko Prezelj από το Bisotun Wall, Iran.

2011-02-07T12:51:00.002+02:00

Τον Οκτώβριο του '10 οι Luka Lindic, Manu Pellissier και Marko Prezelj σκαρφαλώσαν μια διαδρομή 1000μ (18 σχοινιές με δυσκολίες μέχρι F7a) στον πολύ κοφτερό ασβεστόλιθο του Bisotun Wall κοντά στο Kermanshah στο δυτικό Iran. Σύμφωνα με το Marko, οι δυσκολίες ήταν πιο πολύ η υπερβολική ζέστη και η μεταφορά μεγάλων ποσοτήτων νερού στη διαδρομή. Στο λακωνικό μέιλ του ο Marko λέει επίσης ότι το ταξίδι ήταν πολύ ενδιαφέρον και βοήθησε να ξεπεράσουν κάποια στερεότυπα και λάθος απόψεις που είχαν για το Ιράν. Οι άνθρωποι εκεί ήταν πολύ φιλικοί και φιλόξενοι. Απολαύστε τις φωτογραφίες (ευχαριστούμε το Mike για την επικοινωνία):

Gri-gri...

2011-01-24T21:52:00.001+02:00

Βλέποντας πολύ κόσμο να δουλεύει το Gri-Gri (και λοιπές συσκεύες ασφάλισης...) με λάθος τρόπο, αλλά και ακούγοντας πολλές λάθος παγιωμένες απόψεις για αυτόματα ασφαλιστήρια, "δεν πρέπει να πιάνεις το σχοινί όταν πέφτει ο άλλος" κτλ που περνάνε από γενιά σε γενιά, καλό είναι να δούμε όλοι το παρακάτω βίντεο της Petzl... Όλα όσα λέει (για τη χρήση, γιατί οι προδιαγραφές στο διαμέτρημα των σχοινιών είναι διαφορετικές στο παλιό) ισχύουν φυσικά και για το παλιό μοντέλο:

"Στον Όλυμπο, με δυο παπούτσια πάνινα!"

2011-01-22T18:26:00.006+02:00

Κείμενο: Νικόλας Κ. Μαλίζος

Θέλω να μεταφέρω το προβληματισμό αρκετών ορειβατών της Λάρισας και της Θεσσαλίας γενικότερα και να επιστήσω τη προσοχή σας σχετικά με το νέο Ορειβατικό Οδηγό του "δικού μας" Ολύμπου (φαντάζομαι έχετε ακούσει/διαβάσει σχετικά) που εξέδωσε η (πρώην) Νομαρχία Λάρισας στη δύση των θεσμικών της καθηκόντων (Νοέμβρης 2010), καθώς και το γραφικό σλόγκαν με το οποίο τον προωθεί, "Στον Όλυμπο, με δυο παπούτσια πάνινα!".

Το έντυπο, το οποίο διατίθεται μεταφρασμένο και στα Αγγλικά, Κινέζικα και Ρώσικα (να ετοιμάζονται τα Spring Rolls και οι Goulash στο Κάκκαλο παρακαλώ), αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα έλλειψης γνώσεων και επαγγελματισμού ακολουθώντας την απλοϊκή λογική "κάνω ορειβασία άρα μπορώ και να γράψω περι ορειβασίας". Στις πρώτες σελίδες παρουσιάζεται πλήθος φωτογραφιών με πρωταγωνιστές το Νομάρχη (Λ.Κατσαρός), πολιτικά στελέχη αλλά και στελέχη της Εκκλησίας(;;;!!!!)
τόσο σε καλοκαιρινό φόντο όσο και με εξάρτηση "αποστολής" όπως αναφέρει σχετική λεζάντα λές και βρίσκονται στo Lhotse Face, ενώ στη πραγματικότητα ποζάρουν λίγο πιο πάνω από τις Βρυσοπούλες.
Οι γραφικότητες συνεχίζονται με πολλές αναφορές στα έργα και ιδιαίτερα στους δρόμους που (ορθώς σε ορισμένες περιπτώσεις) κατασκεύασε η Ν.Λάρισας. Οι ενότητες τον ορειβατικών διαδρομών στερούνται κατανοητών γραπτών οδηγιών ενώ σώζονται από τους καλής ποιότητας χάρτες της εταιρίας "Ανάβαση" που αναδημοσιεύονται δίπλα στις περιγραφές. Σε αρκετές περιπτώσεις δε, οι φωτογραφίες που συνοδεύουν τις διαδρομές είναι στη καλύτερη περίπτωση ερασιτεχνικές και χαμηλής ανάλυσης ενώ στη χειρότερη παραπλανητικές-άσχετες (π.χ. περιγραφή διαδρομής Κάτω Ολύμπου συνοδευόμενη από φωτό του Οροπεδίου των Μουσών κ.α).

Θα πεί κανείς, "δε βαριέσαι, τι περίμενες από ένα δημόσιο φορέα;" Πολλά η απάντηση, αλλά συνηθισμένοι δυστυχώς ως λαός στη προχειρότητα οδηγούμαστε πάντα στην απάθεια διαιωνίζοντας έτσι τέτοια φαινόμενα.

Πέραν όμως των ποιοτικών ελλείψεων της συγκεκριμένης έκδοσης, του πρώην Ν. Λάρισας και πλεόν Περιφέρειας Θεσσαλίας συντελεί σε κάτι πολύ χειρότερο.

α) Στον συνειδητό διαχωρισμό του σπουδαίας φυσικής και πολιτισμικής αξίας βουνό, του Ολύμπου, σε "δικό τους" (Β-ΒΑ-Α πλευρά) και "δικό μας" (ΒΔ-Δ-Ν πλευρά). Κλασσικό παράδειγμα πολιτικού παιγνίου που οδηγεί σε πόλωση των τοπικών κοινοτήτων, έλλειψη σύμπνοιας, απουσία καινοτομίας στον τομέα της ανάδειξης και ελλιπή προστασία καταδεικνύοντας την παντελή έλλειψη οράματος.

β) Την προτροπή επισκεπτών (και όχι ορειβατών με εμπεριστατωμένη γνώση) να ανέβουν στις κορυφές του Ολύμπου "με ένα παγούρι νερό και 2 παπούτσι πάνινα". Μα πόσο γραφικοί !! Όταν την ίδια στιγμή αναζητούνται και επιχειρούνται λύσεις για την εκπαίδευση & ασφαλή ανάβαση των επισκεπτών/ορειβατών του Ολύμπου, ο σπουδαιότερος φορέας τοπικής αυτοδιοίκησης του Ν.Λάρισας αναιρεί τις όποιες προσπάθειες και προτρέπει σε αντίθετες και δυνητικά επικίνδυνες πρακτικές.

Και όλα αυτά ανακοινώνονται λίγες μέρες μετά την ανεπιτυχή εύρεση/διάσωση της Γαλλίδας που ακόμα αγνοείται όταν στα τέλη του Σεπτέμβρη επισκέφτηκε τον Όλυμπο με 2 παπούτσια πάνινα .....

Link: http://www.kosmoslarissa.gr/article/9053/ και http://www.naftemporiki.gr/localnews/story.asp?id=1904676

Old tools, new tricks!

2011-01-11T13:53:00.001+02:00

Εντάξει το παραδέχομαι, είμαι gadget-άκιας. Μόλις βγήκε η μόδα (που τελικά δεν ήταν καθόλου μόδα... περισσότερο ήταν μια αναγκαιότητα) με τα leash-less πιολέ όλοι οι παλιότεροι την αντιμετώπισαν με δυσπιστία. Κι αν σου πέσουν; Δεν θα είναι πιο δύσκολο; Το ιμαντάκι βοηθάει! Ειδικά στα δύκολα... Κι άλλα τέτοια...

Τα πρώτα μου πιολέ, 2 Axar κλασσικά all-around, είχαν μετρήσει σε πτώσεις 3 σχοινιές το ένα και 4-5 το άλλο. Και να φανταστείς ότι είχαν και ιμάντες... Η λύση με σχοινάκια, ιμάντες ασφαλείας στο μποντριέ κι άλλες αηδίες δοκιμάστηκε, αλλά μόνο μπελάς ήταν. Δεδομένων και των ιμάντων για τους καρπούς. Μπλέξιμο και μανούρα. Οπότε πάμε leash-less. BD Reactor, μου τα πρότεινε ο φίλος μου ο Gor, τους έβαλα και 2 μύτες Τ και κάτι σφυριά να! με το συμπάθειο, και είναι και γαμώ τα εργαλεία... Αλλά τα παλιά μου πιστά Axar; Αυτά τι; Θα κάθονται παραπονεμένα στην αποθήκη; Καιρός για αλλαγές λοιπόν! Παραγγελία από το νετ του Trigrest της Petzl και αναζήτηση του παλιού Griprest που υποτίθεται ότι ταιριάζει. Είχα δει και μια μετατροπή από έναν Ισπανό που είχε βάλει το Horn της Grivel, αλλά δεν μου άρεσε και πολύ... Τελικά ένας άλλος Ισπανός μας έστειλε τα νέα Griprest για το νέο Quark. Σκατά. Έπεσε λοιπόν κοπίδι και αναπτήρας... Και όλα ήρθαν και δέσαν. Μπορείτε να θαυμάστε παρακάτω στις φωτογραφίες. Όχι state-of-the-art, αλλά φαίνεται να δουλεύει... Θα δούμε, όταν χιονίσει... Και επειδή τα πιολέ πέφτουν, φυσικά θα υπάρχει και ο λαστιχο-ιμάντας της Grivel (κάποιοι λένε ότι ο BD είναι καλύτερος βέβαια)

Ε... δεν είναι και τέλειο το φινίρισμα, αλλά δουλείτσα θα γίνει!

Brand new and patented!!!

Ωπ!!! Θέλει λίγο "φτιάξιμο" η παλιά η μύτη, πριν αντικατασταθεί από τη νεα...

Form follows function...

Χρήσιμα links:

-Πίνακας συμβατότητας πιολέ και αξεσουάρ, αν και το κοπίδι κάνει δουλειά τελικά...

http://www.needlesports.com/Catalogue/Winter-Climbing-Equipment/Ice-Axes/Ice-Axe-Accessories

-DIY ελαστικοί ιμάντες (αυτό αν είστε ματζίρηδες, γιατί βγαίνει πολύ ογκώδες, τό 'χω κάνει... μετά αγόρασα της Grivel και τώρα λέω να πάρω της BD, που έχει και στριφτάρι... είμαι gadget-άκιας, το είπαμε...)

http://www.wellsphere.com/rock-climbing-article/diy-leashless-ice-tool-tether-umbilical/1110564

Κείμενο-Φωτό: Θ.Χ.

Wallpepper: Ημερολόγιο Πέφτοντας 2011!

2011-01-03T12:29:00.002+02:00

Καλή χρονιά κι από το Πέφτοντας με ένα wallpepper-ημερολόγιο με πολύ αγάπη και λίγο χιόνι.

Ευχαριστούμε το Γιάννη για τη συνεργασία στη φωτογράφηση.

Η Κόψη των Αμνών.

2011-01-03T12:17:00.003+02:00

Κείμενο-Φωτό: Νίκος Κρούπης
http://nikolas.kroupi.gr

"Η Κόψη των Αμνών"
800 μέτρα, V, 12/6/2010
Πύλη, Κόζιακας
Κουνιάκης Χριστόφορος & Κρούπης Νίκος

Μια όμορφη διαδρομή περιπέτειας πραγματοποιήθηκε στις 12/6/2010 στην Πύλη Τρικάλων από τον Χριστόφορο Κουνιάκη και το Νίκο Κρούπη. Το συνολικό ανάπτυγμα της διαδρομής είναι 800 μέτρα και το δυσκολότερο πέρασμα δυσκολίας V βαθμού. Στο ξεκίνημα θεωρούσαμε ότι ήμασταν οι πρώτοι που τη σκαρφαλώναμε αλλά ένα παλιό πορτοκαλί σχισμόκαρφο βρέθηκε στη 3η σχοινιά, ένδειξη ότι η διαδρομή αυτή ανοίχθηκε από αγνώστους πολύ παλιότερα. Δεν γνωρίζουμε ποιος ήταν ο πρώτος που σκαρφάλωσε τη κόψη αυτή, αλλά ελπίζουμε να βρεθούν μετά τη δημοσίευση της παρούσας περιγραφής. Από τις πληροφορίες που συλλέξαμε έχουμε τις παρακάτω αναφορές: Στη δεκαετία του 80’ ο Βασίλης Γραβάνης και ο Παύλος Τσιαντός έκαναν μια διαδρομή στην περιοχή αλλά δεν έχουν λεπτομερείς πληροφορίες της διαδρομής. Το Γενάρη του 1992, ο Δημήτρης Μπακάλης με τους Θανάση Μπαλαμώτη και Δημήτρη Ντούβλη έκαναν τη κόψη αυτή και την ονόμασαν «Η Κόψη των Αμνών» εμπνευσμένοι από την ταινία η Σιωπή των Αμνών εκείνης της εποχής. Τον Οκτώβριο του 2006 δυο σχοινοσυντροφιές σκαρφάλωσαν στη δεξιά πλευρά της κόψης κάνοντας 3 σχοινιές και επιστρέφοντας λόγω καταιγίδας. Η πρώτη σχοινοσυντροφιά αποτελούνταν από τους Στέφανο Νικολογιάννη, Παλούδη Θανάση και Κοραλία Κερκεντζέ ενώ η δεύτερη από τους Κώστα Λίολιο και Γιάννη Μιχαλόπουλο.

Περιγραφή διαδρομής: Η Κόψη των Αμνών είναι εμφανής από αρκετά χιλιόμετρα πριν φτάσει κανείς ακόμα στην Πύλη. Στα στενά της Πύλης καταλήγουν δύο χαρακτηριστικές ράχες του Κόζιακα και τις συναντάμε στο δρόμο προς Ελάτη. Η πρώτη είναι η ράχη της Καμάρας (που ξεκινά ακριβώς απέναντι από την τοξωτή γέφυρα Καμαρά του Αγ. Βησσαρίωνα) και η δεύτερη που την ονομάσαμε Κόψη των Αμνών και ξεκινά απέναντί από την γέφυρα Κονδύλη (η γέφυρα του κεντρικού δρόμου προς Ελάτη). Η πρόσβαση γίνετε λίγα μέτρα μετά τη γέφυρα Κονδύλη (2,5 χλμ μετά την Πύλη). Για να φτάσει κανείς στην διαδρομή θα πρέπει να ακολουθήσει το μονοπάτι προς το αναρριχητικό πεδίο Μικρό Φαράγγι και μετά το πέρασμα του ρέματος να κινηθεί δεξιά μέχρι την βάση της ράχης. Η πρώτη σχοινιά ξεκινά με το πέρασμα ενός κενού ενός μέτρου και το σκαρφάλωμα ενός κατακόρυφου τοίχου 5 μέτρων. Η διαδρομή κινείτε σε ήπιες κλήσεις δυσκολίας μέχρι IV+ και ανάπτυγμα 60 μέτρα ακριβώς, ενώ το πρώτο ρελέ έγινε σε δένδρο ένα από τα πολλά που συναντάμε στη διαδρομή. Η δεύτερη σχοινιά ξεκινά με 10 εύκολα μέτρα και φτάνουμε στη βάση του χαρακτηριστικού κατακόρυφου τοίχου. Εκεί τραβερσάραμε 5 μέτρα αριστερά (αφού δεν είχε δυνατότητα ασφάλισης το μικρό αρνητικό πέρασμα στο στον τοίχο). Προσοχή η σχοινιά αυτή είναι 70 μέτρα και το ρελέ έγινε επίσης σε δενδράκι, ενώ κινηθήκαμε παράλληλα για 10 μέτρα, με μέγιστο βαθμό δυσκολίας V-. Η τρίτη σχοινιά είναι η πιο απαιτητική, το δυσκολότερο πέρασμα ήταν V βαθμού σε μια σχισμή οπού βρέθηκε και το καρφί. Το ρελέ της 3η σχοινιάς μήκους 60 μέτρων έγινε σε δέντρο ακριβώς το τέλος της απότομής ράχης. Από το 3ο ρελέ και μετά η κλίση μειώνετε και δεν είναι απαραίτητο το σκαρφάλωμα με σχοινιές. Εμείς κινηθήκαμε παράλληλα μέχρι το πέρας της διαδρομής για τα επόμενα 600 μέτρα. Η ράχη καταλήγει σε πυκνό δάσος χαμηλών δένδρων όπου είναι δύσκολη η διέλευση. Η επιστροφή αποτελεί μια μεγάλη περιπέτεια με κατάβασή απότομων πλαγιών από πουρνάρια και χαμηλή βλάστηση. Αρχικά συνεχίσαμε τη ράχη προς τα επάνω και μετά αρχίσαμε να κατεβαίνουμε προς τα αριστερά. Χρειάστηκε να κάνουμε τρία ραπέλ 30 μέτρων σε διάφορα απότομα σημεία μέχρι να πέσουμε την κοίτη του ρέματος. Το ρέμα κατεβαίνει από τον Κόζιακα και είναι αυτό που περνά από το αναρριχητικό πεδίο Μικρό Φαράγγι, όπου φτάνει καλό μονοπάτι από τον κεντρικό δρόμο.
Για την αναρρίχηση χρειαστήκαμε 5:30 ώρες ενώ την επιστροφή 2 ώρες. Η αναρρίχηση έγινε νωρίς το πρωί πριν η θερμοκρασία ανέβει. Προσοχή κατά την επιστροφή, στην αριστερή πλευρά της ράχης υπάρχουν μεγάλα αρνητικά τμήματα οπού πιθανόν με ένα 60μετρο ραπέλ να μην καταλήξετε πουθενά!

Στα δύο πρώτα ρελέ αφήσαμε κορδολέτα (από παλιό σχοινί) στα δέντρα όπου έγιναν τα ρελέ. Οι θάμνοι βοηθούν πολύ στην ασφάλιση, γι’ αυτό χρειάζεται να έχετε μαζί σας αρκετούς ιμάντες. Επίσης, χρήσιμα υλικά είναι μια σειρά από φρεντς και καρύδια, μεσαίου κυρίως μεγέθους. Για την επανάληψη της διαδρομής, θα πρέπει πρώτα να ενημερωθείτε για τις καιρικές συνθήκες που θα επικρατήσουν στην περιοχή, είτε είναι καλοκαίρι (υψηλές θερμοκρασίας), είτε φθινόπωρο (βροχές). Επιπλέον το φθινόπωρο, θα πρέπει να προσέξετε και τους κυνηγούς, οι οποίοι εισέρχονται στην ελεγχόμενη κυνηγητική περιοχή του Κόζιακα.

Scottish climbing in chania.

2010-12-28T17:32:00.004+02:00

Κείμενο-φωτό: Νίκος Καλατζάκης.

Δεν πρόλαβε να κάνει την εμφάνιση του ο χειμώνας καλά-καλά, και εμείς είμασταν ήδη στο καταφύγιο Καλλέργη περιμένοντας πως και πως τα πρώτα χιόνια...

Διαβάστε περισσότερα, δείτε και περισσότερες φωτογραφίες στο παρακάτω link: www.climbinchania.blogspot.com/.../scottish-climbing-in-chania.html

Παγόβιδες-Abalakhov κ.α.

2010-12-19T22:17:00.001+02:00

Μιας και ξεκίνησε η σαιζόν, ας δούμε και ένα εκπαιδευτικό βιντεάκι από την Petzl...

Χρυσή κουτάλα.

2010-12-16T20:10:00.006+02:00

Κείμενο-Φωτό: Χρήστος Πατεράκης.

Την ώρα που ο Marko Prezeli αρνείται να παραλάβει το χρυσό πιολέ, μια άλλη βράβευση έλαβε χώρα στα βουνά του Νότου. Η ονομαζόμενη “Χρυσή κουτάλα” είναι είσοδος αλλά και η αποδοχή στο γευστικό κόσμο των καταφυγίων και αυτή τη φορά έγινε από την Μιχάλη Στύλλα. Ο Στύλλας μετά από μία εβδομάδα σουλατσαρίσματος στα βράχια και τις παραλίες της Κρήτης, αποφάσισε σαν κύκνειο άσμα από την επίσκεψη στο νησί, να ανέβει στο καταφύγιο Καλλέργη που έχει αναλάβει από φέτος ο Χρήστος Πατεράκης (Πάτερος κοινός). Ο Μάικ νόμιζε ότι θα ανέβαινε με κοντομάνικο και σαγιονάρα, αλλά η μοίρα του επιφύλασσε ένα κρύο παιχνίδι. Ακόμα με το αλάτι στη πλάτη από τη προηγούμενη μέρα που πλατσούριζε με τον Τσούτσια στο Πλακιά, βρέθηκε να τουρτουρίζει ανεβαίνοντας για το καταφύγιο με σφοδρή χιονόπτωση και -10…

Φωτό: Πολύ σκληρός ήταν ο έλεγχος στα βαθιά και άδυτα της κουζίνας του Καλλέργη, αλλά ο Πάτεράκης τα είχε όλα "πένα".

“Είδα όλα τα πρόσωπα της Κρήτης”. Εχθές κολυμπούσα και έκανα ηλιοθεραπεία και σήμερα κόντεψα να πάθω κρυοπαγήματα… ανέφερε χαρακτηριστικά. Χωρίς να χάσει χρόνο πέρασε στα άδυτα της κουζίνας και άρχισε να ανοίγει τα καπάκια από τις κατσαρόλες. Ο Πάτερος όμως “διαβασμένος” από τα καλοκαίρια στο Κάκαλο, είχε φροντίσει τα πάντα να είναι στην εντέλεια, ενώ έλεγχος έγινε και για την καθαριότητα μετά το φαγητό ώστε τα πιάτα να μη σου πέφτουν από τα χέρια από τα λίπη που δεν καθάρισαν… Η σκληρότερη δοκιμή όμως για τη χρυσή κουτάλα ήταν η αντοχή του καταφυγιά στις γέναιες ποσότητες αλκοόλ, την οποία ο Χανιώτης πέρασε με απόλυτη επιτυχία. Έτσι την επόμενη ημέρα έγινε μια λαμπρή τελετή με καλεσμένους όλους τους άρχοντες της τοπικής ορειβασίας, οι οποίο όμως λουφάξαν σαν κοτούλες στους καναπέδες μπροστά από τα τζάκια των σπιτιών τους, αφού το χιόνι είχε φτάσει μέχρι και το φάρο των Χανιών…

Παρόλα αυτά η χρυσή κουτάλα και το χρίσμα του καταφυγιά έγινε στον Πατεράκη, ο οποίος είχε φτιάξει μια υπέροχη φακή και μακαρόνια με κιμά (που φήμες λένε ότι τα είχε φτιάξει η μάνα του…μέγα ψέμα). Του ευχόμαστε καλή επιτυχία στα νέα του καθήκοντα και επιφυλασομεθα να τον επισκεφτούμε ώστε να δούμε αν δίκαια έλαβε όχι μόνο το χρίσμα του καταφυγιά αλλά και τη βράβευση…

Φωτό: Δίκαια ο Πάτερος μετά από σκληρό έλεγχο απο τον Μιχάλη Στύλλα παρέλαβε την "Χρυσή Κουτάλα" αλλά και το χρίσμα του καταφυγιά.

Σημ. Πέφτοντας: Όσοι θέλετε να ανεβείτε στον Καλέργη επικοινωνήστε στο christos.paterakis [@t] fastmedia [dot] gr ή στο: 6973400077, στο www.eoshanion.gr...Itemid=63 αλλά και στο FB: "Καταφύγιο Καλλέργη Λευκά όρη"

Τι έγινε σε τρεις ημέρες στην Κρήτη?

2010-12-16T19:58:00.001+02:00

Explorado: Κρήτη
Κείμενο-Φωτό: Μιχάλης Στύλλας.

Δεν είναι κανένας άγνωστος αλλά ούτε κρυμμένος προορισμός, πλην όμως εξωτικότατος και ήσυχος αυτήν την εποχή του χρόνου. Είναι πάντα ωραίο να απολαμβάνεις τη φιλοξενία φίλων κάποιους από τους οποίους έχεις να δεις καιρό, να σκέφτεσαι μόνο το σκαρφάλωμα και ενίοτε πώς να γεμίσεις το κεφάλι σου με ουσίες και σκέψεις αφού τα ωραία βράδια γύρω από τη φωτιά στο Αγιοφάραγγο έχει αδειάσει πλήρως. Πιο σημαντικό, σε μια εποχή που όλα τα κοινωνικοπολιτικά δρώμενα μαζί με τα καταραμένα ΜΜΕ οδηγούν ή προσπαθούν τουλάχιστο, στην εποχή του εγώ και ότι όλα πρέπει να πληρώνονται αδρά, περιστάσεις τύπου αναρρίχηση και μπάνιο με φίλους, να σου θυμίζουν πόσο απλή και ομαδική διαδικασία είναι η καλοπέραση. Και επειδή η Κρήτη είναι extreme από πολλές απόψεις (τεκτονική ανύψωση σε τρελούς ρυθμούς με αποτέλεσμα το σχηματισμό φαραγγιών και αποκάλυψη ρηγμάτων τύπου Πλακιά, τσικουδιά με το κιλό, πιστόλια στο κέντρο των Χανίων, προσπεράσεις πάνω σε στροφές, τάσεις αυτονομίας, και άλλα τέτοια κουζουλά) συμπεριλαμβανομένων και των καιρικών σκαμπανεβασμάτων, μετά από τα μπάνια παραλίγο να ερχόταν τα κρυοπαγήματα. Explorado η Κρήτη, unexplorado τα συναισθήματα κάθε φορά που φεύγεις απ’ εκείθε!

Καλό Χειμώνα

Ps. Come I say Rude Boy, and a dance all reggea music, I watch the test I give you beat why contest now? So would you tell me now? (Τάδε είπαν οι Dub Inc ως επίλογο της συναυλίας τους στο Ηράκλειο)

Αντίο Θεόφιλε...

2010-11-29T02:26:00.002+02:00

Πριν λίγες ώρες έφυγε αναπάντεχα (από ανακοπή) ο Θεόφιλος Χατζηζυρλής. Θα τον θυμόμαστε πάντα...

Φράιντεϊ νάιτ μούβι...

2010-11-26T18:16:00.000+02:00

JAFH15-V65

2010-11-15T23:45:00.001+02:00

Κείμενο-σκίτσο: Αλέξανδρος Κωνσταντινίδης.

Τον Σεπτέμβριο, οι Αλ. Κωνσταντινίδης και Κ. Μουγκολιάς πήγαν προς την ορθοπλαγιά του Λάζου στην Γκιώνα με σκοπό να επαναλάβουν το κύριο μέρος της διαδρομής Μποτίνη-Σπανούδη. Τραβερσαριστά, από την θέση νερό της Βαθειάς Λάκκας, με λίγο σκράμπλινγκ και μετά κανένα μισάωρο βρέθηκαν στα όρια του διαζώματος που περιγράφεται στην διαδρομή. Με ένα ραπέλ βρέθηκαν στο διάζωμα και άρχισαν να ψάχνουν χαρακτηριστικά της διαδρομής όπως το χαραγμένο VAT 69, ένα δίεδρο κτλ. Αντ΄ αυτού βρήκαν βαμμένο με μεγάλα μαύρα γράμματα: JAFH15-V65. Ένα δίεδρο πέμπτου υπήρχε πιο εκεί αριστερά, αλλά στην μέση ήταν μια πολύ προκλητική νεροσυρμή η οποία δεν ήταν πέμπτου αλλά λίγο παραπάνω.

Για να μην τα πολυλογούμε, τα παιδιά ακολούθησαν την νεροσυρμή στο μεγαλύτερο μέρος της, η οποία είχε σημάδια επαναλήψεων όπως δύο καρφιά, κάτι σχοινιά σε διαμπερή κτλ. Γνωρίζω ότι σε αυτή την διαδρομή έχουν μπεί κατα καιρούς 5-6 σχοινοσυντροφιές εκ των οποίων οι περισσότερες είχαν περιπέτειες (άλλοι επάνω, άλλοι υποχωρήσεις, άλλοι τραυματισμούς και υποχωρήσεις).

Το πρόβλημα ήταν ότι η περιγραφή λίγο έμοιαζε με αυτή της Μποτίνη-Σπανούδη, η οποία μάλλον απέφευγε τις δυσκολίες με τραβέρσες και από δεξιά. Το πιο μεγάλο λάθος ήταν αυτό στην έξοδο, όπου αφήσαν την νεροσυρμή και πήγαν λοξά δεξιά με αποτέλεσμα να βρεθούν κάτω από μεγάλα αρνητικά.

Τα παιδια συμφωνήσαν ότι η διαδρομή ήταν διαμάντι, ίσως η καλύτερη της Γκιώνας, και αξίζει να δοθεί η περιγραφή της γραμμής που τουλάχιστον αυτοί σκαρφαλώσαν, για την προώθηση μελλοντικών επαναλήψεων. Να σημειωθεί ότι για την επανάληψη χρειάζονται οπωσδήποτε σφυρί και δυο-τρία καρφιά μιας και ο βράχος είναι μασίφ, δέχεται λίγες ασφάλειες και το σκαρφάλωμα είναι ιδιαίτερα τεχνικό και απαιτητικό...

Nylon, Dyneema, Fall Factor κι άλλες φρικιαστικές ιστορίες...

2010-11-08T15:01:00.000+02:00

Πολύ συχνά βλέπουμε σχοινοσύντροφους, φίλους ή αναρριχητές διπλανών σχοινοσυντροφιών να στέκονται στο ύψος του ρελέ ή και ακόμα ψηλότερα αυτασφαλισμένοι με ιμάντες, dyneema, daisy-chains κτλ. Δείτε το παρακάτω βιντεάκι και αναθεωρήστε μερικά πράγματα...

Περισσότερες πληροφορίες στο site της DMM, από όπου ξεπατικώσαμε το βίντεο και ειδικότερα στα links:

http://www.dmmclimbing.com/news.asp?nid=293&ngroup=1

http://www.dmmclimbing.com/video.asp?id=5

Ελευθερώθηκε η Eiger Direttissima. Σώωωωπα... Ναι! Κουβαλούσαν και σόμπα!

2010-11-04T18:50:00.004+02:00

Σύμφωνα με δημοσίευμα περιοδικού ελευθερώθηκε η Eiger Direttissima! Αυτό δεν θα μπορούσε να είναι από μόνο του και κανένα φοβερό γεγονός, αλλά σύμφωνα με το περιοδικό οι Jasper και Schaeli κουβαλούσαν και σόμπα, αλλά κάναν και ρελέ με ασφάλεις... Ωωωωωωωω!!! Δείτε:

Το blog μας δεν κάθησε με σταυρωμένα χέρια. Χάκεψε το αρχείο των φωτογραφειών του Jasper και εντόπισε τις πραγματικές φωτό της ανάβασης, πριν την αφαίρεση στο Photoshop της σόμπας στη μια φωτό και την αλλαγή της σόμπας με ένα haul-bag της BD (γαμημένοι χορηγοί...) στην δεύτερη. Ιδού:

Για όσους ξέρουν αγγλικά μπορείτε να διαβάστε το άρθρο στο link: http://www.planetmountain.com....37681#
Για όσους ξέρουν ελληνικά ψάξτε στου Γούγλη, αλλά προσέξτε, μπορεί να τα ξεχάσετε και να έχετε πρόβλημα επικοινωνίας μετά...

ΥΓ. Το ανησυχητικό όπως πάντα για την ελληνική ορειβασία (αναφωνήστε παρακαλώ: ου!-α!-ου!) είναι ότι το μεταφρασμένο άρθρο έχει 4.75 (στα 5) βαθμολογία από τους αναγνώστες που μπήκαν στο κόπο να το διαβάσουν και να το βαθμολογήσουν...

ΥΓ 2. Ευχαριστούμε τον ψηλό (ναι κάθομαι...) για την επισήμανση του link.

BASE στα Μετέωρα.

2010-11-03T19:51:00.002+02:00

Climb & BASE στα Μετέωρα. Κείμενο-Φωτογραφίες: Λιάνα Τζιλίνη.

Το base jump είναι ένα extreme σπορ στο οποίο ο αθλητής κάνει ελεύθερη πτώση από σταθερό σημείο. Τα άλματα βέβαια εδώ γίνονται από πολύ πιο χαμηλά σημεία. Τα αλεξίπτωτα είναι ειδικά για base άλματα, και δεν υπάρχει εφεδρικό διότι δεν υπάρχει χρονικό περιθώριο για την χρήση του. Μόνο το όνομα του σπορ μάλιστα αποδεικνύει ότι δεν πρόκειται για κάτι εύκολο, καθώς το base αποτελεί ακρωνύμιο των λέξεων building (κτίριο), antennas (κεραίες), spans (γέφυρες) και earth (κυρίως λόφους), σημεία δηλαδή από τα οποία ένας αθλητής κάνει το άλμα. Το base jumping μάλιστα θεωρείται πιο επικίνδυνο σπορ ακόμη και από την πτώση με αλεξίπτωτο από αεροπλάνο. Λίγοι είναι αυτοί πάντως στη χώρα μας που έχουν ως χόμπι να πέφτουν από βράχους, κτίρια ή γέφυρες, ανεβάζοντας την αδρεναλίνη τους στα ύψη!
Τον Ιούλιο του 2010 ο διεθνούς φήμης Έλληνας base jumper κ. Στράτος Γιαμούκογλου βρέθηκε στα Μετέωρα για να εξερευνήσει τα βράχια και να βρει το κατάλληλο exit point για άλμα από βράχο.
Στα Μετέωρα συναντήθηκε με τον έμπειρο αναρριχητή Βασίλη Θεόδωρου και μαζί επισκεφτήκαν τον βράχο που βρίσκεται απέναντι από το μοναστήρι στον Αγ. Στέφανο.
Πρόκειται για τον διάσημο πλέον βράχο όπου γυρίστηκε η ταινία του James Bond “ For your eyes only” . Στον βράχο αυτό είχε πηδήξει πρώτος πριν 8 χρόνια ο διάσημος Felix Baumgartner . Είχε ονομάσει το επίτευγμα του αυτό ως « Ο μοντέρνος Ίκαρος στα χνάρια του 007». Στον βράχο αυτόν λοιπόν βρέθηκε και ο Έλληνας base jumper και πήδηξε στην δύση του Ήλιου από τον 120μ βράχο. Άνοιξε το αλεξίπτωτο του αμέσως μετά το άλμα και προσγειώθηκε με ασφάλεια στο έδαφος, ανεβάζοντας την αδρεναλίνη σε όλους τους κατοίκους της περιοχής.

Την επόμενη μέρα μαζί με την Βασίλη Θεοδώρου αποφάσισαν να σκαρφαλώσουν τον Άλυσσο. Ο ΑΛΥΣΣΟΣ ήταν για την Καλαμπάκα ένας βράχος-μύθος, λόγω του σχήματός του και, παρόλο που υπήρχε παλιό μοναστήρι εκεί, η κατάκτησή του θεωρήθηκε μεγάλο κατόρθωμα. Είναι από τους ψηλότερους βράχους στα Μετέωρα με ανάπτυγμα πάνω από 250μ.
Στο βράχο του ΑΛΥΣΣΟΥ (παλιό μοναστήρι), αυτός που επιχείρησε την πρώτη ανάβαση υποχρεώθηκε σε δύσκολη αναρρίχηση (V βαθμού δυσκολίας) σε «καμινάδα» στη βόρεια πλευρά του βράχου, που ακόμα και σήμερα θεωρείται ένας από τους πιο δύσκολους προς ανάβαση βράχους
Οι διαδρομές του δεν σκαρφαλώνονται συχνά.
ΑΛΥΣΣΟΣ
- Παλιά ανάβαση των μοναχών V
- Σαξονική πέρλα V
- Διαδρομή του φιδιού VII+ (VI,A1)
- ΔΙΑΓΩΝΙΑ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ (διαγώνια παραλλαγή)V+
- ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ ΝΤΙΡΕΚΤ (παραλλαγή -"Αυγό του φιδιού" ) VI
- ΣΤΑΝ ΚΑΙ ΟΛΙ VII
- ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΠΡΑΞΙΑΣ VII+ (VI,A2)
- Παραλλαγές διευκόλυνσης στην "ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΠΡΑΞΙΑΣ" III
- ΒΟΡΕΙΟΣ ΣΥΝΔΙΑΣΜΟΣ VII

Στην παρέα του Στράτου Γιαμούκογλου και του Βασίλη Θεοδώρου προστέθηκε και η Τζιλίνη Λιάνα που ανήκει στην ομάδα υποστήριξης του Στράτου. Όλοι μαζί λοιπόν αποφάσισαν να σκαρφαλώσουν την "Διαδρομή των Μοναχών" για να φτάσουν στην κορφή του Αλυσσου. Από εκεί λοιπόν βρήκαν το κατάλληλο σημείο για exit point . Στο σημείο εκείνο το ύψος του βράχου ήταν 190μ. Εκεί λοιπόν περιμένοντας τις κατάλληλες καιρικές συνθήκες , ο Στράτος πήδηξε στο κενό , κόβοντας την ανάσα σε όσους τον παρακολουθούσαν από κάτω. Το αλεξίπτωτο άνοιξε μετά από μερικά δευτερόλεπτα και προσγειώθηκε στο έδαφος . Άλλο ένα επιτυχημένο άλμα είχε επιτευχθεί στον ιερό αυτό τόπο των Μετεώρων.

¨Αναρρίχηση και basejump είναι πολύ ιδιαίτερος συνδυασμός και αρκετά αδρεναλινούχο¨ μας λέει ο Στράτος . Τα Μετέωρα είναι ο ιδανικός τόπος για να ζήσεις αυτήν την εμπειρία. Σίγουρα υπάρχουν και αλλά σημεία για base jump στα βράχια αυτά που θα ήθελα πολύ να κάνω. Βεβαία για όλα αυτά απαιτείται πολύ προσοχή , εμπειρία και γνώσεις. Το base jump είναι επικίνδυνο άθλημα και απαιτεί σεβασμό . Γοητεύομαι να ανοίγω καινούρια exit points για άλματα στα ελληνικά βουνά και βράχια, και η Ελλάδα έχει πολλά. Θέλω επίσης να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον φίλο μου αναρριχητή Βασίλη Θεόδωρου που χωρίς την βοήθεια του τίποτα δεν θα είχε επιτευχθεί.

Μπορείτε να παρακολουθήσετε και άλλα βίντεο από τα άλματα του Στράτου Γιαμούκογλου στο κανάλι του στο YouTube: http://www.youtube.com/user/flyingangster

Τα κλεμμένα: Dosage Parody!

2010-10-12T01:27:00.003+03:00

Ο Μίλτος Ζ. (ο γνωστός ice doctor από τας Σέρρας) μας έστειλε το παρακάτω λινκ που φυσικά επισυνάπτουμε. Θα θέλαμε να επισημάνουμε ότι οι δημιουργοί του αντιγράψαν το Πέφτοντας χωρίς καμιά ντροπή, μεταφράζοντας (παραφράζοντας) το γνωστό περιοδικό Climbing σε Falling! Απαράδεκτο!!! Παρόλα αυτά απολαύστε:

Happy Birthday!

2010-10-07T09:01:00.000+03:00

2 χρόνια κι ακόμα πέφτει...

Ιμαλάια. Η παγκοσμιοποίηση της βλακείας.

2010-10-06T13:31:00.004+03:00

Το VERTICAL (μαζί με το Alpinist) είναι τα αγαπημένα μας περιοδικά. Πέρα όμως από τις εκπληκτικές φωτογραφίες, τις hardcore ιστορίες και τα νέα προϊόντα συχνά-πυκνά παίζουν και μερικά πολύ όμορφα κείμενα (όπως το παρακάτω...) που βάζουν ορισμένα πράγματα στην πραγματική τους διάσταση. Το μεταφράσαμε (όσο πιο καλά μπορούσαμε...) και... voilà:

"Ιμαλάια. Η παγκοσμιοποίηση της βλακείας."

Κείμενο: Claude Gardien/VERTICAL no 24 Aug/Sep 2010, μτφ: Θ.Χ.

Την Άνοιξη του 2010 δεν θα τη θυμόμαστε για πολύ στην ιστορία των Ιμαλαϊων. Η εμπορευματοποιημένη εμμονή με τις κορυφές των 8.000 μέτρων φαίνεται να έχει μολύνει τη δραστηριότητα καθολικά. Γίναμε μάρτυρες ενός θλιβερού θεάματος: ψέματα, διαμάχες, υπερβολική δημοσιότητα, άνοδος του εθνικισμού. Μια κριτική ματιά στη δραστηριότητα που πήγε στραβά.

Όταν οι ορειβάτες στρέψαν για πρώτη φορά τη προσοχή τους στα Ιμαλάια, μαγεύτηκαν από την ηρεμία της περιοχής και των ανθρώπων που ζούσαν εκεί για αιώνες. Οι πρώτοι ορειβάτες έδειξαν σεβασμό στο μέρος, στους κατοίκους και στις δοξασίες τους, μερικές φορές ακόμα και σταματώντας λίγα μέτρα χαμηλότερα από κορυφές όπου πίστευαν οι ντόπιοι ότι κατοικούνται από θεότητες (για παράδειγμα στη Kangchenjunga). Πολλοί ορειβάτες πραγματικά ξεπέρασαν τον εαυτό τους εδώ. Στις μέρες μας η, κακώς καλούμενη ως, ορειβασία που γίνεται στα Ιμαλάια δεν θα μπορούσε να γίνει πολύ χειρότερη.

Από αθλητικής ή ηθικής άποψης, η εποχή του παραδοσιακού στυλ πολιορκίας των πρώτων αναβάσεων, με τις πολλές κατασκηνώσεις, πολλούς βαστάζους, χιλιόμετρα σταθερών σχοινιών και χρήση συμπληρωματικού οξυγόνου, έχει περάσει. Αυτό το στυλ (ή καλύτερα η έλλειψη στυλ...) πρακτικά διατηρείται στο Everest και σε ελάχιστες ακόμα άτυχες κλασσικές διαδρομές. Φέτος μια Ουκρανική αποστολή ισχυρίστηκε ότι άνοιξε μια νέα διαδρομή στη Νοτιοδυική Πλευρά του Makalu. Στη πραγματικότητα αυτή η, με στυλ πολιορκίας, αποστολή έφτασε το Δυτικό Πιλιέ (West Pillar) από τη βάση της Νότιας Πλευράς... Αλλά οι ανακοινώσεις του Τύπου δεν αναφέρουν τίποτα για το Δυτικό Πιλιέ, μιλάνε μόνο για την "Διαδρομή των Ουκρανών". Το Δυτικό Πιλιέ στην πραγματικότητα σκαρφαλώθηκε πρώτη φορά το 1971 και έχει σκαρφαλωθεί πολλές φορές σε ελαφρύ αλπικό στυλ. Το 1991 μάλιστα οι Erhard Loretan και Jean Triolet σκαρφάλωσαν το Πιλιέ μέσα σε δυο μέρες. Ξεκίνησαν την ανάβασή τους από τη Δυτική Πλευρά, αποφεύγοντας έτσι τη μακριά Κόψη Jumeaux στη κανονική διαδρομή (πρώτη ανάβαση), κι μ' αυτόν το τρόπο έφτασαν γρήγορα στη βάση του Πιλιέ. Και παρόλη την ανάβαση τους, το Δυτικό Πιλιέ δεν βαφτίστηκε "Διαδρομή των Ελβετών".

Κι ενώ οι Ουκρανοί δούλευαν σκληρά στο Makalu, οι κυρίες ήταν σε έναν αγώνα για την πρώτη γυναικεία ανάβαση όλων των κορυφών πάνω από 8.000 μέτρα. Περιμέναμε κάτι καλύτερο από τη γυναικεία ορειβασία, όπου κάποιος θα περίμενε μια πιο ισορροπημένη και αρμονική έκδοση, απ' αυτή των ανδρών, αλλά αυτό τελικά δεν συνέβη. Το όλο σκηνικό εκφυλίστηκε σε ένα μανιασμένο διαγωνισμό, κατέληξε δε σε ένα σκυλοκαυγά, με τη μια πλευρά να παρουσιάζει μια λίστα αναβάσεων και την άλλη να επιρρίπτει αμφιβολίες... Κοντολογίς, ή η Oh Eub Sun είπε ψέματα για την ανάβασή της στη Kangchenjunga ή η Edurne Pasadan ήταν λάθος στην επίρριψη αμφιβολιών στη συγκεκριμένη ανάβαση. Και στις δυο περιπτώσεις η διαμάχη δεν κάνει και πολύ καλό στην ορειβασία. Θα μας άρεσε να δούμε μια λίστα από 14 κορυφές σκαρφαλωμένες σε καλό στυλ, από τις πιο όμορφες διαδρομές, ώστε να γιορτάζαμε ένα επίτευγμα, χωρίς να υπάρχει καμιά θλίψη. Κρίμα, το μόνο που μπορούμε να ελπίζουμε είναι ότι αυτή η ασχήμια θα φέρει σε ένα τέλος όλη αυτή τη παράνοια γύρω απ' τον αγώνα για τις κορυφές των 8.000 μέτρων, ο οποίος αγώνας έχει χάσει το νόημά του εδώ και πολύ καιρό.

Ο δημοσιογράφος (σε θέματα ορειβασίας) Piotr Packowski αναφέρει μερικά αποθαρυντικά νέα από τη Πολωνία: "Από το 2009 οι Πολωνοί ετοιμάζουν την επιστροφή τους στις ψηλότερες κορφές του κόσμου με εθνικιστική θέρμη." Η ανακοίνωση της Πολωνικής Ορειβατικής Ομοσπονδίας (PZA) ήταν γεμάτη με εκφράσεις που είχαμε την εντύπωση ότι άνηκαν στο παρελθόν: "Όταν ο χειμώνας έρχεται στα Ιμαλάια, οι Πολωνοί κάνουν κουμάντο." Ή "Εμείς, οι Πολωνοί, κατέχουμε την ηγετική θέση στην ορειβασία των Ιμαλάιων..." Οι Πολωνοί ετοιμάζονται να ξεκινήσουν μια σειρά από αποστολές με βαρύ στυλ, με στόχο να πετύχουν τις τελευταίες χειμερινές αναβάσεις σε 8άρες κορυφές. Η πρόκληση δεν εμπνέει και τόσο πολύ τη διεθνή ορειβατική κοινότητα, οπότε οι Πολωνοί δεν θα έπρεπε να ανησυχούν ότι άλλοι θα τους ανταγωνιστούν. Όταν ανακοινώθηκε το σχέδιο, η PZA άρπαξε την ευκαιρία να πει ότι το Everest θα έπρεπε να λέγεται "Όρος Zawada", στα πολωνικά. Άραγε ο Andrej θα αποδεχόταν τη τιμή, αν ήταν ακόμα εδώ; 'Ίσως πρέπει να καθησυχάσουμε τους επικεφαλείς της PZA ότι οι ορειβάτες σ' όλο το κόσμο τρέφουν μέγιστο σεβασμό στη πολωνική ορειβασία, όχι όμως και σ' αυτούς που εκμεταλλεύονται επιδεικτικά την ιστορία ορειβατών σαν τον Voytek Kurtyka και τον Jerzy Kukuczka, προπατόρων του μοντέρνου αλπικού στυλ και της υψηλής δυσκολίας στα Ιμαλάια.

Δεν υπάρχουν καλά νέα ούτε από τη δύση. Ένας 13χρονος Αμερικάνος ανέβηκε στο Everest μαζί με το πατέρα του. Και γιατί όχι, τελικά; Μια οικογένεια μπορεί να παίρνει ρίσκα τα οποία θεωρεί λογικά. Ίσως ο νεαρός Jordan Romero να είναι πραγματικά ένας παθιασμένος ορειβάτης... Αλλά θα ήθελα να σας διαβεβαιώσω ότι η συγκεκριμένη ανάβαση δεν ήταν κάποιου είδους ψευδο-ρεκόρ (το Έβερεστ είχε ήδη πατηθεί από έναν 15χρονο Νεπαλέζο). Και αυτή τη στιγμή ένας Sherpa ετοιμάζεται να καταρρίψει το αμερικάνικο ρεκόρ, μαζί με τον 12χρονο γιο του, μιας και ο τίτλος πρέπει να "παραμείνει νεπαλέζικος"...

Στην ιστορία του Ιμαλαϊσμού, υπήρξαν πολύ συχνά στιγμές εθνικισμού, μεγαλομανίας και υπερτροφικών εγώ, αλλά τα τελευταία παραδείγματα φαίνεται ότι μετετρέψαν τις κατασκηνώσεις βάσεις σε άχρηστα τηλεοπτικά reality show.

Αναρριχητική Συνάντηση στο Φαράγγι Θερίσσου...

2010-10-05T16:50:00.007+03:00

...θα πραγματοποιηθεί από την Πέμπτη 28 εως την Κυριακή 31 Οκτωβρίου 2010. Για περισσότερες πληροφορίες δείτε την σχετική ανακοίνωση στο http://www.routes.gr/Documents/Forum/Therissos2010.pdf

Θα ΠΑΣ Μετέωρα;

2010-09-20T17:03:00.011+03:00

Το ερχόμενο (Παρασκευο-)Σαββατοκύριακο 24-25-26.09 θα γίνει η καθιερωμένη Πανελλήνια Αναρριχητική Συνάντηση. Όλοι οι αναρριχητές συγκεντρώνονται στα Μετέωρα, γίνεται ένα σκέλος των Αγώνων Αγωνιστικής Αναρρίχησης, τρώμε το καθιερωμένο δείπνο κερασμένο από την ΕΟΟΑ, πίνουμε μπύρες στο ΑΒΓό και άμα λάχει κάνουμε και καμιά διαδρομή στα Μετέωρα, αν και ο περισσότερος κόσμος πάει Πύλη ή Μουζάκι. ("Τα Μετέωρα είναι παρατημένο πεδίο, δεν σε βοηθάει καθόλου να εξελιχτείς σαν πίθηκος...ε, συγνώμη... αναρριχητής εννοούσα, οι ασφάλειες είναι μακρινές, άσε που δεν ξέρω να κάνω και ραπέλ..." λέει...)

Φωτό: Γνωστό γεροντοφρικιό των Μετεώρων σε φανταστικό διάλογο (φανταστικό γιατί: α. δεν τον νοιάζει που δεν έχει ασφάλειες και β. παρότι έρχεται χρόνια στην Ελλάδα, δεν έχει μάθει ελληνικά...)

Φέτος όμως κάτι αλλάζει... Τι; Τι θα μπορούσε να αλλάξει σε κάτι που γινόταν από πάντα και δεν μπορούσε να το κουνήσει τίποτα; Κι όμως! Σύμφωνα με την εγκύκλιο που έστειλε η ΕΟΟΑ στους συλλόγους (και κοινοποίησε και στο site της): "Φέτος λόγω οικονομικών δυσχερειών η Ε.Ο.Ο.Α θα καλύψει μόνο το δείπνο του Σαββάτου 25/9/2010." SHOCK!!! Και δέος. Ούτε μία διανυκτέρευση; Κανένα πρωινάκι; Μια μπυρίτσαααααα....Τίποτα; Καταραμένη κρίση!!!

Επιτέλους "η κρίση" ορθολογικοποίησε και μερικά πράγματα. Αυτή η ανόητη διαδικασία με τα κουπόνια, τους τσαμπατζήδες αργόσχολους που ερχόταν για το "σκηνικό" ας κοπεί. Αν υποθέσουμε ότι η ΕΟΟΑ έδινε (για 2 διανυκτερεύσεις, 2 πρωινά και 1 δείπνο , α! και ένα μπυράκι πέρσι...) 20-25 (???) €υρουδάκια το κεφάλι, αυτό μας κάνει στις καλές χρονιές (των 200-250 δηλωμένων) τέσσερα με έξι χιλιαρικάκια (4.000-6.000 €). Αυτό το νούμερο βέβαια είναι πολύ εύκολο να ελεγχθεί από ένα παλιότερο απολογισμό... Ε, ας πάνε αυτά τα λεφτά κάπου αλλού. Επειδή ήμασταν κολλημένοι σαν αναρριχητική κοινότητα και συμπεριφερόμασταν έτσι, δεν σημαίνει πως τα πράγματα δεν μπορούν να αλλάξουν... προς το καλύτερο. Αν και μερικοί φίλοι διαμαρτύρονται ότι αυτή η εξέλιξη είναι άσχημη...

Θυμάμαι σε μια παλαιότερη ΠΑΣ τον Γαλάνη με το μπλοκάκι των "Φίλων των Μετεώρων" να μαζεύει συνδρομές για ανανεώσεις. Το έκλαψα τότε το 20αρικάκι (από παλιά ήμουνα large...), αλλά κάθε φορά που πάω στο Πιλιέ των Ονείρων και γίνεται χαμός από σχοινοσυντροφιές, γουστάρω που έχει διπλά ρελέ... Ας πάνε λοιπόν αυτά τα φράγκα που θα εξοικονομηθούν φέτος, στη συντήρηση του πεδίου, στα μονοπάτια, σε μια αποστολή για νέους στο εξωτερικό... κάπου... όχι σε πρωινά πάντως...

Φωτό: Η Talweg στην Υψηλοτέρα, μια πανέμορφη διαδρομή, που όμως δεν σκαρφαλώνεται γιατί οι ασφάλειές της είναι σε κακό χάλι...

Μακάρι με τα χρόνια αυτό το πράμα να μετεξελιχθεί σε ένα ετήσιο (ή διετές) φεστιβάλ, όπου εκτός απ' όλα αυτά τα βαρετά που υπάρχουν τώρα, να προβάλλονται και 2 ταινίες της προκοπής, να γίνεται μια παρουσίαση φωτογραφιών από μια αποστολή, να φαίνεται ότι κάτι "κινείται" σ΄αυτή τη μαλακία που λέγεται ελληνική ορειβασία...

ΥΓ. Ποιος φωστήρας έβαλε στο πρόγραμμα την προβολή της ταινίας "Αναπούρνα 1985", από την ιστορική πρώτη ελληνική αποστολή στα Ιμαλάια, Παρασκευή στις 21:00; Πολύ μυαλό θέλει να φανταστεί κάποιος ότι πολλοί, που έρχονται από μακριά ή δουλεύουν μέχρι αργά, θα την χάσουν; Και γιατί να μην είναι το Σάββατο το βράδυ; Α, ξέχασα... παίζει πο(υ)τάκι...

Μεγάλη Γούρνα, λίγες σκέψεις...

2010-09-13T18:45:00.002+03:00

Ήταν το 2003 πιθανότατα. Θέλαμε πολύ να σκαρφαλώσουμε στον Όλυμπο και ξέραμε για τον δρόμο που ανεβάζει στη Γούρνα στα 2.500 περίπου, οπότε η πρόσβαση στο Οροπέδιο θα ήταν πιο σύντομη. Όντως φύγαμε από Θεσσαλονίκη, ανεβήκαμε Άγιο Δημήτριο, κατεβήκαμε Καλλιθέα και από τα Καλύβια με αργούς ρυθμούς, πρώτη, δευτέρα φτάσαμε όσο πιο ψηλά μας επέτρεπε ο δρόμος. Ήταν αρχές Ιουνίου και υπήρχε χιονούρα 1-2 χιλιόμετρα πριν το καταφύγιο ανάγκης. Πήγαμε Παρασκευή βράδυ αργά, σκαρφαλώσαμε Σάββατο και Κυριακή και γυρίσαμε. Ποτέ ξανά δεν ξανανέβηκα απ' αυτό το δρόμο. Ο ένας λόγος ήταν ότι διέλυσα το αυτοκίνητό μου, ο δεύτερος ότι στην πραγματικότητα δεν κάνεις και πολύ πιο γρήγορα (από Θεσσαλονίκη τουλάχιστον...), ούτε πιο ξεκούραστα σε σχέση με τη μπροστινή ανάβαση. Επίσης δεν είναι καθόλου όμορφα το καλοκαίρι από εκείνη τη πλευρά. Ούτε δέντρα, ούτε θέα θάλασσα...

Τέλη Ιουλίου του 2010 και στην Πανελλήνια όπου γίνεται στο Οροπέδιο παρευρίσκονται πολλοί γνωστοί, άλλοι δραστήριοι, άλλοι ξεχασμένοι, και φυσικά και ο συρφετός των "ορειβατών" απ' τους συλλόγους που πλακώνονται με τους καταφυγιάδες, γιατί δεν ανέβηκαν ακόμα τα μουλάρια με τα αντίσκηνα και τους υπνόσακούς τους... και "τι θα κάνουμε, θα πεθάνουμε..." κι άλλα δακρύβρεχτα και συγκινητικά, που εμένα βέβαια δεν με αγγίζουν σαν σκληρό αλπινιστή... Ανάμεσα τους βέβαια και μερικές μοντανιάρικες φάτσες, ψημένες από τον ήλιο, τον αέρα και το κρύο. Ο Σάκης, ο Τζίμης και άλλοι... αναμφισβήτητα ξεχωρίζουν από τους γελοίους άστεγους (χαχα!) ορειβάτες, τους προέδρους, και τις λοιπές καρικατούρες.
Μετά από καμιά δυό μέρες πέτυχα το Σάκη ξανά στη πόλη και μου λέει ότι στη Μεγάλη Γούρνα οι τύποι έχουν ανεβάσει μηχανήματα και ένα σωρό τζιπάκια και συνεχίζουν ακάθεκτοι το χτίσιμο της καλύβας/καταφύγιο ανάγκης. Ο Πατρίκιος που πέρασε από εκεί έχει φωτογραφίες και βίντεο και πρέπει να "σου τα δώσω, κάτι πρέπει να κάνουμε, να μαζέψουμε υπογραφές, να το κάνουμε γνωστό. Πάρ' τα εσύ που ασχολήσε με τα ίντερνετ κτλ..."
Μετά από 1-2 μέρες ξαναβρεθήκαμε με το Σάκη και μου έδωσε ένα CD με 2-3 μακρυνές φωτογραφίες και 2 βίντεο σε πολύ κακή ανάλυση, όπου ακουγόταν βαριά μηχανήματα να δουλεύουν. Έπρεπε κάτι να γράψω. Όλοι είχαν γράψει κάτι. Στο oreibasia.gr (link: http://www.oreibasia.gr/.../3075) όλοι λέγανε να πάμε να το γκρεμίσουμε, να κάνουμε.., να δείξουμε.., στο Ανεβαίνοντας (link: http://www.anevenontas.gr/...kalyva-xristaki) μια αναφορά και οι φωτογραφίες που έστειλε ο Αλέξανδρος και φυσικά την κοτσάνα ότι ο δρόμος ξεκινάει από τον Κοκκινοπλό, ενώ στο Routes ο κόσμος έχει πιο ενδιαφέροντα θέματα να ασχοληθεί.

Έπρεπε λοιπόν να γράψω κάτι... αλλά τι; Μια απ' τα ίδια; Παράνομο κτίσμα, απόφαση κατεδάφισης, λαθροκυνηγοί, 4χ4, γουρούνες, ο δρόμος, τι κάνει το κράτος (ε;), απαράδεκτο κτλ... Τελικά είναι εύκολο... αλλά εκείνες τις μέρες ένοιωθα ότι θα ήμουν ένας ακόμα γραφικός (ίσως και να με χαρακτήριζαν "οικολόγο"...), που κάνει copy-paste... Επίσης έτρεχα ανελέητα στη δουλειά και ανυπομονούσα να έρθει το ΣΚ να πάω κανένα βουνό και η 8η Αυγούστου να πάω διακοπές σε κανένα βουνό (πιο μακρυά...) Μέσα σ' όλα ήρθε και το μέιλ του Χρηστάκη, οπότε έβαλα ένα ποστ για προκάλυψη και για να περάσει ο καιρός ("Μύθος και πραγματικότητα.")

Ο χρόνος είναι γιατρός λένε, αλλά στη περίπτωσή μου η μητέρα όλων μας, η Google, συνεχίζει να με αποκαλεί "χρήστη" (αγγλιστί: "user"), παρότι έχω κόψει τη πρέζα εδώ και 5 χρόνια. Κοντολογίς δεν ήμουνα καλά. Μούφα ο γιατρός. Έπρεπε κάτι να γράψω. Αλλά ΤΙ γαμώ το κέρατό μου; Αρχίζω να ψάχνω... Στα καπάκια βγαίνουν κάποιοι και "αναλαμβάνουν την ευθύνη" για τις ζημιές που κάναν (link: http://athens.indymedia.org/...1201206) στη καλύβα. Η ανακοίνωση είναι λίγο αστεία, να πας δηλαδή να πριονίζεις τα δοκάρια, να γράφεις και ένα σύνθημα (όπου την ανορθογραφία σου τη δικαιολογείς... όταν εκ των υστέρων την ανακαλύπτεις...), να ξύνεις και λίγο τη πόρτα και μετά να βγαίνεις να κάνεις "ανάληψη ευθύνης"! Μόνο που φαντάζομαι τον τύπο με το σπρέι να λέει στο συντρόφι νυχτιάτικα: "Ρε μαλάκα, πως γράφεται το αυθαίρετο;" με πιάνουν τα γέλια. Και μετά στο PC, Google: "Μήπως εννοείτε: αυθαίρετο "... "Όχι ρε πούουουουστη..." ΕΕΕ, δεν είναι για να γελάς;
Διαβάζοντας λοιπόν ανακάλυψα ότι το βουνό Όλυμπος έχει δυο πλευρές. Την Ανατολική/Πιερική/Τουριστική από τη μια και την Νότια/Δυτική/Θεσσαλική/Ελασσονίτικη/Θέλω-κι-εγώ-ανάπτυξη από την άλλη. Επίσης έχει πολύ ένθερμους υποστηρικτές και πολέμιους σε διάφορα θέματα. Οι "οικολόγοι" της Πιερίας λένε ότι οι Καλυβιώτες χτίσαν αυθαίρετο (παράνομο δηλαδή) καταφύγιο στη Μεγάλη Γούρνα (anasta.de/TOPOS) , ενώ οι Ελασσονίτες λένε ότι οι άλλοι έχουν 7 καταφύγια, δρόμους παντού ("η άσφαλτος φτάνει ως τα Πριόνια") και άλλα, κυρίως μέσα από το elassona.com.gr και την εφημερίδα ekdosi.gr.

Αν ασχοληθεί κανείς και ψάξει μπορεί να βρει πολλές πληροφορίες. Βασική πηγή μπορεί να είναι τα παραπάνω link. Οι απόψεις της κάθε πλευράς είναι σαφείς. Οι της Πιερίας απαιτούν τη διεύρυνση του Δρυμού, οι της Ελασσόνας αντιτίθενται. Οι μεν λένε ότι ο δρόμος ως τη Μεγάλη Γούρνα είναι παράνομος, οι δε ότι είναι όλα νόμιμα από το δασαρχείο. Οι της Ελασσόνας διαμαρτύρονται ότι δεν αναπτύσσεται το μέρος το δικό τους, ότι ήρθαν οι οικολόγοι από το Κολονάκι (ωχ, κάτι μου θυμίζει αυτό...) να τους διώξουν από τα μέρη τους, όπου ζούσαν από την κτηνοτροφία οι παππούδες τους και πάει λέγοντας...

Θα μπορούσα να γράψω πολλά ακόμα. Αυτό στο οποίο καταλήγω όμως, είναι ότι εγώ προσωπικά δεν πρόκειται να ξανανέβω αυτό το δρόμο. Ανέβηκα μια φορά, φτάνει. Ακόμα και τώρα που ακούω ότι το γκρέιντερ περνάει συχνά-πυκνά και τον ξύνει. Ακόμα κι αν γίνει άσφαλτος. Γιατί ο δρόμος αυτός είναι μια ουλή στο βουνό, μια ασχήμια, ένας βιασμός. Δεν με νοιάζει αν είναι νόμιμος ή παράνομος. Οι νόμοι έρχονται και παρέρχονται, οι τηρητές τους (δασάρχες, πολεοδόμοι, μπάτσοι, που κι αυτοί έρχονται και παρέρχονται...) βρίσκουν τα παραθυράκια, τα ανοίγουν και αερίζονται. Οι δρόμοι όμως μένουν. Κι η ουσία είναι ότι όσο "καλύτερος" θα γίνεται αυτός ο δρόμος, τόσο χειρότερος, ασχημότερος και κακόμοιρος θα γίνεται ο Όλυμπος. Και όποιος από εμάς τον χρησιμοποιεί, ουσιαστικά τον "νομιμοποιεί", όχι βέβαια τυπικά ή από πρακτικής άποψης, αλλά ηθικά και στη συνείδησή μας σαν ορειβάτες. Θα προτιμώ το Ξερολάκι, το Γομαροστάλι, το Μπαρμπαλά... Γιατί η ομορφιά ανήκει σ' αυτούς που μπορούν να τη δούνε... α... και να την αγγίξουν...

Μύθος και πραγματικότητα.

2010-07-28T01:28:00.004+03:00

3 χρόνια χωρίς το Βασίλη και οι Χρήστος Τσούτσιας και Νίκος Καλατζάκης άνοιξαν πριν λίγες μέρες μια διαδρομή στο Γκίγκιλο. Ο Χρήστος μας έστειλε το παρακάτω κείμενο και τις φωτογραφίες...

Μύθος και πραγματικότητα.

Αύγουστος 2006.

Σαν σήμερα θυμάμαι εκέινη τη μέρα... καθόμουν μαζί του στο Ξυλόσκαλο ύστερα από μια υπέροχη αναρρίχηση στους πύργους, πίναμε ρακές και συζητούσαμε για αυτή τη "μυθική" ορθοπλαγιά που υψονόταν απέναντι μας. Πολλά είχα ακούσει για αυτήν από τη γνωστή άγνωστη συμμορία των κρητικών. Τι να πρωτοθυμηθώ, για τις θρυλικές αναβάσεις του Σίφη και τα επικά του σόλο, τους γυπαετούς που φώλιαζαν εκεί πάνω, τα αγρίμια που έκοβαν βόλτες στα πιό απόκριμνα μονοπάτια, το φαράγγι της Σαμαριάς, το Δία που σύχναζε εκεί με την παράνομη ερωμένη του.. Ήταν όντως έτσι ακριβώς όπως μου την είχαν περιγράψει, επιβλητική. Σε καλούσε να χαράξεις το δικό σου δρόμο πάνω της, να τη νιώσεις.

Η ώρα περνούσε, τα ποτήρια άδειαζαν, οι γυπαετοί πετούσαν αθόρυβα απο πάνω μας και η ορθοπλαγιά σιγά σιγά φορούσε τα βραδινά της φορέματα. Τι γαμάτη μέρα. Πολύ γούσταρα που αυτός ήταν ο άνθρωπος με τον οποίο δέθηκα για πρώτη φορά εκεί πάνω.

Ιούλιος 2007.

Ποιός να το φανταζόταν οτι σχεδόν ένα χρόνο μετά θα γύριζα σελίδα στη ζωή μου και θα ζούσα και εγώ σε αυτό το μέρος που είχα έρθει τότε για πρώτη φορά σα τουρίστας.

Ποιός να το φανταζόταν ότι εκέινος, που με πήγε πρώτη φορά σε τούτο το μυθικό μέρος θα γύριζε κι αυτός σελίδα στη ζωη του, θα χανόταν για πάντα, στα μακριά απο δω βούνά του Πακιστάν... Σκατά.

Ιούλιος 2010.

Δένομαι και ξεκινάω την πρώτη σχοινιά. Με το καλημέρα τα πρώτα σαθρά κάνουν την εμφάνιση τους και στη συνέχεια κάποια αρνητικά κομμάτια μας δείχνουν οτι η ορθοπλαγιά δεν αστειέυεται. Το σκαρφάλωμα απαιτητικό, σοβαρό και σε σημεία αρκετά επικίνδυνο. Προς το τέλος της ημέρας ήρθε και το crux της διαδρομής, ένα φανταστικό δίεδρο ακριβώς στο κέντρο του μεγάλου τοίχου. Η πρώτη σκέψη που έκανα μόλις το αντίκρυσα ήταν πως έγινε και του ξέφυγε του Σίφη. Σχεδόν δύο ώρες μετά, μόλις αυτή η σχοινιά μαρτύριο τελείωνε ο ήλιος μας χαιρετούσε και μες το σκοτάδι 20 μέτρα ψηλότερα βρήκαμε ένα πατάρι που μας φιλοξένησε για τη βραδιά. Είχαν περάσει 22 ώρες από τότε που ξεκινήσαμε και να μαστε την επομένη το πρωί πάνω στη κορφή έχοντας μόλις ολοκληρώσει μια νέα διαδρομή, ανοιγμένη όπως ακριβώς αρμόζει σε αυτή τη μυθική ορθοπλαγιά. Το όνομα αυτής "Billy's smile".. Το όνομα αυτού του φίλου που δεν είναι πια εδώ Βασίλης Ναξάκης.

Είμαι σίγουρος πως την ώρα που βγαίναμε κορυφή θα μας χάζευε από κάπου, θα χαμογελούσε και θα έλεγε με εκείνο το χαρακτηριστικό στυλάκι του "μπράααβο μπράβο, κουφάλες.."

Τρία ολόκληρα χρόνια πέρασαν απο τότε που έφυγε. Δεν πέρασε μέρα δίχως να τον φέρω στο μυαλό μου, δίχως να τον σκεφτώ. Θα τον ευγνωμονώ για πάντα για όλα αυτά τα οποία έκανε για μένα δίχως να το γνωρίζει. Το ελάχιστο που μπορούσα να κάνω για να τον τιμήσω ήταν να βάλω τα δυνατά μου και να ανοίξω μια διαδρομή αντάξια του ονόματος του στην ορθοπλαγιά που αυτός μου έδειξε για πρώτη φορά. Το χαμόγελο του είναι χαραγμένο τώρα πια πάνω στην ορθοπλαγιά, το ίδιο και αυτός στις καρδιές μας.

Όπως και τότε στο Ξυλόσκαλο έτσι και τώρα, το ποτήρι άδειασε, το κρασί έφτασε στο τέλος του, το ίδιο και αυτό το γράμμα. Αισθάνομαι εγκλοβισμένος εδώ, σε αντίθεση με αυτόν που ταξιδέυει στις κορυφές των ονείρων του...

Χρήστος Τσούτσιας

"Billy's smile"

550m VII+/A1 (+200m IV)

19-20/7/2010

Λευκά όρη, ορθοπλαγιά Γκιγκίλου 2.048m.

Σχοινοσυντροφιά: Καλατζάκης Νίκος, Τσούτσιας Χρήστος.

Σχόλια φωτογραφιών:
-Φωτό 01: Στα αρνητικά της 2ης σχοινιάς (VII, A1)
-Φωτό 02: Στη 4η σχοινιά (VII-)
-Φωτό 03: Το δίεδρο της 6ης σχοινιάς (VII+, A1)
-Φωτό 04: Bivouac πάνω στη κόψη.
-Φωτό 05: Στη κόψη του μεγάλου λουκιού (V)
-Φωτό 06: Μέσα στη τρύπα-σεμινέ.
-Φωτό 06_2: Στις σεμινέ της 8ης σχοινιάς (VII-)
-Φωτό 07: Τελευταία σχοινιά.
-Φωτό 08: Τελευταία σχοινιά (VI-)
-Φωτό 09: Υπό το πέταγμα των αετών!
-Φωτό 10: Ευτυχισμένοι στη κορυφή.
-Φωτό 11: Η χάραξη της διαδρομής.

Very strong...

2010-07-12T19:51:00.009+03:00

Ήταν το 2003 (ή μήπως το '04;) και κατεβαίναμε από το Οροπέδιο με το φίλο μου το Νικόλα. Είχαμε σκαρφαλώσει στο Στεφάνι, αν και δεν είμαι και πολύ σίγουρος... Που να θυμάμαι μετά από τόσα χρόνια... Με το που κάνουμε την τελευταία κατηφόρα για το πάρκινγκ στα Πριόνια και προσπαθώντας να στρίψουμε με τους κουρασμένους (από τον κατήφορο, τα σκαλιά και το βάρος) τετρακέφαλους, αριστερά προς τη πηγή, ΤΟΝ αντικρίζουμε. Φοράει στολή με ραφτά σήματα άγνωστης όμως προέλευσης (μάλλον από το Δασαρχείο θα είναι...), το μαλλλλί είναι προσεγμένο και τα γυαλιά τεράστια, σαν αυτά που φοράνε οι πιλότοι των μαχητικών... παίζει να έχουν και H.U.D. Στο πλάι πάντως γράφουν DIOR και καλύπτουν το 40% περίπου του προσώπου...
"Τι είναι αυτός ο μαλάκας;" ρωτάει ο Νίκος κουνώντας το κεφάλι απαξιωτικά προς τα δεξιά, με ένταση οριακά ανησυχητική...
"Που να ξέρω...", λέω και πετάω το 20κιλο κουρσούμι που είχα στη πλάτη... δίπλα στη πηγή.

Ο ΤΥΠΟΣ είναι εκεί λοιπόν, μπροστά στο ενημερωτικό περίπτερο του Δασαρχείου με τις ξεθωριασμένες εικόνες από λουλουδάκια και διαγραμμένα σκίτσα από αντίσκηνα, φωτιές και ένα κομμένο χέρι που κρατάει ένα λουλούδι (κάτι σαν ισλαμικό δίκαιο φαντάζομαι...). Ενημερώνει, με ύφος μαθητή που παπαγαλίζει, ένα ζευγάρι λουόμενων με παντόφλες, τρίχα στο στήθος και κοίτα ρύτιδα αντίστοιχα, που μάλλον ανέβηκαν από τη παραλία Κατερίνης, πως "...ως του Ζολώτα είναι δυόμισι ώρες και μετά μέχρι τη Σκάλα άλλες δυόμισι και μετά άλλη μία, αλλά δύσκολα και να... πως να το πω... είναι και λίγο επικίνδυνα..." Ο Νικόλας κατηφορίζει στο αμάξι του για να πάρει ρούχα να αλλάξει και εγώ ψιλοαδειάζω το σακίδιο για να του δώσω κάτι υλικά δικά του που κουβαλούσα... Την ώρα που βγάζω τον ιμάντα με τα καρύδια, 6-7 καρφιά και ένα σφυρί, πλησιάζει Ο ΘΕΟΣ και με ρωτάει...
"Παιδιά πάνω ήσασταν;"
"Εεε, ναι...", απαντάω λίγο βαριεστημένα, μετά από κοντά 3 ώρες ανελέητο κοπάνημα στο κατήφορο...
"Και δε μου λες ρε παλικάρι, έχετε κάνει πολλές διαδρομές εδώ στον Όλυμπο;"

Το μυαλό μου πάει στο σκαρφάλωμα, έχω άλλωστε μπροστά μου μιάμιση σειρά σακατεμένα DMM καρύδια, ένα σφυρί Petzl και μερικά ζγκούρια και στραβά καρφιά... (εσάς δηλαδή που θα πήγαινε;) και του απαντάω με λίγο παραπάνω ενδιαφέρον... μη με περάσει και για κανέναν αγενή...
"Ε...βασικά ναι, έχουμε κάνει διάφορες διαδρομές, γενικά..."
"Και δε μου λες, ποια είναι η πιο δύσκολη που έχετε κάνει;"

Ρε λες ο τσάκαλος να είναι κανένα τρελό λοκάλι που έχει οργώσει τις ορθοπλαγιές, αλλά μετά από ένα χωρισμό με τη γυναίκα του, 3 νεκρούς σχοινοσυντρόφους και άλλα ανατριχιαστικά, πήγε στο Δασαρχείο να αράξει...; (Κομμένες σκηνές από χολυ-σιτ γουντιανή παραγωγή...) Απ' την άλλη σκέφτομαι: "πιτσιρικάς φαίνεται...δε νομίζω..." Τεσπά, μη σας ζαλίζω τ' αρχίδια, ο διάλογος συνεχίζεται κάπως έτσι:
"Η πιο δύσκολη που έχουμε κάνει είναι... μία στο Σκολιό..."
"Ααα...και δε μου λες να σε ρωτήσω... από Πετρόστρουγκα, έχετε πάει;"

Γυρνάω από την άλλη, κάνοντας και καλά κάτι στο σακίδιο, αλλά η αλήθεια είναι ότι δαγκώνομαι για να μη γελάσω... Για την ακρίβεια του λόγου σχεδόν μάτωσα τα χείλια μου, προκειμένου να μην πέσω κάτω απ' τα γέλια... (γνωστό στο ίντερνετ πια και ως ROFL...)
"Εεε, ...έχουμε πάει κι από την Πετρόστρουγκα...", μάλλον πρέπει να τη μαζέψω τη κουβέντα, γιατί έχει ξεφύγει... Έχει ξεφύγει το ΑΤΟΜΟ...

Και τώρα ήρθε η σειρά μου να βγω στην αντεπίθεση...
"Εσύ φίλε από το Δασαρχείο είσαι;" ωπ, του την έφερα... Χαχα...
"Κοίτα εγώ στην Πυροσβεστική είμαι κανονικά, αλλά με φέραν εδώ με απόσπαση... λόγω Αγγλικών...", (προσέξτε το αυτό, γιατί είναι σημαντικό σημείο στο στόρυ...)
"Αααα..."
"Αλλά μη νομίζεις.., δεν έχω ανέβει πιο ψηλά από τα Πριόνια, ότι λέω τα έχω διαβάσει... ή μου τα είπανε...", έτσι εξηγείται και ο τρόπος που έδινε τις πληροφορίες...
"Μμμμ...", τελείωνε μεγάλε γιατί δεν κολλάνε και πολλά γράμματα ακόμα...

Η ΑΤΟΜΑΡΑ απομακρύνεται σιγά-σιγά στο πόστο του, ο Νικόλας ανεβαίνει και τα πουλάκια τιτιβίζουν... Λέω στο Νίκο το σκηνικό... αλλά δεν νομίζω ότι με παρακολουθεί... πλένει πόδια... Οργανωνόμαστε...

Στο μεταξύ ο μικρός ΘΕΟΣ έχει πελατεία. Είναι ένα ζευγάρι Ελβετών ή Αυστριακών ή κάτι τέτοιο, εκεί γύρω στα 60..., φαίνονται άνθρωποι που έχουν φάει πολλά βουνά με το κουτάλι... Ρωτάνε τη προσωποποιημένη κινητή εγκυκλοπαίδεια του Ολύμπου αν μπορούν να πάνε ως το Σκολιό αυθημερόν και πόσες ώρες θα τους πάρει. Δεν τους ενδιαφέρει ο Μύτικας... Το ΤΣΑΚΑΛΙ κάνει τις προσθέσεις, αλλά αρχίζει και τα μπερδεύει, γιατί δεν βάζει το κατέβασμα, γιατί έχει κολλήσει με τη Σκάλα, το ζεύγος του λέει Σκολιό... Ζορίζεται... Και καλεί τη βοήθεια του κοινού... Εγώ είμαι αυτό...
"Σειρά... ε, σειρά, έλα λίγο να πεις στον κύριο..."

Πλησιάζω... Ο ΘΕΟΣ με δείχνει με καμάρι. Είμαι ο καινούριος του φίλος.., ο μεγάλος του αδερφός που έχει μηχανάκι..., ο θείος που ξέρει καράτε... αυτός που θα καθαρίσει την υπόθεση με δυο κουβέντες... Είμαι ο γαμάτος! Πλησιάζω κι άλλο... Ο ΘΕΟΣ είναι μπροστά μου και θα μιλήσει. Θα γυρίσει στο ζευγάρι και θα του πει με τα Αγγλικά που τον έβαλαν σ' αυτό το πόστο στο Δασαρχείο, δείχνοντάς με:
"He is very strong orivat!" Ναι ρε "όριβατ" είπε το άτομο, το ορκίζομαι!

Κοιτάω δεξιά, ένα μουλάρι κατουριέται και γελάει.., τα πουλάκια σταματάνε να τιτιβίζουν και γίνονται σε μια στιγμή αποδημητικά... Γεια σας... Καλό ταξίδι... Δαγκώνομαι για δεύτερη φορά για να μη γελάσω... Πλησιάζω κι άλλο...

Εξηγώ στους ανθρώπους ότι αυτό που θέλουν να κάνουν γίνεται, παίζει νερό και φαγητό στο Καταφύγιο Α κι αν είναι light είναι 4-5 ώρες για πάνω και 3-4 για κάτω...

Από εκείνη τη στιγμή Ο ΘΕΟΣ δεν υπάρχει πια... Έχει νέο όνομα... και τι όνομα... Είναι ο "Very Strong Orivat!" Θα μας συντροφεύει όλο τον επόμενο χρόνο, θα ξεχειμωνιάσει στο σταθμό ελέγχου χαμηλά πάνω απ' το Λιτόχωρο και θα πετάξει κι άλλες ατάκες... Καμία δεν θα είναι σαν τις 2 πρώτες του όμως... Αλλά αυτό είναι θέμα για άλλη ιστορία...

Αφήγηση: Θ.Χ.

Wallpepper Ιουλίου.

2010-07-12T01:14:00.002+03:00

Μια χτεσινή συννεφιασμένη φωτό από τα χτένια του Στεφανιού για wallpaper από το Πέφτοντας με αγάπη...

Διελεύσεις UFO στον Όλυμπο!!!

2010-07-05T01:27:00.005+03:00

Σαν να μην έφτανε ο προβληματισμός που υπάρχει στην ορειβατική κοινότητα μετά τη ανακοίνωση του κου Νομάρχη Πιερίας για την απαγόρευση κατασκήνωσης (μαζί με άλλους περιορισμούς...) στον Εθνικό Δρυμό Ολύμπου, ήρθε και η έξαρση θεάσεων Α.Τ.Ι.Α. (κοινώς UFOs) στα Καζάνια. Όλα τα παραπάνω, μαζί με την απουσία αναμνηστικών σημάτων και τον άστατο καιρό που δεν λέει να στρώσει, δείχνει ότι η Π.Ο.Σ. θα έχει πολλές απουσίες. Όσο για αυτούς που θα έρθουν.., θα τους φάει το άγχος της ενδεχόμενης σύλληψης μετά προστίμου (κάτι ακούγεται για 300 €), αλλά και το πιθανό τετ-α-τετ με Α.Τ.Ι.Α.... Ύποπτη παραμένει πάντως η μη-τοποθέτηση του κου Νομάρχη στο θέμα των UFOs! Το Πέφτοντας, πάντα στη πρώτη γραμμή της επικαιρότητας αλλά και με μια δόση κωλοφαρδίας, κατάφερε και πήρε πλάνα από διελεύσεις UFOs πάνω από τα Καζάνια σήμερα το πρωί. Παρακολουθήστε το αποκλειστικό video και προβληματιστείτε και εσείς... (Σημ.: καλό είναι να το δείτε στα 480px, για καλύτερη λεπτομέρεια!)

Ακυρώνεται η 70η Π.Ο.Σ.!!! Πως???

2010-07-02T00:22:00.004+03:00

Ο κος Νομάρχης Πιερίας με απόφασή του στις 30 Ιουνίου 2010 απαγορεύει (μεταξύ άλλων) την κατασκήνωση στον Εθνικό Δρυμό Ολύμπου. Άρα ουσιαστικά δεν θα μπορέσει να πραγματοποιηθεί η 70η Π.Ο.Σ, αφού οι εκατοντάδες ορειβάτες που εκ των πραγμάτων δεν χωράνε στα καταφύγια και σχεδίαζαν να μείνουν σε αντίσκηνα, δεν θα μπορέσουν να παραβρεθούν στον Προφήτη Ηλία την Κυριακή 18/7... Ένα ακόμα μεγάλο χτύπημα για την ελληνική ορειβατική κοινότητα μετά την κατάργηση των αναμνηστικών σημάτων των Π.Ο.Σ...
Τα παραπάνω προκύπτουν από την εγκύκλιο της Ε.Ο.Ο.Α. (κάνε κλικ εδώ για να τη διαβάσεις) και την απόφαση του Νομάρχη Πιερίας (κάνε και εδώ ένα κλικ...), που παραθέτουμε και σε εικόνα:

Το θέμα έχει γίνει, με την γνωστή μέθοδο της κοπυπαστάδας (πολύ copy-paste και ακόμα περισσότερη αφέλεια...), γνωστό σε όλους... Έπαιξε στα Facebook, αλλά και στα γαμάτα ειδησιο-γραφικά site και blog αυτού του ευλογημένου τόπου. Απλά βάλτε στο Google: "απαγόρευση κυκλοφορίας στον όλυμπο" και διαβάστε τα news... μια ασαφή παράγραφο που... απλά δεν λέει τίποτα! Αλλά όλοι το έχουν αντιγράψει...

Συμπέρασμα Πέφτοντας: Τίποτα από τα παραπάνω δεν πρόκειται να γίνει... Η Π.Ο.Σ. θα γίνει κανονικά. Απ' την άλλη ο κος Νομάρχης θα μας φέρνει κατάθλιψη αντίστοιχη με αυτή που οδήγησε τον Κώστα Καρυωτάκη στην αυτοκτονία:

"Περπατώντας αργά στην προκυμαία,
"Υπάρχω;" λες, κ' ύστερα "δεν υπάρχεις!"
Φτάνει το πλοίο. Υψωμένη σημαία.
Ίσως έρχεται ο Κύριος Νομάρχης. "

Ε... τι να κάνουμε... ο άνθρωπος ζει στη κοσμάρα του! Από αποφάσεις ένα σωρό, καμιά πράξη να δούμε κάποτε...

Για να κλείσουμε το αρθράκι θα βάλουμε και 2 φωτογραφιούλες για να δώσουμε λίγο χρώμα στους δύσκολους καιρούς της κρίσης... Είναι από το προηγούμενο ΣΚ, όπου ενώ μόνο 500 δρομείς τρέξανε πάνω-κάτω στο βουνό, μερικοί τολμηροί αναρριχητές αψήφησαν τις "απαγορεύσεις" και σκα(ρφά)λωσαν στο Στεφάνι.

ΥΓ: Φήμες λένε ότι κρατήσεις σε καταφύγια έχουν βγει στη μαύρη αγορά με τιμές που αρχίζουν από τα 250 €, ενώ γύρω στις 14-15 Ιουλίου αναμένεται οι τιμές να φτάσουν και τα 1.000€...

ΥΓ 2: Κίνημα αναρριχητών ξεκίνησε το σλόγκαν "Legalize Bivouac Motherfuckers" και αναμένονται δυναμικές ενέργειες ήδη από το ερχόμενο Σαββατοκύριακο...

ΥΓ 3: ...για να μην ξεχνιόμαστε... γαμιέται η zougla και όλα τα Μ.Μ.Ε...

Μεταλλεία βωξίτη στη Γκιώνα...

2010-06-25T15:30:00.005+03:00

Πήραμε ένα μέιλ (που έπρεπε να είχαμε δημοσιεύσει εδώ και καιρό...) για τα προβλήματα που έχουν δημιουργηθεί στην Άμφισσα, ανάμεσα στον Ορειβατικό Σύλλογο και την εταιρεία που εκμεταλλεύεται τα μεταλλεία βωξίτη της Γκιώνας. Απλά παραθέτουμε τη δημόσια επιστολή των εργαζομένων της "S&B Βιομηχανικά Ορυκτά" στο τοπικό Τύπο και την απάντηση του Ορειβατικού:

Κάντε κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση, ώστε να τη διαβάσετε.

Και η απάντηση του Ο.Σ.Α.:

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ Δ.Σ. ΤΟΥ ΟΡΕΙΒΑΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΑΜΦΙΣΣΑΣ

στην από 27/5/2010 επιστολή των εργαζομένων της S&B Βιομηχανικά Ορυκτά και σε όσους την υπέγραψαν.

Α. Είναι εύλογο να προσπαθεί ο κάθε εργαζόμενος να διατηρήσει την εργασία του. Ο τρόπος όμως που επιλέγει να διαμαρτυρηθεί και να προασπίσει τη θέση του κρίνεται, ως δόκιμος ή μη. Κάποιοι εργαζόμενοι διεκδικούν τα δικαιώματά τους οργανωμένα και αγωνιστικά, απευθύνοντας τις διαμαρτυρίες τους αρμοδίως προς τους εργοδότες τους και την πολιτεία. Κάποιο άλλοι εργαζόμενοι όμως, επιδιώκουν να διατηρήσουν τη δουλειά τους, με κάθε θυσία της αξιοπρέπειας τους, παραβλέποντας καταχρήσεις και παρανομίες ακόμη και σε βάρος δικών τους δικαιωμάτων. Έτσι οι εν λόγω εργαζόμενοι στην εταιρεία S&B Βιομηχανικά Ορυκτά , επέλεξαν ως τρόπο διαμαρτυρίας και διεκδίκησης, την συλλογή υπογραφών από συμπολίτες μας. Εκμεταλλευόμενοι οι πρωτεργάτες αυτής της κίνησης, την οικονομική κρίση, στοχοποιούν απαράδεκτα ως υπεύθυνους, των επαπειλούμενων απολύσεων στην Εταιρεία, την Διοίκηση του Ορειβατικού Συλλόγου Άμφισσας και όχι αυτούς που είναι πραγματικά υπεύθυνοι (βλ. οι ίδιοι οι εργοδότες τους λόγω έλλειψης σχεδιασμού και οι βουλευτές μας μαζί με την πολιτεία που δεν έδωσαν καμία άλλη προοπτική ανάπτυξης στον τόπο μας, παρεκτός της μεταλλευτικής).

Καταλαβαίνουμε από το ύφος της επιστολής ότι, οι συντάξαντες και υπογράψαντες αυτή, θεωρούν τον υπό απόλυση εργαζόμενο, ως άνθρωπο που βουλιάζει, και δικαιολογούν την προσπάθεια αυτού να γλιτώσει ακόμη και με ηθικές και υπαρξιακές εκπτώσεις. Πράγματι είναι συγκλονιστικά τα ερωτήματα και τα διλήμματα που γεννιούνται σε μια οριακή ανθρώπινη κατάσταση.

Όμως, τι σημαίνει «να γλιτώσει»; Τι άνθρωπος θα είναι ο «σωσμένος», όταν γύρω του θα σωριάζονται πτώματα; Η ατομική επιβίωση, θεμιτή και ενστικτώδης, θα είναι αρκετή για να γλιτώσει αυτόν και σαν ολόκληρο άνθρωπο, δηλαδή άνθρωπο κοινωνικό, έλλογο και ηθικό; Πόσα δικαιώματα μπορεί να εκχωρήσει ευρισκόμενος σε ανάγκη; Για πόσο καιρό; Με ποιο χρονικό ορίζοντα; Και πώς γνωρίζει ο «γλιτωμένος» ότι δεν θα έρθει η σειρά του να βουλιάξει; Το πιθανότερο είναι σε καιρό κρίσης θα βουλιάξουν πολλοί, θα επιπλεύσουν λίγοι.

Β. Στο προκείμενο. Ο ΟΣΑ, στον οποίο απευθύνεται η επιστολή, δραστηριοποιείται 25 χρόνια στην περιοχή της Φωκίδας. Βασική αρχή του καταστατικού του είναι η προστασία του περιβάλλοντος. Με τις κατά καιρούς προσφυγές του στο ΣτΕ ζητά από την δικαιοσύνη να εξετάσει και να παρέμβει όπου φαίνεται ότι γίνεται παράβαση περιβαλλοντικών όρων.

Έτσι συνέβη και στην περίπτωση του κοιτάσματος στη θέση «Βλαχοθανάση Α7», καθόσον η επιφανειακή εξόρυξη βωξίτη, που επιχειρείται στη θέση αυτή της Γκιώνας, είναι παράνομη. Τι λογικότερο, σε μια δημοκρατική κοινωνία, από τον έλεγχο της δικαστικής αρχής για ένα τόσο σημαντικό θέμα; Η προστασία του περιβάλλοντος, όσο κι αν κάποιους τους ενοχλεί, είναι πλέον επιταγή όλων των πολιτών παγκοσμίως, ως αναγκαία προϋπόθεση επιβίωσης, και όσο αφορά την περίπτωση της Φωκίδας είναι επιπλέον και αναγκαία προϋπόθεση ανάπτυξης.

Γ. Κύριοι, συντάξαντες και συλλέξαντες τις υπογραφές διαμαρτυρίας, ξεγελάσατε συμπολίτες μας, στους οποίους απευθυνθήκατε για την λήψη της υπογραφής τους, οδυρόμενοι μπρος στον καθένα από αυτούς ξεχωριστά και εκμεταλλευόμενοι την συναισθηματική φόρτιση και υπαρξιακή αγωνία, που προφανώς τους δημιουργούν οι επίκαιρες οικονομικές συνθήκες. Επιδιώξατε να εξασφαλίσετε την σύμπραξή τους σε μια διαμαρτυρία παραλλαγμένη κατά το συμφέρον σας, διανθισμένη με ανακρίβειες και λασπολογίες εις βάρος μας. Σε πολλές μάλιστα περιπτώσεις (όπως μας καταγγέλθηκε) υφαρπάζατε την υπογραφή τους χωρίς καν να επιδεικνύετε το κείμενο της επιστολής, γιατί σ’ αυτήν χαρακτηρίζατε την S&B Βιομηχανικά Ορυκτά ως Εταιρεία σας και λασπολογούσατε σε βάρος του ΟΣΑ. Με αυτόν τον τρόπο, αποκρύβοντας την επιστολή, πείσατε αυτούς προφορικά για τον «δίκαιο» αγώνα σας;!!

ΕΙΔΙΚΟΤΕΡΑ ΣΕ ΟΣΑ ΑΝΑΦΕΡΕΙ Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΑΣ:

1ον. Το γεγονός ότι έχει ήδη αφαιρεθεί η βλάστηση και η φυτική γη στον «Βλαχοθανάση», όπως επισημαίνετε, δεν αποτελεί καμιά δικαιολογία για να καταστραφεί όλη η περιοχή—εξάλλου η αποψίλωση αυτή διαπράχθηκε με την καταστρατήγηση διατάξεων που απαγορεύουν τις επιφανειακές εξορύξεις σε κοιτάσματα εντός της ευαίσθητης και προστατευόμενης και από το ευρωπαϊκό δίκαιο περιβαλλοντικής ζώνης NATURA 2000 και με αδειοδότηση που χορηγήθηκε από τον τέως υφυπουργό Ανάπτυξης Ιωάννη Μπούγα και εγκρίθηκε από τη Νομαρχία.

Η υποβαλλόμενη από μας στο ΣτΕ Αίτηση Ακύρωσης της ως άνω παράνομης αδειοδότησης, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΑ ΜΕΤΡΑ ΠΟΥ ΑΠΕΙΛΕΙ ΝΑ ΠΑΡΕΙ Η ΕΤΑΙΡΕΙΑ. Η ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΚΑΛΥΨΕΙ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΗΣ ΣΕ ΒΩΞΙΤΗ ΜΕ ΕΝΤΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΞΟΡΥΞΗΣ ΣΤΙΣ ΕΝΝΕΑ(9) ΥΦΙΣΤΑΜΕΝΕΣ ΕΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΥΠΟΓΕΙΕΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΓΚΙΩΝΑ, ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΜΑΛΙΣΤΑ ΠΡΟΣΛΗΨΕΙΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΟΛΥΟΝΤΑΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ.

Όμως αντί αυτού, εμμένει στην εύκολη και επικερδέστερη λύση του «Βλαχοθανάση», και εκβιάζει με ενδιάμεσους εσάς, για να έχει άλλοθι για τις ούτως ή άλλως επερχόμενες απολύσεις, προγραμματισμένες ήδη, για δικούς της οικονομοτεχνικούς λόγους.

2ον. Όσο για τις «παροχές που απολαμβάνει» δήθεν ο Σύλλογος από δικά σας λεφτά, όπως αναφέρετε στην επιστολή σας, και τις όποιες χορηγίες, για τις οποίες μας ζητάτε ως αντάλλαγμα να συναινέσουμε σε περιβαλλοντική καταστροφή, σας γνωρίζουμε ότι:

-Το γραφείο που στεγάζεται ο Σύλλογος έχει παραχωρηθεί από τον Δήμο Άμφισσας με την με αριθμό 182/2003 ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου για συγκεκριμένους λόγους, τους οποίους μπορείτε να πληροφορηθείτε ζητώντας να διαβάσετε τα Πρακτικά των Δημοτικών Συμβουλίων 144/2000 και 182/2003.

-Το καταφύγιο Βαρδουσίων ανήκει στην Ελληνική Ομοσπονδία Ορειβασίας και Αναρρίχησης και το διαχειρίζεται η ίδια.

-Χορηγίες δεν έχει λάβει ο Σύλλογος. Η Πανελλήνια Ορειβατική Συνάντηση 2009 στα Βαρδούσια πραγματοποιήθηκε χάριν της εθελοντικής εργασίας και προσφοράς των μελών μας. Έξοδα για την Πανελλήνια ανέλαβε η Νομαρχία για την προβολή του νομού μας και πληρώθηκαν αυτά, βάσει τιμολογίων, στους ίδιους τους επαγγελματίες, που εξέδωσαν τα τιμολόγια, με απόφαση του Νομαρχιακού Συμβουλίου. Τα αναρριχητικά πεδία είναι έργο της Νομαρχίας Φωκίδας και η όποια εμπλοκή του ΟΣΑ είναι μόνο εθελοντική. Απευθυνθείτε για ενημέρωση στην Νομαρχία.

-Τα αιτηθέντα – ή καλύτερα απαιτηθέντα – από μας μονοπάτια κ.α, προσφέρονται για την διευκόλυνση ορειβατών και περιπατητών στα πλαίσια σχεδιασμού και προώθησης του ορεινού τουρισμού. Ο ορεινός τουρισμός είναι μια νέα μορφή ανάπτυξης, σε παγκόσμιο επίπεδο, με συνακόλουθο ευκαιρίες για νέες θέσεις εργασίας. Για την Φωκίδα θα είναι σωτήρια περίπτωση, καθόσον στερείται ο τόπος μας, λόγω της μονοπωλιακής δραστηριότητας των μεταλλευτικών εταιριών, οποιασδήποτε άλλης οικονομικής ανάπτυξης.

Τις παραπάνω αλήθειες, πολλοί από σας, τους υπογράφοντες την επιστολή, τις γνωρίζεται. Παρ’ όλα αυτά δεν διστάσατε να δυσφημίσετε τον ΟΣΑ, δηλώνοντας έτσι για άλλη μια φορά πίστη και υποταγή στην «εταιρεία σας», προκειμένου να μην είστε από εκείνους που θα χάσουν τη δουλειά τους. Κάποιοι άλλοι πιθανόν να μην γνωρίζετε, μπορείτε να απευθυνθείτε στον Δήμο, την Νομαρχία ή στο γραφείο του Συλλόγου για να ενημερωθείτε λεπτομερώς.

3ον. Κανενός πολίτη τα χρήματα δεν καταχράται ο Σύλλογος, και δεν ζούμε εις βάρος σας. Ζούμε από την δουλεία του ο καθένας μας, με τον ίδιο κόπο και την ίδια αγωνία που βιώνετε καθημερινά όλοι. Παράγουμε όπως παράγετε, και επίσης προσφέρουμε στον τόπο μας. «Βολεμένοι» δεν νιώθουμε, αγωνιζόμαστε την κάθε μέρα, θέλουμε να πιστεύουμε με αξιοπρέπεια, για την επιβίωσή μας, για τις δουλειές μας, τις οικογένειές μας. Και επιπλέον, αγωνιζόμαστε με τόλμη για την ευρύτερη προστασία και ανάπτυξη του τόπου μας. Πιστεύουμε ότι σε τόπο που πάσχει δεν μπορεί να υπάρξει ατομική ευημερία.

Οι επιδιώξεις μας δεν είναι εμμονή, όπως μας κατηγορείτε. Είναι βλέμμα ανησυχίας στο μέλλον. Οι μελλοντικές γενιές δικαιούνται να τους παραδώσουμε το ελάχιστο εναπομένον φυσικό περιβάλλον απείραχτο. Δεν επιτρέπεται η δική μας γενιά να επιβιώσει σε βάρος των παιδιών μας, κατασπαταλώντας όλους τους φυσικούς πόρους, καταστρέφοντας ταυτόχρονα δάση, αλπικά λιβάδια, φαράγγια, ρέματα, βιότοπους, γενικότερα φύση και τοπίο, που κληρονομήθηκε δια μέσου των αιώνων, σ’ αυτή εδώ την ευλογημένη περιοχή, η οποία έχει σκοπίμως εγκαταλειφθεί, για να λεηλατείται απρόσκοπτα από τις μεταλλευτικές εταιρείες.

4ον. Όσο για την «Εταιρεία σας», όπως αποκαλείτε στην επιστολή σας την S&B Βιομηχανικά Ορυκτά, υπέρ της οποίας συνηγορείτε, την υποτιμάτε και χάνετε την αξιοπρέπειά σας, όταν μεσολαβείτε για λογαριασμό της, σαν να πρόκειται η επιφανειακή εξόρυξη να είναι μια απλή σκανδαλιά εκ μέρους της, που πρέπει να της επιτραπεί για τελευταία φορά (Ποιος αλήθεια το εγγυάται αυτό;)

Οι εταιρείες αυτού του μεγέθους στηρίζουν το κύρος τους σε έγκαιρο σχεδιασμό, μελέτες και οργάνωση πάνω σε σύγχρονους παγκόσμιους σχεδιασμούς και δεν οδηγούνται, όπως εν προκειμένω θέλουν να σας πείσουν, δήθεν σε σημείο μηδέν, για να αρχίσουν να τρέχουν εκ των υστέρων να καλύψουν τις υποχρεώσεις τους σε παράδοση βωξίτη, δημιουργώντας μάλιστα κοινωνικά προβλήματα.

Κανένας από μας δεν επιδιώκει να χάσετε την δουλειά σας, και κανείς λογικός άνθρωπος δεν επιθυμεί να σταματήσει η μεταλλευτική δραστηριότητα, αρκεί ο τρόπος με τον οποίο οι μεταλλευτικές εταιρείες εκμεταλλεύονται τον ορυκτό πλούτο του τόπου μας, να μην παραβιάζει τις κοινά πλέον αποδεκτές αρχές της προστασίας του περιβάλλοντος και της αειφόρου ανάπτυξης, και φυσικά να λειτουργούν στα πλαίσια του νόμου.

Δ. Επιτέλους, θα έπρεπε προ πολλού να έχουν τεθεί όρια στις μεταλλευτικές εταιρείες, και πρωτίστως τα όρια θα έπρεπε να έχουν τεθεί από όλους εσάς υπογράφοντες και μη υπογράφοντες, που ζείτε σ’ αυτόν τον τόπο και θέλετε εδώ να ζήσουν και τα παιδιά σας. Αντί γι’ αυτό, οι περισσότεροι από σας παρακολουθείτε γύρω σας, σιωπηλά και φοβισμένα, την καταστροφή και την συνεχή υποβάθμιση.

Το ζήτημα είναι και βαθιά πολιτικό και θα έπρεπε πολιτεία, πολιτικά κόμματα και τοπική ηγεσία να έχουν προτάσεις, θέση σοβαρή και ενεργητική και όχι να ασκούν μόνο διαχειριστική πολιτική, η οποία θα έπρεπε να προκαλεί σε όλους μας ανεξαιρέτως οργή και αγανάκτηση.

Η τοπική ηγεσία είναι εκείνη που πρέπει άμεσα να ασχοληθεί και να αναλάβει όλες τις απαραίτητες πρωτοβουλίες σ’ ένα ζήτημα, που επηρεάζει καθοριστικά την προοπτική του τόπου για τις επόμενες δεκαετίες. Πόσο ακόμα θα ανεχόμαστε τις εκχωρήσεις της και τις ένοχες σιωπές της. Υπάρχει επιτακτική ανάγκη να ασχοληθεί με το πρόβλημα.

Τέλος θέλουμε να θυμίσουμε σε όλους εσάς, που βάλετε εναντίον μας, ότι ο ΟΣΑ δεν είναι επαγγελματικό ή εργατικό ή εργοδοτικό σωματείο, για να απευθύνεται η επιστολή σας προς εμάς. Είμαστε Σύλλογος που έχει ταχθεί στην προστασία του περιβάλλοντος και ενεργούμε με τόλμη πιστοί στις καταστατικές αρχές μας.

Θα σεβαστούμε την απόφαση της δικαιοσύνης και το ίδιο καλείστε να κάνετε κι εσείς.

Υ.Γ. : Η από 27-05-2010 επιστολή , που απευθύνεται προς τον ΟΣΑ , θα έπρεπε να έχει κοινοποιηθεί στο Γραφείο του Συλλόγου μαζί με τις συνοδεύουσες αυτή υπογραφές . Την περιμένουμε.

Το Δ. Σ.

Φωτό: Παράδειγμα "επιτυχημένης αποκατάστασης νταμαριού ανοιχτής εξόρυξης βωξίτη."

Καλοκαίρασε... Ας πάρουμε τα βουνά!

2010-06-07T14:42:00.001+03:00

Το προηγούμενο ΣουΚού (29-30/5) ανεβήκαμε διάφοροι στο Οροπέδιο και την Κυριακή κάναμε και μια γρήγορη ανάβαση στη Comici... (3 σχοινοσυντροφιές-7 άτομα). Το Οροπέδιο ακόμα με αρκετά χιόνια, η πρώτη σχοινιά της Comici λιγότερο από 15 μέτρα και το πιολεδάκι απαραίτητο για τη χιονούρα.

Ο Έκτορας στη 3η σχοινιά. Φωτο: Θ.Χ.

Ίσως το τέλος Μαϊου και οι αρχές Ιουνίου να είναι η ομορφότερη περίοδος στο βουνό, που κρατάει πολλές χιονούρες, είναι γεμάτο χιονολούλουδα και έχει ακόμα λίγο κόσμο...

Χιονολούλουδο στο Οροπέδιο των Μουσών. Φωτό Θ.Χ.

Οι περισσότερες βέβαια διαδρομές στα Καζάνια είναι ακόμα απαγορευτικές λόγω μεγάλης χιονούρας στη βάση τους και νερών που τρέχουν, αλλά αυτό είναι μικρό πρόβλημα, σε σχέση με τους βλαμμένους που ανεβαίνουν στο Μύτικα και πετάνε πέτρες. Τι?! Που τους είδαμε; Στο Γιουτιούμπ φυσικά. Δείτε και σεις:

Τι είπατε; "Ναι αλλά εγώ φοράω κράνος..."

Dru + Ksilo.

2010-05-17T23:18:00.006+03:00

Κείμενο: Δημήτρης Δασκαλάκης/Φωτό: Θωμάς Κυτίπης-Δ.Δ.

Μια μικρή περιγραφή της διαδρομής που κάναμε με τον Θωμά με μπόλικες φωτογραφίες,σχεδόν όλες του Θωμά, για να σας προτρέψουν για την επόμενη χειμερινή σαιζόν (όπως λέμε καλοκαιρινή σαιζλόνγκ). Χωρίς σάλτσες με επικίνδυνες σχοινιές και εκτεθειμένα περάσματα μιας και αυτά δεν υπήρχαν.

Φωτο 1: Η πρόσβαση.

Μεσημέρι λοιπόν φεύγουμε από το σπίτι, μεσημέρι φτάνουμε στο Cham, μεσημέρι παίρνουμε το τελεφερίκ του Γκράντ Μοντέτ (γαλλιστί), μεσημέρι παίρνουμε τον κατήφορο, προς τη βάση της ορθοπλαγιάς, (φωτό 1) ο οποίος περιλαμβάνει λίγη καταρρίχηση σε μικτό πεδίο, ένα μεγάλο 45μοιρο λούκι και την πολύ εύκολη διάσχιση του παγετώνα Ναν Μπλάνκ. Λίγη ανηφορίτσα στο τέλος και νάσου στη βάση. Απόγευμα πλέον στήνουμε αντίσκηνο, χωρίς μπανέλες γιατί είμαστε φαστ εντ λάιτ και όχι γιατί τις ξέχασα, κάνουμε την πρώτη σχοινιά (φωτο 2) πριν νυχτώσει και κατεβαίνουμε αφήνοντας τα σχοινιά να κρέμονται, τρώμε ασκητικά (φώτο 3,4) σαν τους Βατοπεδίτες ένα πράμα, και πέφτουμε για ύπνο. Αύριο ο Θωμάς μου το έχει υποσχεθεί ή μάλλον το έχει απαιτήσει εκβιαστικά, να πάω τις πρώτες 17 σχοινιές μπροστά.

Φωτο 2: Η πρώτη σχοινιά.

Φωτο 3, 4: Το Ασκητικό Γεύμα.

Ξυπνάμε στις 3 φεύγουμε στις 4, αφού ξεστήσουμε το αντίσκηνο και το αφήσουμε εκεί μιας και θα ξαναπερνούσαμε από εκεί [1] και ξεκινάμε το σκαρφάλωμα που όντας τοπ-ρόουπ θα μας ζεστάνει σταδιακά. Ακολουθούν 3-4 εύκολες σχοινιές σε 50μοιρο μεικτό πεδίο που τις πήγαμε παράλληλα και φτάνουμε κάτω από τα δύσκολα. Μόλις έχει ξημερώσει και είμαστε πολύ χαρούμενοι που είμαστε ράιτ ον τάιμ πράγμα αρκετά σημαντικό. Συνεχίζουμε με άλλες 14 σχοινιές μεικτού σκαρφαλώματος μέχρι Μ6 ελεύθερα συν ένα Α2 σε μια σχοινιά. Για το Α2 δεν παίρνω και όρκο. Η σχοινιά γνωστή και ως φυσούρα Λαμπέρτ αποτελεί την πιο όμορφη σχοινιά της πρώτης μέρας (φωτό 5,6.) Στη συνέχεια η σχοινιά με το καλοκαιρινό Α1 (φωτό 7) και μετά σειρά του Θωμά. 2 σχοινιές μας βγάζουν στο άις-φίιλντ και άλλη τραβέρσα μας οδηγεί κάτω από την τελευταία σχοινιά για σήμερα. Αυτή χάρη σε ένα μικρό λαθάκι θα μας βγάλει κάτω από κάτι διόλου όμορφα ντουβάρια, αλλά με ένα ραπελάκι και άλλη μια σωστή σχοινιά θα βρεθούμε στο πατάρι της 21ης την οποία ο Θωμάς θα κάνει και θα αφήσει τα σχοινιά για την επόμενη ημέρα.

Φωτο 5: Η Φυσσούρα Λαμπέρτ.

Φωτο 6: Ο Θωμάς στη Λαμπέρτ.

Φωτο 7: Η σχοινιά Α1, Μ6.

Απολογισμός πρώτης ημέρας λοιπόν: 21 σχοινιές, ωραίο σκαρφάλωμα, κάποιες δύσκολες κάποιες όχι, και μάλλον θα μπορούσαμε να είχαμε και κάνα φρεντάκι παραπάνω για να είμαστε σούπερ σέιφ (αν και αυτό μάλλον δεν υπάρχει.)
Βρισκόμαστε λοιπόν σε ένα ωραίο άνετο πατάρι για μπιβουάκ. Η ιδέα να ενώσουμε τους υπνόσακους και να βάλουμε τα κάρυματ μέσα από το διπλό μπίβισακ θα αποδειχθεί μαλακία, καθώς όλο το βράδυ γλιστρούσαμε. Το φαΐ, αφυδατωμένη μπολονέζ, θα κάνει τον λίγο στρεσαρισμένο Θωματζίκο να ξανανιώσει και στη συνέχεια και καλά ύπνος μέχρι της 4.
4 ξυπνάμε 5 παρά φεύγουμε, η πρώτη σχοινιά είναι φιξαρισμένη από χτες και από εδώ και πάνω Ντρού και Ξύλο. Ούτε μια εύκολη σχοινιά (φωτό 8). Με δυο τρεις να σου πίνουν το αίμα. Να σου από πίσω μας και δυο Γάλλοι, Σαμονιάρδοι οδηγοί, που όπως με ενημερώνει με μπλαζέ ύφος ο Θωμάς κάνουν τα πάντα τεχνητά. 4-5 σχοινιές παραπάνω θα σταματήσουμε να τους περιμένουμε και για ανταπόδοση μιας και άργησαν αρκετά ακολουθούμε για μια σχοινιά σαν δεύτεροι με το ένα σχοινί τους. Στη συνέχεια αρχίζουν οι ερωτήσεις, ή μάλλον για την ακρίβεια Η ερώτηση: Ρε Μήτσο πόσες σχοινιές ακόμα????. Η κακή μετάφραση του αγγλικού κειμένου μαζί με τα άριστα μαθηματικά μου θα έχουν ως αποτέλεσμα η απάντηση να είναι για αρκετή ώρα: Δύο το πολύ τρεις ρε Θωμά.
Κάπου εδώ θα μας ενημερώσουν οι ΝΤΟΠΙΟΙ ΟΔΗΓΟΙ, ότι η κατάβαση από το Βόρειο Κουλουάρ δεν είναι σε καμία περίπτωση εφικτή και πως θα έπρεπε να τους ακολουθήσουμε από την νότια πλευρά και να ξαναέρθουμε για το αντίσκηνο μας αλλά αν μπορούμε και για τα δικά τους σκι. Μας επιβεβαίωσαν δε για αυτό και οι δύο.[2]

Φωτο 8: Η Φυσσούρα Μαρτινέτι.

Τελικά κάνοντας και την 34η σχοινιά, 14η για σήμερα θα βρεθούμε σε ένα απίστευτο πατάρι με σκεπή. Αυτό το σημείο της ορθοπλαγιάς αποτελείται από χαλαζία, πέτρωμα πιο σαθρό από τον γρανίτη το οποίο έχει φύγει αφήνοντας ένα καταπληκτικό σκεπασμένο μπαλκόνι πλάτους 10 μέτρων και βάθους 2 με 3 στο οποίο σχεδόν στέκεσαι όρθιος (φωτό 9,10,11.) Είμαστε 40 μέτρα κάτω από την κορυφή και επιτέλους τρώμε και την πέφτουμε για ύπνο παρόλο που είναι μόλις 16.30. Από αυτό το πατάρι χάρη και πάλι στη σαθρότητα του χαλαζία, μία τρύπα από την οποία ο Admin δεν χωράει, (φωτό 12) βγάζει στη νότια πλευρά και με δυο σχοινιές τραβέρσα ξεκινάνε τα ραπέλ αλλά αύριο. Αυτό το εξαιρετικό μπιβουάκ οι οδηγοί θα το χάσουν κάνοντας μια σχοινιά λάθος προς τα δεξιά του. Υπολογίζουμε όμως πως θα τους δούμε αύριο στα ραπέλ [3].

Φωτο 9: Στο πατάρι Χαλαζία.

Φωτο 10: Μπιβουάκ στο πατάρι.

Φωτο 12: Η τρύπα-Crux. (Σημ. Admin: Σίγουρα χωράω... με την κατάλληλη χρήση εκρηκτικών!)

Στις 5 το πρωί ξυπνάμε, τραβερσάρουμε και ραπελιάζουμε, άλλοτε από τέλεια ρελέ και άλλοτε από ιμάντες από τους οποίους μόνο από τσιγκουνιά κατεβαίνει άνθρωπος. Με μπόλικα ραπέλ και έχοντας αφήσει μόνο έναν ιμάντα και ένα καρύδι βρισκόμαστε στο παγετώνα Σαρπούα και με ακρίβεια άγγλων σε δυόμιση ώρες θα είμαστε στο τρενάκι Μοντενβέρς για Σαμονί (φωτό 13,14,15.)

Φωτο 13, 14: Στο αμάξι μετά την διαδρομή, ο Θωμάς και ο Johnny το Μπρατσόνι.

Φωτο 15 (bonus): Μπιβουάκ από την πρώτη προσπάθεια, 5 μέρες πριν.

[1], [2], [3] Υ.Γ. Οι οδηγοί δεν εμφανίστηκαν ποτέ, και σε τηλεφωνική μας επικοινωνία μας ενημέρωσαν ότι κατέβηκαν από το Βόρειο Κουλουάρ, αλλά βέβαια δεν πήραν τα δικά μας πράματα παρά μόνο τα δικά τους, αντίθετα με ότι μας είχαν ζητήσει σε περίπτωση που κατεβαίναμε εμείς από εκεί. Δεν ξέρουμε αν πραγματικά άλλαξαν τελευταία στιγμή γνώμη ή απλά δεν μας ήθελαν μαζί τους στα ραπέλ, αλλά το αντίσκηνο μας βρίσκεται ακόμα εκεί καθώς έκτοτε έβαλε πολύ φρέσκο χιόνι ή κάποιος μας το πήρε. Τους ευχαριστούμε.

Μια ανάμνηση με το Jibe.

2010-05-14T21:40:00.007+03:00

Κείμενο: Νίκος Τσαβδάρης/Φωτό: Ν.Τ./Θ.Χ.

Παλιότερα συνήθιζα να γράφω σε κάτι σαν ημερολόγιο τις πιο έντονες περιπέτειες που ζούσα στα βράχια. Έχω να γράψω καιρό τώρα όμως, γιατί δεν έχω ζήσει κάτι έντονο τα τελευταία 2-3 χρονιά. Μάλλον γιατί δεν σκαρφαλώνω και πολύ. Το κάτι σαν ημερολόγιο καταχωνιάστηκε σε κάτι κουτιά με περιοδικά και ξεχάστηκε στη σοφίτα για κάποιο καιρό, οπού το ξαναβρήκα πριν από κάνα μήνα και το διάβασα μετά από χρόνια. Ανάμεσα στις υπόλοιπες ιστορίες ήταν και αυτή.

Σάββατο 27 Ιουνίου 2003 στο Οροπέδιο των Μουσών στον Όλυμπο με τον Jibe και τον Μιχάλη περιμέναμε τον Κώστα, πρώην συνέταιρο του Μιχάλη στο καταφύγιο Χ. Κάκαλος, να τον αντικαταστήσει στα καθήκοντα του για να πάμε να σκαρφαλώσουμε. Υποτίθεται ότι ο Κώστας θα ερχόταν κατά τις 11-12 το πρωί.

Το σχέδιό μας ήταν η επανάληψη της "Πλάκας του Zerf", μιας εύκολης διαδρομής 12 σχοινιών μέσα στα Καζάνια την οποία είχα ξανακάνει 2-3 φόρες με διάφορες παραλλαγές το 2002. Υπολόγιζα ότι χρειαζόταν περίπου 4-5 ώρες για την πρόσβαση, το σκαρφάλωμα και την επιστροφή. Επειδή νύχτωνε κατά τις 9, θεωρήσαμε ότι μας έπαιρνε χαλαρά ο χρόνος αν ο Κώστας ερχόταν στην ώρα του.

Τελικά ήρθε στις 2 και μισή περίπου και καθώς είχε μαζευτεί αρκετός κόσμος στο καταφύγιο δεν μπορούσε να τα βγάλει πέρα μόνος του και έτσι ο Μιχάλης θα έπρεπε να μείνει πίσω.

Πάρα το ότι η ώρα ήταν περασμένη εγώ θεωρούσα ότι προλαβαίναμε χαλαρά και ότι δεν υπήρχε λόγος να μην πάμε, o Μιχάλης τότε γκρίνιαξε λίγο γιατί δεν ήθελε να μείνει στο καταφύγιο ενώ εμείς θα σκαρφαλώναμε.

-Που θα πάτε ρε, 3 κοντεύει η ώρα δεν θα προλάβετε.
-Θα προλάβουμε ή όχι, ρώτησε ο Jibe.
-Χαλαρά προλαβαίνουμε, ειδικά τώρα που θα είμαστε και δυάδα θα πάμε πιο γρήγορα.
-Δεν θα προλάβετε, καθίστε εδώ.
-Ξεκόλλα ρε Μιχάλη δεν θα φύγουν τα βράχια, θα πάμε ξανά κάποια άλλη φόρα.

Τελικά περίπου στις 3 ξεκινάμε για τη διαδρομή και προς το παρόν τίποτα δεν προμήνυε τι θα γινόταν σε 3 ώρες από τώρα. Ο καιρός είναι τζάμι, ουτε ένα σύννεφο προς το παρόν και από τη ζέστη οι χιονούρες κάτω από το Μύτικα τρέχουν αρκετά.

Φωτό: Η χιονούρα κάτω από τη Zerf.

Ευτυχώς η ζέστη είχε μαλακώσει αρκετά τη χιονούρα κάτω από τη διαδρομή και με τα αθλητικά παπούτσια που φοράμε κινούμαστε πάνω της εύκολα. Φτάνοντας όμως στη ριμέ ανακαλύπτουμε ότι είναι αρκετά μεγάλη και μας παίρνει ώρα να την περάσουμε, ειδικά ο Jibe που το ύψος του δεν τον βοηθά και πολύ σε κάτι τέτοιο.

Φωτό: Το πέρασμα της ριμέ.

Είναι 4 περίπου όταν ξεκινάμε το σκαρφάλωμα και θεωρούμε ότι κατά τις 6 μισή θα είμαστε πάνω, κάτι που θα γινόταν άμα όλα πήγαιναν καλά.
Πράγματι μέχρι τις 6 παρά 10 έχουμε σκαρφαλώσει τις 8 πρώτες σχοινιές με ανάπτυγμα κοντά 400 μέτρα και ο Jibe ετοιμάζεται να ξεκινήσει την 9η η οποία είναι και η πιο σοβαρή της διαδρομής. Πλάκα 25 μέτρων με 2 παλιά σκουριασμένα καρφιά στα πρώτα 15 μέτρα που δεν παίρνει κάτι άλλο, ίσως κάνα καρφί ακόμα που όμως δεν είχαμε. Ακολουθεί το δύσκολο της πέρασμα γύρω στο V και μετά παίρνει καλό καρυδάκι και η δυσκολία μειώνεται.

Κάτι έχει αλλάξει όμως στο ηλιόλουστο καλοκαιρινό σκηνικό που υπήρχε 2 ώρες πριν. Εδώ και μισή ώρα περίπου σύννεφα μαζεύονται από τα δυτικά και πλέον είναι από πάνω μας έχοντας πάρει ένα μαύρο απειλητικό χρώμα. Παρόλα αυτά δεν φυσάει καθόλου ούτε και ακούγονται βροντές ακόμα.

-Νίκο κάτι μου λέει ότι θα βρέξει.
-Jibe κάνε γρήγορα, άμα περάσεις τα επόμενα 20 μέτρα μετά δεν μασάμε από βροχή.

Ο Jibe ξεκινάει αλλά μόλις φτάνει στο πρώτο καρφί ακούγεται μια βροντή. Αμέσως αρχίζει να φυσάει και να βρέχει, όλο και πιο δυνατά, oπότε και κατεβαίνει ένα μέτρο πιο κάτω σε παταράκι και περιμένει. Μετά από 10 λεπτά η βροχή σταματά απότομα.

-Μάλλον αυτό ήταν, θα περιμένω εδώ λίγο για να ψιλοστεγνώσει ο βράχος και ξεκινώ.

Δεν πρόλαβε να τελειώσει όμως την πρότασή του και αρχίζει να πέφτει χαλάζι σε μέγεθος στραγαλιού. Μετά από μισό λεπτό το γυρνά σε βροχή. Tην επόμενη ώρα θα βρέχει, πότε δυνατά πότε πιο χαλαρά, θα το γυρνά για λίγο σε χαλάζι και θα φυσάει συνεχώς. Βροντές θα ακούγονται κατά διαστήματα χωρίς ευτυχώς να πέφτουν κεραυνοί στα Καζάνια.

Μετά από κάνα εικοσάλεπτο έχω μουσκέψει μέχρι το κόκκαλο και ο αέρας με παγώνει. Έχω κάτσει πάνω στα σχοινιά για να μην είμαι και τόσο εκτεθειμένος στον αέρα αλλά δεν βοηθά και πολύ. Το παλιό αδιάβροχο που φοραώ έχει ποτίσει εντελώς και πλέον κρατάει το νερό μέσα αντί για έξω. Ο Jibe παρόλο που φοράει καλύτερα ρούχα από μένα είναι σε χειρότερο σημείο. Από πάνω του υπάρχει μια στέγη και όσο νερό κυλά από πάνω της ο αέρας το στέλνει επάνω του. Μετά από μια και βάλε ώρα ο Jibe αποφασίζει να κατεβεί στο ρελέ. Τρέμει ολόκληρος. Καθόμαστε πάνω στα σχοινιά ο ένας κολλητά στον άλλο προσπαθώντας να ζεσταθούμε και τρώμε το μισό Twix που μας έχει μείνει περιμένοντας να σταματήσει η βροχή.
Κατά τις 8 η βροχή σταματάει, ο αέρας συνεχίζει να φυσάει και ελπίζουμε ότι ο βράχος σύντομα θα στεγνώσει. Στο βάθος προς τα δυτικά φαίνεται ότι ο καιρός ανοίγει. Η θερμοκρασία έχει πέσει αισθητά και το τρέμουλο αρχίζει ξανά. Ο Jibe προσπαθεί να στρίψει τσιγάρο. Θα σκίσει τα 6 πρώτα χαρτάκια πριν τα καταφέρει.
Σε λίγο κάποιοι που έχουν ανησυχήσει για την τύχη μας εμφανίζονται στη σάρα κάτω από το Στεφάνι. Κάτι φωνάζουν αλλά δεν τους ακούμε λόγω του αέρα. Σε μια διακοπή του συνεννοούμαστε κάπως και τους λέμε ότι είμαστε καλά και ότι θα βγούμε πάνω.
Κατά τις 8 και μισή ο βράχος είναι σχετικά στεγνός και σκαρφαλώσιμος και εμείς είμαστε έτοιμοι για δράση. Το ίδιο όμως και ο καιρός. Αρχίζει πάλι να ψιλοβρέχει.

Συζητάμε για το τι θα κάνουμε. Πάνω ή κάτω? Ο Jibe λέει κάτω, ενώ εγώ να περιμένουμε και να βγούμε πάνω, έστω και νύχτα. Από το μίνι συμβούλιο που ακoλούθησε πρόεκυψαν τα εξής.

Το κάτω ήταν κάπως δύσκολο καθώς η διαδρομή τότε είχε μόνιμες ασφάλειες μόνο στα R2,R3,R8,R9,R10,. Υλικά πολλά δεν είχαμε για να αφήσουμε, μια σειρά καρύδια και 2 friend μόνο, καθόλου καρφιά και στα 100 τελευταία μέτρα θα έπρεπε να βγούμε εκτός διαδρομής, καθώς υπήρχε μια τραβέρσα σχεδόν 100 μέτρων στη διαδρομή, και να παρακάμψουμε τα R2,R3. Αφού τελειώσουμε τα 5-6 ραπέλ στην ορθοπλαγιά θα πρέπει να κάνουμε ραπέλ και στη χιονούρα αν μας έμεναν καθόλου υλικά, αλλιώς να περάσουμε τη ριμέ και να κατεβούμε με αθλητικά παπούτσια περίπου 70 μέτρα χιονούρας με κλίση 20-30 μοίρες που μάλλον την στιγμή που θα φτάναμε θα ήταν παγωμένη.

Το πάνω ήταν σαφώς πιο απλό. Σκαρφαλώνουμε τα 25 επόμενα μέτρα, μετά περπατάμε τα επόμενα 100, σκαρφαλώνουμε άλλα 15 και βγαίνουμε ακριβώς πάνω στο μονοπάτι. Το μόνο που μένει είναι να στεγνώσει κάπως ο βράχος.
Η τελική απόφαση ήταν να περιμένουμε λίγο ακόμα μπας και μας κάνει τη χάρη ο καιρός.

Κατά τις 9 παρά ο Jibe λέει πως ήρθε η ώρα να κάνουμε αυτό που έπρεπε να είχαμε κάνει 3 ώρες πιο πριν. ΡΑΠΕΛ.
-Εδώ και μισή ώρα παραπονιόμαστε για το κρύο και την πείνα, θα ταλαιπωρηθούμε άσχημα άμα δεν φύγουμε από εδώ. Επειδή πάνω δεν μας βλέπω να πηγαίνουμε η μόνη λύση είναι κάτω. Λύσου.
Σε δευτερόλεπτα η βροχή σταματάει. Ο αέρας συνεχίζει να φυσάει. Μέχρι να λυθούμε, να οργανώσουμε το ραπέλ και πριν ρίξουμε τα σχοινιά ο βράχος ψιλοστέγνωσε.

-Ρε Jibe μήπως να την κάνουμε αμέσως για πάνω.
-ΟΚ, αλλά θα πας εσύ μπροστά που ξέρεις και τι παίζει.
Αμέσως ξαναδένομαι και ξεκινώ το σκαρφάλωμα. Σκέφτομαι το ζεστό πιάτο φαί και το στεγνό κρεβάτι που με περιμένουν στο καταφύγιο άμα την σκαπουλάρουμε από εδώ και προσπαθώ να είμαι προσεκτικός και γρήγορος παρόλο το μούδιασμα που νιώθω σε όλο μου το σώμα από το κρύο. Φτάνω στο 2ο καρφί και εκεί ακριβώς αρχίζει να ξαναβρεχει.
Έλα ρε πουτάνα ζωή μη μου το κάνεις αυτό σκέφτομαι.
-Κάνε γρήγορα , πέρνα το πριν βραχεί το πέρασμα.

Φωτό: Η 9η σχοινιά της Zerf.

Στα γρήγορα κάνω το πέρασμα με τις τριβές με την ψυχή στο στόμα και βρίσκομαι στο παταράκι πιο πάνω και δεξιά βάζοντας το καρυδάκι. Η βροχή δυναμώνει αλλά δεν με νοιάζει, απέχω 5 μέτρα από το ρελέ και είναι σχεδόν περπάτημα. Τίποτα πλέον δεν θα μπορέσει να μου στερήσει το ζεστό πιάτο φαί και το στεγνό κρεβάτι που σκεφτόμουνα. Ασφαλίζομαι και φωνάζω στο Jibe "ρελέ", αλλά από τον πολύ αέρα μας παίρνει ώρα μέχρι να συνεννοηθούμε.

Οι τελευταίες 3 σχοινιές δεν μας προβληματίζουν καθόλου και λίγο πριν τις 10 είμαστε και οι δυο στην κορυφή. Βρεγμένοι μέχρι το κόκκαλο, πεινασμένοι ταλαιπωρημένοι αλλά με ένα χαμόγελο μέχρι τα αφτιά.
Ένα κεφαλοκλείδωμα από το Jibe αντί για αγκαλιά ένα "κουφάλα κοντέ" από μένα αντί για τα συγχαρητήρια και δρόμο γιατί άρχισε να ξαναβρέχει και να ρίχνει κεραυνούς προς τον Καλόγερο.
Φτάνοντας στην νοτιοανατολική κόψη του στεφανιού βλέπουμε ένα φακό έξω από τον Κάκαλο, σε λίγο οι φακοί αυξάνονται και ακούγονται φωνές. Φτάνοντας στο καταφύγιο ο Τσιαντός μας υποδέχεται παίζοντας κιθάρα και οι υπόλοιποι με γέλια και φωνές. Στην κουζίνα ο Μιχάλης μας πειράζει λέγοντας ότι έπρεπε να τον είχαμε ακούσει και μας δίνει από ένα πιάτο μακαρονάδα με κόκκινη σάλτσα.
Έπρεπε αλλά...
Ήταν η πρώτη φόρα που σκαρφαλώσαμε με το Jibe και έτυχε να είναι περιπετειώδης, αλλά όχι η πρώτη φόρα που έπιανε κακοκαιρία σε διαδρομή κάποιον από τους δυο μας. Δυο εβδομάδες πιο πριν σκαρφαλώνοντας το Μάτι σε χωριστές σχοινοσυντροφιές και με μισή ώρα διαφορά στην εκκίνηση εγώ την γλύτωσα και ο Jibe έφαγε την καταιγίδα στα ραπέλ .Αλλά να που ήταν γραφτό να κάτσουμε κολλητά σε ένα πατάρι τουρτουρίζοντας και μούσκεμα από τη βροχή να αγναντεύουμε τα Καζάνια.

Alley Jibe.

Σημείωση Πέφτοντας: Οι φωτογραφίες είναι άσχετες χρονικά με το κείμενο. Ο Γιάννης είναι στο Σπηρούνι του Άθωνα τον Απρίλιο του 2004, οι φωτογραφίες από τη Zerf είναι από μιά επανάληψη τον Αύγουστο του 2005 από τους Μανώλη, Γιάννη, Μιχάλη και Θόδωρο και η χάραξη του Νίκου πρόσφατη. Απλά μπήκαν για να "σπάσει" το κείμενο...

6 χρόνια χωρίς το Γιάννη.

2010-05-12T21:43:00.004+03:00

Σαν σήμερα πριν από 6 χρόνια έφυγε ο Γιάννης. Πέρσυ τέτοιο καιρό ο Μιχάλης είχε γράψει ένα όμορφο κείμενο. Μπορείτε να το (ξανά?)διαβάστε εδώ (κάνε κλικ!)...

We're not the masters.

2010-05-11T17:28:00.000+03:00

Απλά παρακολουθήστε το βίντεο μέχρι το τέλος.

Quiz με (όχι και τόσο) πλούσια δώρα...

2010-05-11T12:35:00.003+03:00

...κρίση έχουμε παιδιά, μου θέλετε και πλούσια δώρα!

Λοιπόν το Quiz έχει ως εξής. Όποιος μας πει ποιός είναι ο εικονιζόμενος ηλικιωμένος κύριος, που θαυμάζει τη θέα από τη κορυφή της Τελένδου, κερδίζει ένα μπλουζάκι του Πέφτοντας στο χρώμα της αρεσκίας του (αρκεί να είναι μαύρο...). Τη φωτογραφία την έστειλε ο κύριος εκεί δεξιά (γνωστός και ως Βούτ), οπότε αποκλείονται αυτόματα από το Quiz οι συγγενείς του μέχρι δεύτερου βαθμού και οι σχοινοσύντροφοί του των τελευταίων 2 μηνών. Το μπλουζάκι το κερδίζει όποιος απαντήσει πρώτος σωστά με σχόλιο κάτω από το post βάζοντας και το ονοματεπώνυμό του, αλλά μας στείλει και mail στο peftontas.blogspot [παπάκι] gmail [τελεία] com.

Και ένα κοντινό για να μη λέτε ότι δεν σας βοηθάμε... Να θυμίσουμε ότι μιλάμε για τον κύριο με το καπελάκι και όχι για τη δεσποινίδα με τα κόκκινα... (By the way, μήπως την ξέρει κανείς?)

Μπήχτης και Δράκος.

2010-05-04T21:44:00.004+03:00

Ο Μήτσος μας έστειλε το παρακάτω mail, το οποίο κοπυ-πεϊστάρουμε. Πολύ έμπνευση ρε παιδιά τώρα τελευταία... Μπράβο, μπράβο, έτσι πρέπει... να γράφετε να 'χουμε να διαβάζουμε... Α, μας έστειλε και τη φωτό...

Το παρακάτω κειμενάκι γράφτηκε πριν κάνα χρόνο, αλλά μπήκε στο ντουλάπι ή στο file τελοσπάντων και με αφορμή τον πρόσφατο πανικό περί βυσμάτων εδώ και εκεί, και με λίγη δόση ζήλιας απέναντι στον συγγραφέα του "Απαγορευμένα βύσματα" το έκανα ένα ρεκτιφιέ και είπα να το στείλω. Έτσι για την πλάκα. (Σημ. Πέφτοντας: διαβάστε http://www.routes.gr/Community/viewtopic.php?t=57)

"Μπήχτης και Δράκος."
Κείμενο: Δημήτρης Δασκαλάκης.

Ιούνιος 2005, μόλις έχω τελειώσει την σχολή αναρρίχησης ορειβασίας του ΕΟΣ Αθηνών με υπεύθυνο εκπαιδευτή το Βάγγο. Έχω κάνει τα πάντα. Έχω περπατήσει 14 ώρες από τον Αθανάσιο Διάκο ως το καταφύγιο. Έχω διασχίσει όλη την Πάρνηθα στους 30 βαθμούς κελσίου και όλα τα Μετέωρα στους 32. Έχω σχεδόν κουβαλήσει στη Γκιώνα, ένα παλιό μαθητή εκατό και βάλε κιλών για κάνα τρίωρο. Σκαρφαλώνω σχεδόν κάθε μέρα στα χειρότερα πεδία της Αθήνας όπως η Αγία Μαρίνα, βοήθεια μας, ο Καρέας και κάτι μπούλντερ στο Λυκαβηττό. Τρέχω καθημερινά σχεδόν, το γύρο της πλατείας της Ν. Σμύρνης. Αλλά ακόμα δεν είμαι έτοιμος. Όχι, όχι δεν είμαι έτοιμος.......

Δυο μήνες πριν, γύρω από μια μικρή φωτιά ο Βάγγος μας μιλούσε γι' αυτήν και καθώς την περιέγραφε βήμα βήμα, μέσα απ τις φλόγες τις φωτιάς που τρεμοέπαιζε και αυτή από φόβο, μπορούσες να δεις σαγόνια να πέφτουν, μάτια να δακρύζουν και που και που, κάποια κραυγή τρόμου να σπάζει την επιβλητική ησυχία αλλά και τη ροή στο λόγο του δασκάλου. Για να μπορέσεις να την κάνεις σκεφτόμουν θα πρέπει πρώτα να αγοράσεις ένα εβδομηντάλιτρο σακίδιο με καλή πλάτη για να κουβαλήσεις τα απαυτά σου. Άλλο ένα για να κουβαλήσεις τον εξοπλισμό και άλλο ένα για να βάλεις μετά μέσα τα κομμάτια σου. Θα χρειαζόμουν και ένα πολύ μικρό σακίδιο για νερό. Light is right afterall. Έκανα λοιπόν δυο μήνες οικονομίες και πήγα και αγόρασα 3 μεγάλα σακίδια, χωρίς καλή πλάτη όμως για να σκληραγωγηθώ. Γέμισα το ένα με εξοπλισμό, το μικρό με 2 λίτρα νερού και έβαλα αυτό που ήταν για τα κομμάτια μου μέσα σε αυτό που ήταν για τα απαυτά μου, μιας και παρά την υπερπροσπάθεια αυτά είχαν παραμείνει στο μέγεθος του κακοκλωθημένου αυγού.

Με τριάντα κιλά στη πλάτη και τα πόδια μου να τρέμουν όχι από το βάρος αλλά από το δέος, παίρνω την ανηφόρα και μετά από κάποιες ώρες φτάνω στα ριζά της ορθοπλαγιάς κάτω από το αυτό το κτήνος που καταπίνει αναρριχητές για πρόγευμα και τους φτύνει με μιας στου Φιλοπάππου. Εδώ πρέπει να έχεις δάχτυλα από ατσάλι, ψυχολογία από χάλυβα 304 , τένοντες τουλάχιστον 12mm και μυαλό εξισωμένο το λιγότερο από τέσσερα σημεία. Πρέπει να είσαι μεγάλος μπήχτης. Δεν έχω τίποτα απ όλα αυτά αλλά θέλω, θέλω, θέλω!!!

Αραδιάζω τα υλικά μου, βάζω το μπωντριέ μου προσπαθώντας να σφίξω τους ιμάντες των ποδιών όσο περισσότερο γίνεται για να αναδεικνύονται τα φυσικά μου προσόντα και αρχίζω να τακτοποιώ τα υλικά μου. Μόλις κλιπάρω και το τελευταίο μου σετάκι λέω στη σχοινοσύντροφο μου,που έως τώρα έχω ξεχάσει ότι υπάρχει μιας και σημασία έχει μόνο το πρότζεκτ, ασφάλισε με και ασφάλισε με καλά!. Εδώ κούκλα μου θα φάει η μύγα σίδερο και το κουνούπι ατσάλι, εδώ ξεχωρίζουν οι αναρριχητές με αρχίδια από τους αρχίδια αναρριχητές, εδώ σμιλεύονται οι άντρες, ή ταν η επί τας, όλα για όλα, ελευθερία ή θάνατος!!!! Εδώ είναι.!.!.!.!.!.!.!.!.!.!.!.!.!.!.!.!.!.!.!.!.!.!.!.!.!.!.!. η ΠΑΡΑΛΛΗΛΩΝ. Τελεία. Δεν έχει ούτε θαυμαστικά ούτε τίποτα.

Ξεκινάμε λοιπόν και το μόνο πράγμα που με κάνει να ελπίζω ότι σήμερα ίσως και μην πεθάνω είναι αυτό το βύσμα που ξέρω ότι βρίσκεται ακριβώς πάνω στα δύσκολα. Κάνω την πρώτη εύκολη σκοινιά και ανεβάζω τη σχοινοσύντροφο μου και το haul-ballbag στο πρώτο ρελέ. Απο πάνω μου ένα τριγωνικό αρνητικό σε σχήμα δράκου που απ' τα δόντια του κρέμεται ένα πόδι με ένα μισοφαγωμένο anasazi Velcro no 44.5. Ανοιγοκλείνω τα μάτια αλλά είναι αλήθεια, είναι εκεί. Η σχοινοσύντροφος μου φτάνει στο ρελέ και μην βλέποντας το τέρας κάνει μια λεπτομερειακή παρατήρηση που ίσως, ίσως να είναι σημαντική.

-Ρε μαλάκα, δε βλέπω βύσματα πουθενά.
-Θά 'ναι πιο πάνω...

Φτιάχνω τα υλικά μου με ευλαβικότητα ιππότη που βγαίνει στη μάχη για την πριγκίπισσα, αλλά και με την αποφασιστικότητα με την οποία δένει ο Ράμπο την κόκκινη κορδέλα του και βάζει το μαχαίρι στην αστραγαλοθήκη... ή μήπως τον μπερδεύω με τον Κουστό? Τέλοσπαντων...... και............

-Ασφαλίζεις? Ρωτάω με φωνή βαριά και σοβαρή σαν του Johnny Cash.

Δεν περιμένω την απάντηση. Σκαρφαλώνω τρία μέτρα και βάζω ένα μικρό καρυδάκι του οποίου το νούμερο όσο και να προσπαθώ δεν το θυμάμαι. Παίρνω ίσως την τελευταία μου ανάσα, σκουπίζω τον ιδρώτα μου, που κυλάει πικρός σαν τη σκουριά που χαράζει ανεξίτηλα το πέρασμα της στο βράχο, και κάνω άλλες περίπου εξήμισι κινήσεις. Κοιτάω δεξιά και με την άκρη του ματιού μου αντιλαμβάνομαι το τέλος μου, σαν τη γιαγιά μου, που δυο ώρες πριν πεθάνει ζήτησε παπά.

Το βύσμα δεν είναι εκεί. Στη θέση του μια μαύρη τρύπα, σίγουρα όχι ικανή να ρουφήξει τον πλανήτη γη, αλλά αρκετά μεγάλη για να καταπιεί την ψυχολογία μου. ΤΟ ΒΥΣΜΑ ΛΕΙΠΕΙ.

Χωρίς το βύσμα πάνω δεν πάει, μόνο κάτω. Πως κάτω? Πανικός.Τρέμουλο. Ο κουβάς μαγνησίας που κουβαλάω δεν φτάνει να στεγνώσει τα χέρια μου. Η ασφάλεια είναι πάρα, πάρα, πάρα πολύ χαμηλά(ίσαμε τρία μέτρα) και ο φόβος κάνει τον ουρανό να συννεφιάζει συνεπικουρούμενος από την πρόβλεψη της ΕΜΥ. Βήμα βήμα φτάνω στο καρυδάκι Νο...... και κλείνοντας τα μάτια αφήνομαι εξουθενωμένος πάνω του. Είμαι έτοιμος να πεθάνω, σκέφτομαι ήρεμα πλέον. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα ανοίγω τα μάτια μου και είμαι ακόμα εκεί. Δεν έχει φύγει, δεν έχω πέσει είμαι ζωντανός. Μπορεί να μη σκότωσα το θηρίο αλλά είμαι ζωντανός! Είναι απίστευτο. Άλλα τρία μέτρα κατέβασμα με κουβά και ΧΟΠ! Στο ρελέ. Στο ΡΕΛΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!!!!!

Μέσα σε μισή ώρα θα έχουμε κάνει ένα ραπέλ, θα έχουμε μαζέψει τα πράγματα και θα χαζεύουμε αυτή την επιβλητική ορθοπλαγιά απο την ασφάλεια του αυτοκινήτου μας, η οποία είναι ικανοποιητική όσο αυτό δεν κινείται στους ελληνικούς δρόμους.

Δεν θα παραπονεθώ ποτέ που έλειπε το βύσμα, ίσως γιατί δεν έπαθα τίποτα αλλά κυρίως γιατί έτσι μπήκα στη διαδικασία να προσπαθήσω αρκετά και να επιστρέψω. Μια με παρέα και μια μόνος μου. Αρκετά δυνατός για να κάνω κάτι που κάποιοι το κάνανε 60 χρόνια πριν με αρβύλες και καννάβια αλλά που για μένα ήταν δύσκολο. Κάτι ασήμαντο αλλά για μένα σημαντικό.

Λίγα χρόνια πιο μετά, τα πόδια μου αρχίζουν να τρέμουν σαν κομπρεσέρ μόλις τα χέρια κάνουν πως πρήζονται και ο ιδρώτας κυλάει και πάλι όξινος σαν από ηλεκτρόλυση, και ας είμαι μόλις τριάντα πόντους απ το βύσμα.Σαν όλους τους άλλους...... .........χέστης. Με το Χ κεφαλαίο.

Κάποιες άλλες φορές πάλι, που τα χέρια πρήζονται και τα πόδια τρέμουν κοιτάζω κάτω και το βύσμα απλά δεν υπάρχει. Βρίζω που έβαλα τον εαυτό μου εκεί πάνω αλλά τώρα δεν έχω επιλογές. Κλείνω τα μάτια και αντικαθιστώ τα επόμενα μέτρα με το δίεδρο της παραλλήλων. Τα ανοίγω και σκαρφαλώνω, και στο κεφάλι μου ούτε δράκοι, ούτε κομμένα πόδια ούτε μαύρες τρύπες. Απόλυτη ησυχία, ηρεμία και μια κίνηση που συνεχίζει προωθούμενη από τη αδράνεια της σκέψης. Και στο ρελέ πάντα ευχαριστώ αυτόν που έβγαλε τα βύσματα από εκείνο το δίεδρο. Γιατί αν ήταν εκεί θα τα χρησιμοποιούσα, ακριβώς επειδή είμαι χέστης. Αλλά έμαθα να την παλεύω και χωρίς αυτά. Πάντα χεσμένος, αλλά την παλεύω.

Γι' αυτό με χαλάνε τα βύσματα όταν μπαίνουν εκεί που δεν υπήρχαν, όχι για τους γενναίους, αυτοί ας μην τα κλιπάρουν. Για μένα που αν υπάρχουν τα κλιπάρω αλλά που χωρίς αυτά μάλλον, ελπίζω, πως γίνομαι καλύτερος.

Τα απαγορευμένα βύσματα.

2010-05-03T00:19:00.004+03:00

Πήραμε προχτές στο mail μας ένα ανώνυμο μήνυμα με το παρακάτω κείμενο με τίτλο "Τα απαγορευμένα βύσματα". Όσοι δεν έχετε πάρει χαμπάρι, πάρτε μια ιδέα εδώ: http://www.routes.gr...1051 Παρότι όταν ξεκινούσε το Πέφτοντας είχαμε πει ότι τα κείμενα που θα δημοσιεύονται θα πρέπει να είναι ενυπόγραφα, θα κάνουμε μια εξαίρεση. Γιατί έτσι γουστάρουμε. Για να σπάσει το κείμενο θα βάλουμε και δυό φωτογραφίες από το αρχείο του Χρήστου (όχι δεν είναι δικό του το κείμενο), που μας είχε δώσει παλαιότερα και να που κολλήσαν τώρα...

ΤΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΑ ΒΥΣΜΑΤΑ

Και η ιστορία ξεκίνησε ως εξής: Βαράσοβα απόκριες στα 80ς, για πρώτη φορά εκεί νέος και ψάρακλας. Μόλις έχω κατέβει από τον Πύργο , χαλαρώνω καταγής θαυμάζοντας τα ελεεινά εκείνα καρυδάκια που είχα καταφέρει να αγοράσω μισοτιμής και σε σπασμένα νούμερα κάνα μηνά νωρίτερα από του Κλαουδάτου και που ήδη με είχαν προστατέψει στην πρώτη 10μετρη χύμα μου το προηγούμενο ΣΚ στο Φλαμπούρι, από το οποίο κατέβηκα με σχισμένο τελικά μόνο το ένα κωλομέρι. Κάτι τετραγωνισμένα Camp της συμφοράς θυμάμαι ήταν και ήθελαν βαρίδια να κρεμάσεις για να μη πηδήσουν από τη σχισμή . Αυτά τα εργαλειάκια κείνη τη μέρα με είχαν βγάλει όμως πάνω. Τους ήμουν ευγνώμων για την αυτοπεποίθηση που μου είχαν χαρίσει στην παρθενική μου εμφάνιση στην ορθοπλαγιά αυτή. Παρέα με 3-4 κουδουνάτα εξέντριξ , η καλύτερη παρηγοριά στη θέα των σαπισμένων σχισμόκαρφων που πρόβαλαν αραιά και που για να με τρομοκρατήσουν. Όλες τις σχοινιές επικεφαλής. Τι ικανοποίηση θεοί! Την αρχική έξαψη της επιτυχίας που επιβεβαιώθηκε και από τις θωπείες των παλιοσειρών ακολουθούσε τώρα εκείνη η αποχαυνωτική ανακούφιση που πλημυρίζει το σώμα όταν η μάχη κοπάσει.

Εκείνη τη μέρα ένοιωσα επιτέλους ότι θα κατάφερνα και εγώ κάποια στιγμή να γίνω μέλος της «παρέας», που στο μεταξύ είχε αρχίσει να μεγαλώνει με τους επιβαίνοντες του αλλόκοτου ντεσεβο που μόλις είχε σταματήσει μπροστά κρύβοντας τη θέα από το …φτωχικό κατόρθωμα μου. Το παράξενο με εκείνο το όχημα ήταν καταρχήν το αμάξωμά του, διάφανο από πλεξιγκλας! Το ακόμη πιο παράξενο ήταν οι τύποι που βγήκαν από εκεί μέσα.Πρώτα ο θηριώδης συνοδηγός: μπότες, σπιρούνια και λαχανί κολάν, αμάνικο κολλητό μαύρο μπλουζάκι just climb από το οποίο ξεπρόβαλαν τα πιο φοβερά μπράτσα που είχα αντικρύσει, μακριά ξανθά μαλλιά και καουμπόικο καπέλο, που μαζί με την πορφυρή μπατάνα από κάτω και το μπλαζε ύφος κατάφατσα, συμπλήρωναν αυτό ακριβώς για το οποίο είχαν φτιαχτεί, την εικόνα ενός πραγματικού rock’h’roll θεού! «Ο Τζονυγκοτχισγκαν, ο Τζονυγκοτχισγκαν…» μου ψιθύρισε με δέος ο σύντροφος μου. Και αν δεν τον συγκράταγα εγκαίρως σας ορκίζομαι ότι θα είχε πέσει στα πόδια του να τον προσκυνήσει. «Τι σε φέρνει από εδώ Τζόνυ;» του σφύριξε κάποιος «χμμμ, ήρθαμε να τακτοποιήσουμε μια …μικρή» απάντησε και άρχισε να ετοιμάζεται… για κείνη τη μικρή. Ο Τζονυγκοτχισγκαν, ο gorgeous, ο θεός, ο καλύτερος αναρριχητής της εποχής, στεκόταν εδώ μπροστά μου και ετοίμαζε τα πράγματα του να σκαρφαλώσει! Για την ακρίβεια εκείνη ακριβώς την ώρα προσπαθούσε να βολέψει τα ογκώδη αχαμνά του στο μίνι μπωντριέ που είχε φέρει μαζί του… Αφού τα κατάφερε, άρχισε να αραδιάζει μπροστά μου τον εντυπωσιακό hi-tech εξοπλισμό του. Είχε σακουλάκι ειδικό μαγνησίας, lasportiva παπούτσια, ακόμη και «σετάκια» που μόνο σε περιοδικά είχα δει μέχρι τότε. Το πιο φοβερό όμως ήταν κάτι περίεργες σφήνες με κινητά μέλη, που αργότερα έμαθα ότι τα λένε friends! Θαμπωμένος σύρθηκα να πιάσω ένα στα χέρια μου. «Ψιτ, μικρέ στρίβε» μου έκανε πριν τολμήσω καν να τα αγγίξω. Ταπεινωμένος γύρισα στ’ αυγά μου και η αγαλλίαση εκείνης της «φοβερής» ημέρας εξανεμίστηκε οριστικά και αμετάκλητα. Ζώστηκε έβγαλε το καπέλο και τράβηξε κατά τα βράχια. «Η μέρα θα κλείσει με θέαμα…» φώναξε συγκλονισμένος ο σύντροφος και κίνησε ξοπίσω του, όπως και άλλοι της παρέας, οπότε και εγώ. Βέβαια, ο Τζονυγκοτχισγκαν είχε έρθει να «στείλει» την Αλυτώ, οπότε το υπερθέαμα εγγυημένο.

Ο άλλος που βγήκε από το διάφανο ντεσεβο μπορεί να μην ήταν τόσο εντυπωσιακός σαν τον φίλο του, αλλά αυτός και αν ήταν αλλόκοτος! Ψηλός, κοκαλιάρης, σχεδόν καχεκτικός, με τζιν και ριγέ μπλουζάκι ναυτικό, κατάμαυρος από τον ήλιο και μια γαλανή σπινθηροβόλα ματιά που σε ηλέκτριζε, με ένα μειλίχιο χαμόγελο στα χείλη χαιρέτησε πρώτα την ομήγυρη και ύστερα ξεβρακώθηκε μπροστά μας για να φορέσει ένα ολόσωμο λεοπαρδαλέ κολάν με ουρά και να πάρει στο κατόπι περιπαικτικά τον rockstar φίλο του. «Πσσσσς, ο Τζιμιρεμαλι» μου ανακοίνωσε ο σύντροφος με περίσσεια επιδεκτικότητα και έσπευσε να τον ασπαστεί. Τον μίσησα πια. Είχα ήδη αρχίσει να συμφιλιώνομαι με την φορτική του εμμονή να καταφέρει κάτι για το οποίο δεν είναι φτιαγμένος (…να σκαρφαλώνει δηλαδή) και την σπουδαρχίδικη συμπεριφορά του, που επειδή ήξερε διάφορα νόμιζε ότι είχε γίνει και καλά αναρριχητής και ας μη τολμούσε να πάει βήμα μπροστά, αλλά να γνωρίζει και κάθε διασημότητα του χώρου και να μιλάει με τέτοια οικειότητα μαζί τους, μα πως στο διάβολο το είχε καταφέρει κιόλας. Ευτυχώς, σκέπτομαι λίγο χαιρέκακα τώρα, η αυριανή θα ήταν η τελευταία του ημέρα σε βράχια, οπότε και εγώ θα ησύχαζα. Όμως ναι, ο έτερος ήταν ο θρυλικός σκαπανέας των 70s, Τζιμιρεμαλι, ο πατέρας της ελεύθερης αναρρίχησης αυτοπροσώπως, όχι απλός θεός, ημίθεος του λένε! «Χωρίς αυτόν θα ήμασταν ένα τίποτα…» με διαβεβαίωσε με κάθε επισημότητα ο άσπονδος φίλος μου, «αυτό δηλαδή που εγώ νοιώθω αυτήν ακριβώς τη στιγμή» του απάντησα σαρκάζοντας και σταμάτησε πια η όποια επικοινωνία μεταξύ μας. Το βράδυ μάλλον θα την έβγαζα μόνος.

Ο Τζονυγκοτχισγκαν τελείωσε τη μαλμπουριά, δέθηκε στα σχοινιά του, τεντώθηκε με διάφορες κινήσεις (αργότερα πάλι θα μάθαινα ότι αυτές λέγονται «διατάσεις» και ότι πρέπει να χρησιμοποιούνται από τους αναρριχητές πριν τη δράση), έφτιαξε με κόπο τα στενά του παπούτσια και ξεκίνησε να καταφέρει τη …μικρή. Με αργές, σχεδόν τελετουργικές κινήσεις ξεμπέρδεψε με τα πρώτα πιο εύκολα μέτρα και έφτασε στο ρελέ. «Ασφαλίζω» και να ‘σου ο Τζίμις με την ουρά της λεοπάρδαλης να κουνιέται χαριτωμένα στον ισχνό πισινό του να καταπίνει με νευρικότητα την απόσταση που τον χώριζε από τον σύντροφό του. Η επόμενη ήταν η δύσκολη και ο ρωμαλέος Τζόνυ θα ξεκινήσει με την απαραίτητη αυτοπεποίθηση. Τώρα είναι έτοιμός να πιάσει το τακάκι πάνω από τη μικρή στέγη για να τραβηχτεί δεξιά, αλλά δεν θα τα καταφέρει έτσι εύκολα. Με επιδεξιότητα θα ανοίξει τα χέρια και θα κρεμαστεί στο σχοινί, ξεφυσώντας ένα βλοσυρό «shit» αποδοκιμασίας συμπληρώνοντας «κόβει πολύ η άτιμη», για να πάρει αμέσως την πρέπουσα απάντηση από τον φίλο του «τι …shit ρε μαλάκα, σκατά το λένε». Ο θεός έπεσε! Εντάξει μπορεί να μην ήταν και στα καλύτερα του και να έκοβε πολύ η άτιμη…

Το βράδυ γύρω από τη φωτιά η συζήτηση έχει ανάψει με πρωταγωνιστή βέβαια τον Τζιμιρεμαλι και αντικείμενο τι άλλο, τις φοβερές του περιπέτειες στα βουνά. Ρουφάμε το χασίσι και τα παραμύθια του αποσβολωμένοι, τι ωραία είναι και τα δυο! Γκιώνα, Όλυμπος, Γκαμήλα, Άλπεις, ο τύπος έχει ζήσει όλα αυτά για τα οποία νομίζω ότι γεννήθηκα. Νοιώθω τόσο μικρός και μόνος. Πεινάω, ο σύντροφος μου δεν με κέρασε από την χορτόπιτα της γιαγιάς του, τη ξόδεψε στις διασημότητες και τον μισώ ακόμη πιο πολύ, λουφάζω στη γωνιά μου και ακούω, τι άλλο δηλαδή να κάνω… Ο Τζίμι αρχίζει να καταρρέει και τη σειρά αναλαμβάνει ο Τζονυγκοτχισγκαν με ένα επιβλητικό ρέψιμο αντάξιο των τόσων Άμστελ που έχει ήδη καταναλώσει. «Καλά μας τα λες ρε Τζιμι, αλλά το ζήτημα είναι αλλού, η αναρρίχηση πρέπει να ανοίξει στον κόσμο» και αρχίζει λοιπόν να αναπτύσσει την κοσμοθεωρία του: διαδρομές για όλους και παντού σε κάθε γωνιά της χώρας, εύκολα προσβάσιμες και ασφαλείς (!), ειδικευμένη προπόνηση και σχολεία αναρρίχησης, να βγει ο κόσμος να ανέβει το επίπεδο, αυτή είναι η εξέλιξη «και αυτό θα πρέπει να γίνει από εδώ, εδώ και τώρα!» και να σου βγάζει από ένα σάκο το όπλο του: ηλεκτρικό τρυπάνι! Σοκ και δέος η παρέα, τι ήταν αυτό που αντίκριζαν τα μάτια μας; «Η τελική λύση», «μάγκες μου, τρυπάει τον βράχο σαν βούτυρο και σε 2-3 λεπτά έχεις έτοιμο το βύσμα». Βύσματα! Τα γνώριζα από τη σύντομη θητεία μου στη Σπηλαιολογία, τα είχα δει και σε βράχια, λίγα σκορπισμένα στις πιο δύσκολες διαδρομές, εκεί που θεωρητικά δεν έπαιρνε τίποτε άλλο. Βάσανο όμως η τοποθέτηση τους με καλέμι και πανάκριβη η αγορά τους από τα μαγαζιά, χώρια που συνοδεύονταν με πλακέτες που δεν υπήρχαν τότε στο εμπόριο και έπρεπε να στις φτιάξει κάποιος. «Μαλακίες ρε Τζόνυ, εσύ μου φαίνεται θέλεις να κάνεις την αναρρίχηση για τους άχρηστους, βάζεις μπροστά το τρυπάνι γαζώνεις και πας οπουδήποτε, αυτή δεν είναι η αναρρίχηση, είναι μαλακία» ο Τζίμις ξύπνησε, ο Τζόνυ ανταπάντησε και να σου που αναπάντεχα βρέθηκα στο πρώτο βαρβάτο ντιπειτ για τα βύσματα σε ελληνικό έδαφος. Το σχέδιο του Τζόνυ είναι να πάει την επομένη στα σπασμένα να γαζώσει μια εύκολη για τους νέους. «Ποιους νέους ρε μαλάκα, για τους ηλίθιους θα την κάνεις» ο Τζιμιρεμαλι δεν θα πειθόταν και τόσο εύκολα, ο Τζόνυ ανυποχώρητος και αυτός, και το αποτέλεσμα τελικά ήταν οι δυο μας ήρωες να γυρίσουν Αθήνα σε ξεχωριστά αυτοκίνητα για μια ακόμη φορά και να γραφτεί ένα γουστόζικο άρθρο για το τρυπάνι σε αναρριχητικό περιοδικό της εποχής.

Ο Τζόνυ πάντως την επομένη θα προλάβει να πάει να βάλει κάποια βύσματα στα σπασμένα της Βαράσοβας. Συνεπαρμένος ο φίλος μου, θα με παρασύρει να δοκιμάσουμε την καινοτομία. Τώρα, κρεμόμαστε και οι δυο σε ένα 8ρακι βύσμα πλαισιωμένο με τσίγκινη πλακέτα στο ρελέ. Μας φτάνει, έτσι νομίζουμε και μας περισσεύει! Νοιώθουμε έτοιμοι για τα πάντα. Η επόμενη σχοινιά είναι του συντρόφου, το φρεσκοβαλμένο βύσμα 3-4 μέτρα παραπάνω τον καλεί να το χαρεί. Αυτός δεν θα τολμήσει βήμα από το ρελέ.

ΥΓ Η ιστορία είναι αληθινή. Τίποτε από όσα περιγράφονται δε συνέβησαν στην πραγματικότητα.

Το απόλυτο ρελέ!!!

2010-04-23T11:21:00.004+03:00

Ο Μιχάλης μας έστειλε την εικόνα του παρακάτω ρελέ από τη διαδρομή Petit Viking στο Argentiere...

Κάθε ένας που κατέβαινε από τη διαδρομή άφηνε κανένα καρφάκι, κανένα κορδόνι για back-up κτλ... Εμείς στείλαμε την εικόνα στα εργαστήρια του Πέφτοντας, αλλά το προσωπικό σήκωσε τα χέρια ψηλά, επακριβώς η απάντηση ήταν: "Ας βάλουμε ένα U πάνω αριστερά και να εξισώσουμε με το diagonal, που έχει back-up τη λάμα αριστερά, να το σιγουρέψουμε το ζήτημα..."

Παρόλα αυτά για να συνεννοηθούμε, είπαμε να ονομάσουμε τα διάφορα κομμάτια (να γίνει...) του ρελέ και για να μιλάμε με μια κοινή γλώσσα σε πρώτη φάση...

Οπότε έχουμε και λέμε: αν το καρφί 1 ξηλωθεί (πολύ πιθανό!), το κορδόνι 1 θα σοκάρει το καρφί 2, αλλά πιο πριν θα πάρει το φορτίο ο ιμάντας 3 (τρίγωνο θανάτου, μπρρρρρ...) που θα μοιράσει το φορτίο στα καρφιά 2 και 4 αρχικά... Επειδή μας φαίνεται ψιλοσάπιος ας υποθέσουμε ότι αστοχεί, οπότε το φορτίο πάει στο κορδόνι 8 που φορτίζει αποκλειστικά το καρφί 6 και ως γνωστόν ένα ίσον κανένα, γι' αυτό και η πρόταση για ένα καρφάκι ακόμα...

Περιμένουμε τις δικές σας παρατηρήσεις, σχόλια, προτάσεις, σενάρια πάνω στο απόλυτο ρελέ-γρίφο...

Από τον Όλυμπο στα everest, νέο κλιπάκι...

2010-04-13T08:42:00.003+03:00

Πολύς κόσμος ψάχνει στο Google και αλλού για να κατεβάσει την ταινία του Τσιαντού "Από τον Όλυμπο στο Έβερεστ". Έτσι λοιπόν είχαμε αποφασίσει να φτιάξουμε ένα κλιπάκι-parody και να το βάλουμε στο rapidshare για πρωταπριλιάτικο αστείο. Τελικά αργήσαμε 2 βδομάδες να κάνουμε το μοντάζ, οπότε μπαίνει σήμερα στο ξεκάρφωτο, για τη πλάκα. Όσοι πάντως θέλετε να δείτε την ταινία, παίζει σήμερα το βράδυ στη Λάρισα (http://www.facebook.com/event.php?eid=103407053034397&index=1) Απολαύστε πάντως και τη δική μας εκδοχή:

Οι καμινάδες του Μύτικα.

2010-03-30T17:10:00.007+03:00

Κείμενο-Φωτό: Μιχάλης Στύλλας (www.olympus-climbing.gr)

Πάνε καμιά 35αριά χρόνια που οι πολύ-μπροστά-για-την-εποχή-τους Σάκης Σπανούδης, Τάκης Μπουντόλας, Πάρης Σκουτέλης και Δημήτρης Καστανιώτης επανέλαβαν μια καλοκαιρινή διαδρομή που οδηγεί στο Μύτικα από τη ΒΔ ορθοπλαγιά, το Μάρτη του 1976 (πηγή: Αναρριχητικός Οδηγός Ολύμπου του Ελευθεριάδη). Η επανάληψη αυτή μπορεί να θεωρηθεί και ως η πρώτη και τελευταία χειμερινή αναρρίχηση στο Μύτικα σε όλο αυτό το χρονικό διάστημα. Ευτυχώς, η πολυτέλεια εκτεταμένης παραμονής στο Οροπέδιο των Μουσών λόγω χειμερινής λειτουργίας του καταφυγίου μας έχει δώσει την ευκαιρία να επισκεπτόμαστε το βουνό συχνότερα και να δοκιμάζουμε την τύχη μας σε διάφορες ορθοπλαγιές.

Έτσι λοιπόν, στον απόηχο ενός πολυπληθούς τριημέρου στο Οροπέδιο των Μουσών με μέλη σχολών, σολίστες και άλλους ορειβάτες να γυροφέρνουν στην ευρύτερη περιοχή, το πρωινό της Δευτέρας 22 Μαρτίου ανηφορίσαμε προς το διάσελο της Στριβάδας από το ανατολικό λούκι μέχρι το διάσελο όπου κατεβαίνοντας 10 περίπου μέτρα προς τα Καζάνια, ο Αλέκος (Ασημακόπουλος) κοπάνησε μία λάμα και τοποθέτησε ένα μικρό καρυδάκι δημιουργώντας το R0 και τις προϋποθέσεις για μία όμορφη ημέρα σκαρφαλώματος.

Φωτό: Ανηφορίζοντας το ανατολικό λούκι της Στριβάδας.

Ιδιαίτερη εντύπωση προκάλεσε η μεγάλη διαφορά θερμοκρασίας μεταξύ ανατολικού και δυτικού τμήματος της Στριβάδας αφού το ανήλιο τμήμα του βουνού ήταν σε αρνητικές θερμοκρασίες όλη την ημέρα.
Σε ανταπόδοση της φιλοξενίας που μου παρείχε ο Αλέκος την προηγούμενη εβδομάδα, κερνώντας την πρώτη σχοινιά του Ουράνιου Τόξου στο Γεροντόβραχο, του έδωσα τα υλικά και τις ευχές μου για ευχάριστο σκαρφάλωμα και με αργές και σταθερές κινήσεις πήρε την ανιούσα. Η πρώτη σχοινιά πολύ όμορφη με καλό χιόνι και μικρά βράχινα περάσματα μέχρι και τρίτου βαθμού, ήταν ότι έπρεπε για να μας ξυπνήσει.

Φώτο: Good Morning dear!

Το ενδιαφέρον ήταν ότι η σχοινιά ετούτη μας έβαλε μέσα στις καμινάδες όπου το σκηνικό αλλά και το σκαρφάλωμα άλλαξαν άρδην.

-10 μέτρα, 5 μέτρα...μετά ησυχία.
-Μπαμ μπαμ, μπαμ και μετά το κελάηδημα ενός καρφιού στο βράχο. Τα σκηνιά λίγο πάνω λίγο κάτω. -Ρελέ Mike.

Ξεκινάω με όμορφες κινήσεις σε σταθερό χιόνι και αποφεύγοντας τα σαθρά τμήματα φτάνω στο ρελέ. Κοιτάζω επάνω την καμινάδα που χαρακτηρίζεται από τμήματα 60-65 μοιρών που διακόπτονται από όρθια περάσματα. Αλλάζουμε υλικά και φεύγω χαζεύοντας τα κοράκια που πετάνε ανέμελα πάνω από το Μύτικα.

-Τα κοράκια και εμείς σε όλο το βουνό.

Ψιθυρίζω στον εαυτό μου ανεβαίνοντας το ομαλό τμήμα μέχρι το πρώτο πέρασμα. Μόλις η κλίση αυξήθηκε το σχετικά μαλακό χιόνι έδωσε τη θέση του σε τέλειο nevè και ακόμα πιο πολύ πάγο. Η χαρά του μικρού παιδιού μόλις πάρει το πρώτο play Mobil με μορφή πυροσβέστη. Λίγο καθάρισμα το χιόνι να και καλή σχισμή που παίρνει τα πάντα. Λίγο πιο πάνω και άλλη ασφάλεια με τα πιολέ να καρφώνονται οπουδήποτε. Η κλίση πάλι πέφτει και 15 μέτρα πιο πάνω να και το άλλο πέρασμα στο οποίο υπάρχει ένα αρχαίο σκουριασμένο ραπελόκαρφο μάλλον των πρωτοανοιξάντων Avanzo – Mussafia – Trevisini από το καλοκαίρι του 1938.

Οι κινήσεις και εδώ πολύ όμορφες με οριζόντιες σχισμούλες για τα κραμπόν, τέλειο πάγο για τα εργαλεία (aka tools) και πάλι πάνω οδεύοντας προς το R2. Η χαρά ακόμα πιο μεγάλη σαν η νονά να σνόμπαρε τη λαμπάδα και να μου πήρε ένα σιδηρόδρομο για το Πάσχα.

-Αλέκο ρελέ.
-Έλα
-Ρεελλλλεεεεεε! Γαμάτη, βάλε τα πιολέ έτσι, πάτα τα κραμπόν εκεί….

Όχι και ότι άκουσε τι του έλεγα, αλλά σε μικρό χρονικό διάστημα άρχισε γοργά γοργά να σκαρφαλώνει, απολαμβάνοντας την σχοινιά.

Μόλις έφτασε στο ρελέ άρχισε το δίλημμα. Η καμινάδα συνέχιζε για άλλα 10 μέτρα με χιόνι και μετά τελείωνε χαρακτηριζόμενη από σαθρά αρνητικά μπλοκ. Η καλοκαιρινή διαδρομή συνεχίζει για αυτά τα 10 μέτρα και μετά βγαίνει δεξιά πάνω στο βράχο για να τερματίσει στο Μύτικα. Πιο λογικό μας φάνηκε να συνεχίσουμε αριστερά μέσα από ένα ανοιχτό μικτό δίεδρο στο πρώτα μέτρα του οποίου υπήρχε και άλλο παλιό καρφί. Αλλαγή τα υλικά και φύγαμε. Το ευχάριστο σκαρφάλωμα συνεχίστηκε για άλλα 45 μέτρα όπου βγήκαμε στο έτοιμο ρελέ της τελευταίας σχοινιάς του Περάσματος Νάτση.

Φωτό: Το ξεκίνημα της τρίτης σχοινιάς.

Η τελευταία σκηνιά ήταν κοινή με την έξοδο της διαδρομής Πέρασμα Νάτση, βγήκαν τα γάντια και με γυμνό χεράκι σκαρφαλώνοντας περάσματα τετάρτου βαθμού βρεθήκαμε στο ήλιο και στην κόψη που οδηγεί στο Μύτικα.

Φωτο: Ξεκινώντας τη τελευταία σχοινιά.

Μία πολύ όμορφη αλπική γραμμή χαρακτηριζόμενη από όλους τους τύπους σκαρφαλώματος, που οδηγεί στο Μύτικα και η οποία είναι πολύ πιθανό να είναι σε καλές συνθήκες για όλη τη σαιζόν.

Φωτό: Another fine day on the hill!

Διαδρομή: Avanzo–Mussafia–Trevisini με έξοδο Περάσματος Νάτση.
Βαθμολογία: ΙΙΙ+, 2, M3+,(IV), 220m.(Ημερομηνία επανάληψης: 22.03.2010)

Just Climb

2010-03-25T11:18:00.005+02:00

Ήταν ένα καθαρά ανοιξιάτικο Σαββατιάτικο απόγευμα, όταν ξανασυναντηθήκαμε στο αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος μετά από την φθινοπωρινή συνάντηση μας στη Σλοβενία. Εκεί είχε πέσει και η ιδέα της πρόσκλησης του στην Ελλάδα, έτσι για να μας πει αυτά που διαβάζαμε τόσο καιρό από κοντά.

Η επίσημη πρόσκληση από τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Φωκίδας την οποία παρεμπιπτόντως πρέπει όλοι μας να ευχαριστήσουμε ήρθε μετά από την παρότρυνση των Νίκο Χατζή και Κώστα Παπαγεωργίου στα πλαίσια του εορτασμού 25 χρόνων πολύπλευρης δράσης του ΕΟΣ Άμφισσας. Τα λόγια έγιναν γρήγορα πράξη, πράγμα παράξενο για την Ελληνική πραγματικότητα και Σάββατο 6 Μαρτίου μέσα σε γαλανούς ουρανούς με αραιά βαμβακωτά σύννεφα οι τρεις μας (Marko Prezelj, Νίκος Χατζής και γράφων) οδεύαμε προς Βαρδούσια. Στάση για καφεδάκι στο διάσελο μεταξύ Γκιώνας και Οίτης και να σου η πυραμίδα που αφύπνισε το βλέμμα του Marko περισσότερο από το διπλό espresso που γευτήκαμε στο katafygio – oiti.gr.
-What is this thing?
-Pyramida, Giona, one of the most remote mountains of Roumeli.
-Nice, to the left of the face there is a fine line (εννοώντας μάλλον τη Blotti) and also nice central wall, how is the rock quality???
-Τίποτα δεν του ξεφεύγει (κοιτιόμαστε με το Νίκο, μιλώντας Ελληνικά για να σχολιάσουμε και λίγο). -Perfect, the best you can find on the Greek mountains.
-Very Nice. OK coffee finished; let’s move so I can see more of the landscape.

Ξεκινήσαμε τις κατηφοριές προς τον Αθανάσιο Διάκο και εμφανίστηκαν τα γνωστά κόκκινα βράχια που κρέμονται πάνω από το δρόμο.
-How many routes are there here?
-None
-Are you serious, nothing ouwaouu! Shit there must be insane climbing on this crag, if it was in Slovenia...?-
-Marko get serious, we are in Greece!

Να και η πλάκα της Συκιάς ακριβώς στο ηλιοβασίλεμα.
-Nikos pull over so I can get a few pictures!

Λέει ο τύπος ενθουσιασμένος. Σταματάμε και ο Νίκος του υποδεικνύει τις διαδρομές που υπάρχουν στην ορθοπλαγιά της Συκιάς.
-Amazing scenery. I did not expect to find such mountains in Greece. All of these are obscured behind Kalymnos and there shouldn’t.

Φωτο: Η Πλάκα της Συκιάς.

Συνεχίσαμε μέσα στο σούρουπο για Αθανάσιο Διάκο σχολιάζοντας πόσο καλό σκι υπάρχει στις βορινές πλαγιές του όγκου των Βαρδουσίων και στη συνέχεια ανηφορίσαμε στον Προφήτη Ηλία όπου σε λίγα λεπτά πιάσαμε την ανηφόρα προς το καταφύγιο με τον αέρα να πνέει ισχυρός. Δυστυχώς για όλους μας, μόλις φτάσαμε στο τελευταίο κομμάτι της τραβέρσας κάτω από τα Σκόρδα Πιτιμάλικου πληροφορηθήκαμε τα δυσάρεστα. Δεν μπορούσαν να γίνουν και πολλά και δεν χρειάζονται περεταίρω σχόλια για το συμβάν. Μετά από άριστο φαγητό και αρκετό κρασάκι ήρθε η ώρα του Μορφέα να μας συνοδέψει στο κρεβάτι.
Κυριακή πρωί ξυπνήσαμε με τον καιρό να κάνει τα δικά του αφήνοντας το χιόνι να πέφτει απλόχερα στη ευρεία περιοχή μέχρι και χαμηλά υψόμετρα.
-Marko what would you like to do?
-Whatever you suggest!
-Any preferences? (το αρχικό σχέδιο έλεγε για Επαγγελματίες και στη συνέχεια πίσω για τα Παρανοϊκά Ανδροειδή, αλλά ο καιρός δεν βοηθούσε και πολύ για τόσο αισιόδοξα πλάνα).
-No, let’s go out and we will see…

Πήγαμε λοιπόν, μπήκαμε στους Επαγγελματίες, τραβερσάραμε αριστερά και τελειώσαμε τον Ασπασμό, με το φίλο μας να κάνει τις δύο σκοινιές μία, με τρεις (???) ασφάλειες, σνομπάροντας ένα καρφί λόγω προσήλωσης στο ξερό σκαρφάλωμα (αγγλιστί dry tooling), βρίσκοντας τις κινήσεις πολύ ωραίες!

Φωτο: Πάμε και βλέπουμε…

Awesome off width, nice hooking, nice placements. Really nice pitch. I am soaked and ready to head back to the refuge and get some wine!
Εμείς μείναμε με το στόμα ανοιχτό, όχι τόσο για την τεχνική κατάρτιση η οποία είναι λίγο ως πολύ γνωστή, αλλά για το ήθος και την αστείρευτη διάθεση για αυτό το είδος της αναρρίχησης σε όποιες συνθήκες. Εντυπωσιακός ο τύπος. Η χιονόπτωση συνεχίστηκε η ένταση του αέρα αυξήθηκε και τη Δευτέρα το πρωί εγκαταλείψαμε τα σχέδια για παραμονή στα Βαρδούσια.
Τελικά, ο καιρός δε βοήθησε για περισσότερο σκαρφάλωμα, ούτε τη Βαράσοβα δεν καταφέραμε να επισκεφτούμε που ήθελε να δει και να σκαρφαλώσει. Από την άλλη, οι συνεχείς βροχές μας άφησαν περισσότερο χρόνο για συζητήσεις που αφορούσαν την ηθική του αλπινισμού, την καθαρότητα των αναβάσεων, για την απόρριψη του Piolet D’ Or το 2007 (το οποίο αναφορικά ο Marko έχει κερδίσει 2 φορές και για το οποίο έχει προταθεί συνολικά 5 φορές), για το σύστημα επιλογής των νέων Σλοβένων Οδηγών Βουνού και τον τρόπο αξιολόγησης αυτών κατά τη διάρκεια της σχολής καθώς και για θέματα κοινωνικής φύσεως βάλε πατρίς, θρησκεία, οικογένεια, zeitgeist και άφθονα κοσμητικά επίθετα στις πολιτικές ηγεσίες τόσο της Σλοβενίας όσο και της Ελλάς. Στα πλαίσια της χαλαρής αυτής ημέρας πραγματοποιήθηκε επίσκεψη στους Δελφούς καθώς και στα αναρριχητικά πεδία στην ευρύτερη περιοχή της Άμφισσας, περιοχή την οποία ο Marko παραλλήλισε με το Arco (Δελφοί, ελαιώνες, θάλασσα, τα έχει όλα και συμφέρει!).

Φωτο: Just Climb

Μετά ήρθε η ώρα για τις προβολές. Η μία στην Άμφισσα και η άλλη στην Αθήνα. Το highlight ή μάλλον το πιο εξαντλητικό σημείο της προετοιμασίας των slideshow ήταν όταν ήρθε η στιγμή να προλογιστεί η δράση του. Πάμε λοιπόν.
Marko Prezelj. Πρώην φωτογράφος γάμων και νυν βουνών, χημικός μηχανικός, οδηγός βουνού και αλπινιστής.
1965. Γεννήθηκε στο Kamnik της Σλοβενίας
1987. Αποστολή στο Lhotse Shar (έφτασε τα 7300m)
1988. Αποστολή στη βόρεια ορθοπλαγιά του Cho Oyu (8201m). Νέα διαδρομή σε αλπικό στυλ.
1989. Αποστολή στη νότια ορθοπλαγιά του Shisha Pangma (έφτασε τα 6500m)
1991. Πρώτη ανάβαση στο Boktoh Peak (6142m) με τον Andrej Stremfelj και τον Urus Rupar. Δεύτερη ανάβαση στο Talung Kang (7349m). Νέα διαδρομή σε αλπικό στυλ στη νότια κορυφή της Kanchenjunga (8467m) με τον Andrej Stremfelj, ανάβαση που τους έδωσε το παρθενικό Piolet D’Or.
1992. Δεύτερη χειμερινή ανάβαση της διαδρομής Fish, στη νότια οροπλαγιά της Marmolada στους Δολομίτες με το Janesh Kesnar. Πρώτη ανάβαση της κορυφής Peak 6301m νότια του Menlungtse. Πρώτη ανάβαση της κύριας κορυφής του Menlungtse (7181m) από την ανατολική ορθοπλαγιά σε αλπικό στυλ με τον Andrej Stremfelj.
1993. Επανέλαβε τη διαδρομή Wyoming Sheep Ranch στο Yosemite με το Silvo Karo, η οποία μέχρι τότε θεωρούνταν η δυσκολότερη big wall διαδρομή στον κόσμο. Μετά από την επανάληψη αυτή αποφάσισε ότι η τεχνητή αναρρίχηση σε μεγάλους τοίχους δεν είναι το στυλ του. “ I felt like in a zoo” εξαιτίας των τουριστών και του κόσμου που έβλεπε την προσπάθεια τους με κιάλια. “Α lot of hanging and not much moving”.
1995. Born Under a Wandering Star στην ανατολική ορθοπλαγιά του Torre Norte Del’ Paine στην Παταγονία με τον Andrej Stremfelj.
1996. Slovenian Three Peaks Expedition με τους Andrej Stremfelj, Tomaz Humar, Janko Meglic και Jernej Grundnik. Η ομάδα σκαρφάλωσε μία ανώνυμη κορυφή με υψόμετρο 5710m, δυτικά του Api South Face, στο Νεπάλ, την οποία ακολούθησε άλλη μία ανάβαση ανώνυμης κορυφής με υψόμετρο 5750m με τον Andrej Stremfelj. Μετά από πτώση serac η οποία διέλυσε το αντίσκηνο τους κατά την κατάβαση στην κατασκήνωση βάσης, ο Marko έσπασε τον αστράγαλο του και με τη βοήθεια βαστάζων εκκενώθηκε από το βουνό.
1998. Μαζί με το Γάλλο Thierry Schmitter σκαρφάλωσαν το χειμώνα στις Άλπεις και την επόμενη άνοιξη πραγματοποίησαν καινούργια διαδρομή στην ανατολική ορθοπλαγιά του Porong Ri (7284m) στο Θιβέτ, σε καθαρά αλπικό στυλ. Πρώτη ανάβαση από νέα διαδρομή στη βόρεια κόψη του Yebokangal Ri (7332m).
1999. Πρώτη ανάβαση από τη βόρεια ορθοπλαγιά του Gyachung Kang (7952m) σε καθαρά αλπικό στυλ με τους Andrej Stremfelj, Tomaz Jakofcic, Peter Meznar, Marko Car και Matic Jost. Δεύτερη ανάβαση στο Sinuang Ri Shar (6998m) από νέα διαδρομή στη νότια ορθοπλαγιά με τους Andrej Stremfelj και Marko Car. Sinuang Ri (7309m). Νέα διαδρομή από τη βόρεια ορθοπλαγιά. Zero Peak (6700m). Νέα διαδρομή από την ανατολική ορθοπλαγιά και στη συνέχεια από την νοτιοανατολική κόψη.
2000. Πρώτη επανάληψη της διαδρομής Fowler – Saunders στο Spatnik στο Πακιστάν, με δύο μικρές παραλλαγές.
2001. Αλάσκα. Επανάληψη της Mini Moonflower στο Mount Hunter με τον Stephen Koch. Νέα διαδρομή Luna στη βόρεια ορθοπλαγιά του Mount Hunter σε συνεχόμενη προσπάθεια 28 ωρών. Moonflower Buttress, Mount Hunter. Πρώτη ελεύθερη on sight επανάληψη της διαδρομής σε συνεχόμενες 25 ώρες (οι προηγούμενες προσπάθειες διήρκεσαν από 3 – 10 ημέρες!). West Buttress, Denali (6194m) σόλο. Denali, νέα διαδρομή Light Traveler (μικτή διαδρομή μέχρι και Μ8, ελεύθερη και on sight) σε 48 ώρες από τη κατασκήνωση βάσης. Nilkanth (6596m) Garhwal Himal (Ινδικά Ιμαλάια) μέσω της δυτικής κόψης.
2002. Χειμερινές επαναλήψεις στις Γαλλικές Άλπεις. Beyond Good & Evil (V, M6, 600m). Aiguille des Pelerens (3318m). Πρώτη ελεύθερη επανάληψη σε 5 ώρες. There Goes the Neighborhood (V, M6+, 800m). Aiguille Sans Nom (3982m). Δεύτερη ελεύθερη επανάληψη με το Stephen Koch. Nuptse East (7804m). Νότια ορθοπλαγιά. Απόπειρα νέας διαδρομής μέχρι τα 7300m με τους Barry Blanchard και Steve House.
2003. Πολλές χειμερινές διαδρομές στα βουνά της Σλοβενίας. Biarchedi Peak (6781m) με τους Steve House και Matic Jost, Karakoram, Pakistan.
2004. Παραλλαγή της διαδρομής Lowe – Jones (VI, 5.10, A3, 1500m) με το Steve House (5.9, A2) στη βόρεια του North Twin στα Καναδέζικα Rocky Mountains. Αποστολή στη Charakusa Valley του Πακιστάν με τους Steve House, Doug Chabot, Jeff Hollenbaugh και Steve Swenson. Kapura Peak. Πρώτη ανάβαση από νέα διαδρομή.
2005. Άνδεις παρέα με το Steve House. Διαδρομές βράχου στα Sphinx, on sight και ελεύθερες επαναλήψεις των Original Route και Cruz Del Sur. Cayesh νέα μικτή διαδρομή ελεύθερα και on sight. Talluraju. Ιταλική διαδρομή. Πρώτη ελεύθερη επανάληψη μέχρι την κορυφή.
2006. Παταγονία. Cerro Torre. Νέα διαδρομή με κατάληξη στη διαδρομή Compressor και μέχρι την κορυφή με τους Dean Potter και Stephen Koch. Cerro Strandhardt. Νέα μικτή διαδρομή με έξοδο τη διαδρομή Exocet μέχρι την κορυφή. Αλάσκα. Διαδρομή Cassin (TD+, 3000m) μέχρι τη κορυφή του Denali σε 22 ώρες. Ελεύθερη on sight επανάληψη του Cobra Pillar στο Mount Barrile (Ruth Gorge) σε 17 ώρες. Πακιστάν νέες διαδρομές στο συγκρότημα κορυφών Charakusa παρέα με τους Steve House και Vince Anderson. Chomolari (7326m), Bhutan. Πρώτη ανάβαση μέσω του βορειοδυτικού πιλιέ σε αλπικό στυλ με τον Boris Lorencic (ED2+, M6, 70o, 1950m). Η ανάβαση αυτή του έφερε το δεύτερο Piolet D’ Or το οποίο και παρέδωσε πίσω αμφισβητώντας δημόσια την καθαρότητα και αντικειμενικότητα του θεσμού.
2008. Makalu II - Kangchungtse (7655m). Νέα διαδρομή στη δυτική ορθοπλαγιά με το Vince Anderson (mixed, ED-). Makalu I (8453m) Απόπειρα νέας διαδρομής στη δυτική ορθοπλαγιά του Makalu I ανάμεσα από τις διαδρομές των Ρώσων και Πολωνών, με τους Steve House και Vince Anderson. Η προσπάθεια διακόπηκε στα 6600m μετά από πτώση πάγου στο αντίσκηνο.
2009. Bhagirathis II, III & IV, Garhwal Himal, Ινδία. Τρεις Σλοβένοι ανοίγουν τρεις διαδρομές σε τρία βουνά μέσα σε τρεις εβδομάδες. Παρέα με τους 21χρονο Luka Lindic και 27χρονο Rok Blagus, σκαρφάλωσαν το Bhagirathi IV από μία νέα διαδρομή στα πλαίσια του εγκλιματισμού τους (D+, 1000m), ενώ μία εβδομάδα μετά σκαρφάλωσαν μία νέα διαδρομή στο Bhagirathi III (6454m) της οποίας η δυσκολία είναι (ED, 6b, M5, WI5, 1300m), ενώ το ταξίδι ολοκληρώθηκε με το άνοιγμα νέας διαδρομής στο Bhagirathi II (6512m) μέσω της πιο προφανούς γραμμής με τις δυσκολίες να φτάνουν (ED+/ABO, 6b+, M8, WI6+, 1300m).

Ξέρω κουράστηκα και εγώ, αλλά θεώρησα πρέπων να αναφερθεί το πλήρες CV του Marko για ιστορικούς, ηθικούς αλλά και για λόγους έμπνευσης. Όταν ήρθε η ώρα να προλογιστεί όλη αυτή η δράση έγιναν περικοπές και εκπτώσεις ώστε να χωρέσει το μέγεθος σε 5 μόλις λεπτά.

Ένα μικρό resume από τα παραπάνω παρουσιάστηκε στην Άμφισσα μέσω μετάφρασης για το κοινό το οποίο μπορεί να μην κατείχε σε μεγάλο βαθμό το πνεύμα και τις ορολογίες των λεγόμενων, αλλά έμεινε ενθουσιασμένο με τις εικόνες (μην ξεχνάμε ότι είναι και επαγγελματίας φωτογράφος) αλλά κυρίως από το θετικό πνεύμα και τη θέληση του Marko να συνεχίζει να σπρώχνει τα όρια της δραστηριότητας αυτής.

Το δεύτερο ημίχρονο παίχτηκε στο κέντρο Ρουμελιωτών στην Αθήνα. Για καλή μας τύχη το οπτικοαουστικό σύστημα ήταν ανύπαρκτο και ο φύλακας τελείως απρόθυμος να βοηθήσει, το αντίθετο μάλιστα, πράγμα που έκανε το ήρεμο απόγευμα να πάρει φωτιά και το Marko να επισημαίνει ότι:
-People like him are the same all over the world.

Με την καλή διάθεση που πλανώταν στον αέρα όλη την εβδομάδα της φιλοξενίας του στην Ελλάδα, όλα ξεπεράστηκαν. Βρέθηκαν projectors και τα παρελκόμενα σε χρόνο ρεκόρ για Ελληνικά δεδομένα και απούσας μετάφρασης ώστε να υπάρχει η επιθυμητή ροή του καλλιτέχνη ακολούθησαν 400 περίπου slides. Ευτυχώς που τα έπαιξε και το PowerPoint και σταμάτησε η ροή για λίγο ώστε να απορροφηθούν οι εικόνες και τα σχόλια που τις συνόδευαν.

Κάποια σημεία που έκαναν εντύπωση (καθαρά προσωπικό σχόλιο) τα αναφέρω ώστε να μην τα ξεχάσω και εγώ ο ίδιος.

Όσον αφορά την περιγραφή των ιστοριών που έπονται ταξίδια και αποστολές: “This is a story of fiction based on real events”.

Και όσον αφορά το ίδιο το σκαρφάλωμα:
-…we had one more day in base camp and I was motivated to climb one more route, so we went for it. The outcome was to establish a new route on the south face…no time to catch the mules. No time to loose, by the time we were done with climbing it took us 28 hours from Cerro Torre base camp to get back home?
-Conditions, there is no such thing, you go, you try, you see. You go up or you come down. No problem with retreating.
-There was time for one more peak so we were motivated to try Bhagirathi II, which ended up in a fine new line with new climbing partners, whom in their eyes I could see my eyes 30 years ago.
-Pushing your expectations…is the essence of alpinism

Keywords: Ethics, alpine style, on sight – free ascents, motivation, motivation and more motivation.

Μετά το τέλος της παρουσίασης ακολούθησαν διάφορες ερωτήσεις στις οποίες ο Marko έδωσε διάφορες απαντήσεις.
-Why did you reject the Piolet D’ Or.
-Because you cannot judge objectively which climb is the best. It like me asking you do you have kids?
-Yes.
-Which one do you love more?
-…

Και η βραδιά έκλεισε με την ερώτηση κλειδί η οποία αποτέλεσε τον βασικό λόγω πρόσκλησης του Marko στη Φωκίδα. Να αξιολογήσει τη δυναμική των βουνών και πεδίων αναρρίχησης της Φωκίδας στα πλαίσια προσπάθειας ανάδειξης του αναρριχητικού τουρισμού.
-What would you think about the potential you saw in our mountains?
-There is definitely great potential
-And what can we do about it?
-Just Climb! Geia Mas!!!

Μιχάλης Στύλλας

Όλυμπος Webcam.

2010-03-25T10:48:00.001+02:00

Το blog υποφέρει από έντονη αφυδάτωση, λόγω φόρτου εργασίας και έλλειψης χρόνου, οπότε βασιζόμαστε στα mail που στέλνουν οι φίλοι για να βάλουμε κανένα post. Ένα διαφορετικό (αεροπορικό!) webcam (19.03.2010) για τον Όλυμπο που μας έστειλε ο Άρης και μετά μια ανταπόκριση που μας έστειλε ο Μιχάλης από την επίσκεψη του Prezelj στα Βαρδούσια... (άντε γρήγορα, πρέπει να φύγουμε για το βουνό!)

Wallpepper Μαρτίου.

2010-03-04T10:01:00.004+02:00

Είπαμε να βάλουμε και μια φωτογραφία για wallpaper, μετά από 1 (και παραπάνω...) χρόνο. Είναι τραβηγμένη από τη βάση του Στεφανιού και δείχνει τα 4 παιδιά, που πηγαίναν μέσα από τη Γούρνα προς τα Ζωνάρια, για να ανέβουν στο Λούκι του Μύτικα.

Χειμερινό σκαρφάλωμα στο Στεφάνι.

2010-03-02T01:58:00.010+02:00

Τη προηγούμενη Κυριακή (28.02.2010) οι Μιχάλης Στύλλας, Θόδωρος Χριστόπουλος και Γιάννης Κοβανίδης σκαρφαλώσαμε μια διαδρομή δεξιά από τη Comici-Esher (link εδώ και εδώ) σε μια προσπάθεια να επαναλάβουμε σαν χειμερινή αυτή που όλοι λέμε "Αγνώστων". Χαζεύοντας τις φωτογραφίες που τραβήξαμε, και έχοντας επαναλάβει την "Αγνώστων" ο καθένας μας από 3 έως 10 φορές καλοκαίρι, αλλά και μην αποκλείοντας ή γνωρίζοντας αν έχει ξαναγίνει στο παρελθόν χειμώνα, δεν θα θέλαμε να της δώσουμε όνομα (σαν νέα χειμερινή διαδρομή) ή να τη δημοσιεύσουμε σαν "δική μας" ("η ιδιοκτησία είναι δυστυχία" άλλωστε...) Απλά θα θέλαμε να την αφιερώσουμε σε όλους τους παλιότερους, αλλά και νεότερους, που μας ενέπνευσαν με την ορειβατική τους δράση όλα αυτά τα χρόνια. Ονόματα δεν χρειάζεται να πούμε, μην ξεχάσουμε και κανένα και γίνει καμιά παρεξήγηση...

Βάζουμε παρακάτω τη διαδρομή σε μερικές χαρακτηριστικές φωτογραφίες, μαζί με τα ανάλογα σχόλια. Ελπίζουμε κάποια στιγμή να κάνουμε και ένα ψευτοκλιπάκι (απ' αυτά...) με τα λίγα χαζοβιντεάκια που έχουμε τραβήξει...

Alpine start: 5.30 ξύπνημα, 6.30 φύγαμε. Γιατί αυτό που φχαριστιόμαστε είναι το χάραμα μετά από 2 σχοινιές! (Υπερβολές!!! 4 σχοινιές ήταν η διαδρομή, απλά θέλαμε Κυριακή βράδυ να είμαστε Θεσσαλονίκη...)

Το Στεφάνι ήταν πασπαλισμένο από τη χιονόπτωση μεσοβδόμαδα, αλλά ξέραμε ότι από κάτω είχε αρκετό παγωμένο χιόνι και πάγο...
Ο Μιχάλης ανοίγει βήματα και εμείς ακολουθούμε. Προτιμήσαμε τη πρόσβαση από τη Γούρνα, μιας και υπήρχαν μπόλικες πούδρες που καραδοκούσαν μετά τις Πόρτες...
Κι η σειρά του νεότερου της παρέας να ανοίξει κανένα βήμα... Διαλέξαμε για ξεκίνημα το λουκάκι που είναι πάνω δεξιά από το κεφάλι του Γιάννη, που φαινόταν και το πιο γεμάτο και συνεχόμενο, αν και μας προβλημάτιζε η τραβέρσα για να μπούμε στο κυρίως λούκι (όχι άδικα όπως αποδείχτηκε αργότερα).
Ο Μιχάλης ξεκινάει τη πρώτη σχοινιά με 60μοιρες πούδρες να κάνουν τα πράγματα κουραστικά. Στο λούκι όμως ο πάγος ήταν καλός, αλλά και το παγωμένο χιόνι κάτω από τις πούδρες αργότερα ήταν αρκετό για να προωθηθούμε... Βασικό πρόβλημα η τοποθέτηση ασφαλειών... Για να στήσει ρελέ ο Μιχάλης χρειάστηκε να σκάψει μια ακτίνα 2 μέτρων για να βάλει 2 ικανοποιητικά καρφιά.
Η δεύτερη σχοινιά είχε ένα προβληματικό ξεκίνημα με μια τραβέρσα για να μπεις στο κυρίως λούκι, αλλά μετά πήγαινε αρκετά εύκολα με ένα περασματάκι λίγα μέτρα πριν το ρελέ. Το ρελέ είναι το 3ο της "Schwab - Agliardi". Ουφ... σωθήκαμε.... σε πρώτη φάση!
Ο Μιχάλης σε σούπερ névé...
Και εμείς ακολουθούμε...
Η τρίτη σχοινιά ξεκινάει γεμάτη αυτοπεποίθηση (ρελέ με 2 βύσματα γαρ) και όνειρα (για το μέλλον γενικότερα...), αλλά και ποζερ(γ)ιές για το φακό της αργής ψηφιακής compact. "Κράτα λίγο σταθερά το swing, να βγάλω μια καλή..."
Η σχοινιά αποδείχτηκε αρκετά σοβαρή με τα τελευταία 15 μέτρα πριν το ρελέ (ναι! 2 βύσματα πάλι!!) σε συνεχόμενη δυσκολία και πρακτικά αδυναμία ασφάλισης... Φου-φου, ανάσες, πάτα ήρεμα εδώ.., τα γνωστά... ξέρετε εσείς...
Το τελείωμα της 3ης σχοινιάς όπως φαίνεται από κάτω... Η αλήθεια είναι ότι δεν είχαμε αφήσει και πολύ υλικό για να παίξει ο Μιχάλης... Τα περισσότερα τα είχαμε σπάσει...
...να δείξουμε ότι είμαστε και νοικοκύρηδες στα ρελέ...
Και ξεκινάει η τελευταία σχοινιά (4η). Παρένθεση: Ο χοντρός με τα μούσια που φοράει κόκκινα και καθαρίζει καμινάδες, δεν έχει καμιά σχέση με τον Αη-Βασίλη (εκτός απ' το ότι του αρέσει να πίνει Coca-Cola...) Τελοσπάντων... Ξέραμε ότι αριστερά παίρνει το μπλε (No 9) καρύδι της Kong και αριστερά το 1,25 friend της WC. Για τόσο διαβασμένοι μιλάμε... Βέβαια είχαμε τη μπασταρδεμένη σειρά του Mike και από Camalot το 1 και το 2...
Το καρυδάκι, της WC που λέγαμε, δεν έκατσε και τόσο καλά, οπότε ένα DMM μικρότερο έκατσε από κάτω, να το σιγουρέψει το ζήτημα... Δεν είμαστε τώρα για δοκιμές... Μπαπ... μπαπ, ωραία... καρφώνει καλά από πάνω, έχει και χόρτα λέμε... πάτα καλά ρε ούρτη, όχι με το γόνατο ρε μαλάκα... τι!!!... αυτό ήταν(...?!) (φάτσα: είμαι δήθεν άνετος...)
Η τέταρτη σχοινιά συνεχίζει εύκολα, μέχρι που φράσσεται από μια καμινάδα με στέγη. Εκεί παίρνει ευτυχώς καλές ασφάλειες, γιατί... Γιατί πρέπει να βγεις αριστερά σε ένα τοιχάκι όρθιο με verglass. Φωτογραφίες από το πέρασμα (κάτι σαν crux) δεν έχουμε, είπαμε να σκαρφαλώσουμε και λίγο, αλλά παραπάνω στα εύκολα ο Mike έβγαλε και ένα καρέ τον πάγο (τύπου Λαϊλιά) που είχε λίγο πριν τα χτένια...
Πολύ κουραμπιές αυτά τα χτένια σήμερα, γαμώ τη πουτάνα μου... Παρότι γνώστης της ευρύτερης περιοχής, χρειάστηκε πάνω από 3 ξεσκονίσματα με το πιολί μου πάνω στο βράχο, ώσπου να βρω το βύσμα... (ΤΙ!!! τρίτο ρελέ σε βύσμα... πολύ κλέψιμο μιλάμε οι κουφάλες...)
Στραβωμένο σε βλέπω φίλε... Μάλλον το σακίδιο δε βοήθησε καθόλου στις καμινάδες... (Πρέπει να έπαιζε δεξής ώμος μέσα πάντως..: beta-gamma-γάματα)
Άιντε γρήγορα παλικάρια, το έχω δαγκώσει... Καλό το βύσμα, αλλά δε βοηθάει καθόλου με τον αέρα!
Και φυσικά η χάραξη και περιγραφή. Κάντε κλικ στην εικόνα και θα μεγαλώσει με μαγικό τρόπο.

Πρώτη σχοινιά: 60 μοίρες χιόνι σε 60-70 μοίρες λούκι, ευκολότερο πεδίο (max 55 μοίρες), 50 μέτρα.
Δεύτερη σχοινιά: Τραβέρσα Μ2+, λούκι 60-65 μοίρες, πέρασμα Μ2+, 40 μέτρα.
Τρίτη σχοινιά: 55 μοίρες, Μ2+/Μ3, runout, 45 μέτρα.
Τέταρτη σχοινιά: 70 μοίρες, Μ3, 45 μοίρες, Μ3+, 60-65 μοίρες, 55 μέτρα.

Συνολική δυσκολία διαδρομής: ΙΙΙ+/3/Μ3+, 190m.

Φωτογραφίες: Θ.Χ., Μ.Σ., Γ.Κ.
Κείμενο: Θ.Χ.

Πανελλήνια Συνάντηση Χειμερινής Αναρρίχησης στα Βαρδούσια.

2010-02-26T01:26:00.006+02:00

Πήραμε το παρακάτω μέιλ και το κάνουμε ένα copy-paste:

"Πρώτη Πανελλήνια συνάντηση Χειμερινής Αναρρίχησης.

Βαρδούσια 6 - 12 Μαρτίου 2010.

Η συνάντηση πραγματοποιείται στα πλαίσια του εορτασμού
25 ετών από την ίδρυση του ΕΟΣ Άμφισσας.

Επίσημος καλεσμένος ο Σλοβένος αλπινιστής Marko Prezelj (http://mark.amebis.si)

Διοργάνωση: Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Φωκίδας.

Πρόγραμμα:

Σάββατο 6 Μαρτίου - Συνάντηση στο Καταφύγιο Βαρδουσίων (τηλ. 2265062195 και 6974824456 Κωστας Παπαγεωργιου)
Κυριακή 7 Μαρτίου - Αναρρίχηση
Δευτέρα 8 Μαρτίου - Αναρρίχηση
Τρίτη 9 Μαρτίου - Αναρρίχηση
Τετάρτη 10 Μαρτίου - Αναρρίχηση. Το απόγευμα θα πραγματοποιηθεί ομιλία
του Marko Prezelj στην Άμφισσα
Πέμπτη 11 Μαρτίου - Ομιλία του Marko Prezelj στην Αθήνα

Σας περιμένουμε."

Αυτός ο χοντρός που σκαρφαλώνει την "Άννα Λίζα" ΔΕΝ είναι ο Prezelj... Απλά ήταν η καλύτερη και πιο
πρόχειρη φωτό από Βαρδούσια που είχαμε...

Όλυμπος Webcam.

2010-02-23T13:39:00.011+02:00

Το προηγούμενο Παρασκευοσαββατοκύριακο ανεβήκαμε μια ομάδα 8 ατόμων (με ΠΟΛΥ αέρα...) στον προθάλαμο του Αποστολίδη, ενώ ο Μιχάλης με τον Κάπταιν ανέβασαν εφόδια στον Κάκαλο. Το βουνό έχει πολύ χιόνι, ξεκινάει πριν τη Μπάρμπα και έχει συνέχεια, αλλά είναι γενικά "καθισμένο". Στο οροπέδιο έχει πάνω από 1 μέτρο, αλλά δεν υπήρχε πρόβλημα ούτε καν το Σάββατο με τον ισχυρό ΝΔ. Το Στεφάνι είναι αρκετά φορτωμένο και απ' ότι φαίνεται είναι σε αρκετά καλή κατάσταση για σκαρφάλωμα (είναι?). Ο Μιχάλης, που πήγε τη Κυριακή ως το Μύτικα μαζί με τον Κάπταιν, επίσης είπε πως τα ζωνάρια και το λούκι είναι παγωμένο. Γενικά o κίνδυνος χιονοστοιβάδων είναι μικρός-μέτριος. Σίγουρα καλές συνθήκες για κλασσικές αναβάσεις στις κορυφές, αλλά ίσως και για σκαρφάλωμα. Το επόμενο ΣΚ η πρόβλεψη φαίνεται καλή, οπότε θα δείξει από κοντά...

Φωτό: Το Στεφάνι στις 21.02.2010.

Παγοαναρρίχηση στο Λαϊλία, ανασκόπηση, φωτό και video!!!

2010-02-11T16:48:00.016+02:00

Το παρακάτω κείμενο το ζητήσαμε από τα παιδιά του σωλήνα και είχαν τη καλοσύνη να μας το στείλουν μαζί με μερικές φωτογραφίες:

Η φετινή χειμερινή περίοδος με τα πρώιμα χιόνια που εξαφανίζονταν μέσα σε λίγες μέρες από τις πολύ υψηλές για την εποχή θερμοκρασίες μας έκαναν τέλη του Δεκέμβρη-αρχές Γενάρη να αναρωτιόμαστε :

-Ρε φίλε, είχα μια ελπίδα ότι θα κάναμε φέτος την 1η επανάληψη του «Ταραξάκου» (www.routes.gr/.../Taraxakos), αλλά με αυτόν το σκατόκαιρο μου φαίνεται ότι τα πιολέδια μας δεν θα δουν ά(ι)σπρη μέρα φέτος.
-Γ΄.μ..τα, με τις αφραγκίες που μας δέρνουν και τα τέλη κυκλοφορίας στο μισό μηνιάτικο ούτε για Σκακάβιτσα είμαστε. Μας βλέπω να τη βγάζουμε φέτος χωμένοι στον «παγετώνα» της χιονότρυπας, αν δεν έλιωσε και αυτός από την κλιματική αλλαγή.
….
-Εκτός και αν δοκιμάσουμε αυτό που λέγαμε.
-Ποιο ρε τρελέ; Το κόλπο με τον σωλήνα; Λες;;;
-Έχουμε τίποτα να χάσουμε;

Με τα πολλά και τα -ακόμα πιο- λίγα η «εργολαβία» έγινε το πρώτο 15ημερο του Γενάρη με τα τελευταίας τεχνολογίας εργαλεία μας: μια κηπευτική τσάπα, έναν κασμά και έναν ειδικά σχεδιασμένο (high tech) πλαστικό κουβά από μαλακτικό πλυντηρίου, για φτυάρι.
10 μέρες μετά έγιναν τα πρώτα αναγνωριστικά top-rope και αφού ο καιρός ξεκίνησε επιτέλους να «φτιάχνει», άρχισαν να «ΠΕΦΤΟΥΝ» και τα πρώτα τηλέφωνα σε φίλους και γνωστούς.

Φωτό: Γνωστός superstar της Καλύμνου (ποντιακής καταγωγής) σκαρφαλώνει στους πάγους του Λαϊλιά!!!

Οι τελευταίες 15 μέρες κύλησαν με πολύ σκαρφάλωμα top-rope σε αναγνωριστικά μικτά (dry tooling) και πάγο, με επικεφαλής προσπάθειες από όσους διέθεταν τον απαραίτητο εξοπλισμό (και τα απαραίτητα αρ.΄.δια) αλλά και με μια αναπάντεχη μάζωξη 20 ατόμων (οι καλύτερες συναντήσεις είναι τελικά αυτές που δεν προγραμματίζονται) όπου κανείς δεν σταμάτησε να σκαρφαλώνει όσο υπήρχαν διαθέσιμα σχοινιά και ασφαλιστές.

Φωτό: Χαμός στο Λαϊλιά!

Ευχαριστούμε όλους όσους από Ξάνθη, Καβάλα, Κατερίνη και Θεσσαλονίκη ανταποκρίθηκαν στην προσπάθεια αυτή και έκαναν τόσα χιλιόμετρα για να κάνουν κάτι που απλά γουστάρουν πολύ.

Φωτό: Ο Χρόνης στη πρώτη ολοκληρωμένη επανάληψη στη "Παιδί του Σωλήνα".

Το αποκορύφωμα του 1ου μήνα ήταν η πρώτη ολοκληρωμένη ανάβαση στις 07/02/2010 από την βάση ως την κορυφή του πεδίου από τους Χρόνη Σιούλα (επικεφαλής) και Αλέξη Αδαμίδη.
Το όνομα αυτής; «Το παιδί του σωλήνα» WI 2+, 60m (2 σχοινιές x 30m)
Απαραίτητος εξοπλισμός: 6 παγόβιδες και ιμάντες για τα ρελέ σε δέντρα.
Προσοχή χρειάζεται στα χορτάρινα πατάρια της εξόδου της 1ης σχοινιάς και στην τελική θετική βράχινη πλάκα της 2ης όπου συσσωρεύεται χιόνι.

Τα παιδιά του σωλήνα.

Υ.Γ. "Π" 1: Στις 5.2.2010 έγινε (ενδεχομένως) και η πρώτη ελεύθερη επανάληψη της Ανάληψης (WI 3/3+?, 25m) από το Μίλτο Ζαχαρούδη.

Φωτό: Ο Μίλτος στην Ανάληψη.

Υ.Γ. "Π" 2: Σε αποκλειστικότητα η νέα υπερπαραγωγή του "Πέφτοντας" γυρισμένη σε αντίξοες, υγρές συνθήκες από τους παγωμένους καταρράκτες του Λαϊλιά στις οθόνες σας!!!

Ice Park στο Λαϊλιά!!!

2010-01-28T12:41:00.010+02:00

Φωτό: Ο Μίλτος σκαρφαλώνοντας στον "τεχνητό" πάγο της Καλλιθέας...

Δύο παιδιά από τις Σέρρες δημιούργησαν ένα πρωτόγνωρο πεδίο παγοαναρρίχησης στους γρανίτες του Λαϊλιά (δες επίσης στο link: peftontas.blogspot.com/...). Παρακολουθώντας τα τελευταία χρόνια τις συνθήκες στο μέρος και βλέποντας στη περιοχή της Καλλιθέας ότι ένα ρυάκι με συνεχή παροχή περνάει πολύ κοντά από 2 τοίχους, αποφάσισαν να τραβήξουν ένα λάστιχο και να το βάλουν να ρίχνει νερό πάνω από τα βράχια. Το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθούν 2 κύριοι 20μετροι παγοκαταρράκτες και μερικοί ακόμα μικρότεροι περιφερειακοί. Το πεδίο είναι στη θέση Μπαλκόνι Καλλιθέας 100 μέτρα πριν από το κιόσκι. Πρόσβαση από το χιονοδρομικό του Λαϊλιά.

Φωτό: Το βγάλσιμο του πάνω παγοκαταράκτη.

Υπάρχει δυνατότητα για top-rope από ρελέ από δέντρα, αλλά και σκαρφάλωμα επικεφαλής, αν οι συνθήκες είναι καλές και ο πάγος αρκετός.

Φωτό: Το crux-άκι του επάνω κομματιού.Φωτό: Το επάνω κομμάτι.

Περισσότερες πληροφορίες για κάποιον που θέλει να πάει στη περιοχή από το Μίλτο στο email: miltiadisz @t yahoo τελεία com και το Χρόνη στο email: xronis106rally @t hotmail τελεία com.

Φωτό: Το κάτω κομμάτι.

Τύμφη Webcam.

2010-01-28T11:55:00.006+02:00

Ο Μιχάλης Στύλλας μας έστειλε 2 πρόσφατες φωτογραφίες από τη περιοχή και τις κοτσάρουμε:
Σχόλια Μιχάλη: Τη Παρασκευή (22.1) έριξε περίπου 20 πόντους πασπάλα. Η Τσούκα φαινόταν κάπως καλά, η Αστράκα πολύ άσπρη...

Από τον Όλυμπο στο Έβερεστ, προβολή...

2010-01-28T11:12:00.003+02:00

Ο Παύλος Τσιαντός μας έστειλε το παρακάτω Δελτίο Τύπου που κάνουμε copy-paste:
Φίλες και φίλοι. Την επόμενη εβδομάδα ίσως είναι ευκαιρία για όσους δεν μπόρεσαν να δουν την ταινία τον περασμένο Μάρτιο στην Θεσσαλονίκη, να την δουν τώρα. Η ταινία προβάλλεται ξανά στο «Ολύμπιον» την Τρίτη 2/2, 19:00 ώρα. Οι προβολή γίνεται στα πλαίσια της εβδομάδας που διοργανώνουν οι «Κινηματογραφιστών στην Ομίχλη». Από τις 28/1 έως τις 3/2 θα παιχτούν πολλές ταινίες της περυσινής ελληνικής παραγωγής. Όποιος ενδιαφέρεται για περισσότερες πληροφορίες, μπορεί να δει το αναλυτικό πρόγραμμα στο: fogfilms.org. Επίσης τα trailer των ταινιών μπορείτε να τα δείτε στο youtube/fogwebtv. Θα χαρούμε να σας δούμε!

Τι βρήκε η θεία-Λένα στο παζάρι; Τι λύση στα προβλήματα των γυναικών που πάνε (ειδικά το χειμώνα) στο βουνό.

2010-01-25T15:37:00.006+02:00

Αγαπητοί αναγνώστες και αναγνώστριες του Πέφτοντας χαίρομαι που είμαι και πάλι κοντά σας μετά από μια κινηματογραφική απόδραση από τον οίκο ευγηρίας που με είχαν κλείσει τα ανηψάκια μου. (Ευτυχώς 1 ραπέλ ήταν αρκετό.)
Όχι. Δε θα προτείνω κάτι το τόσο ριζοσπαστικό όπως το να χώσεις μια πιολεδιά στο κεφάλι του σχοινοσυντρόφου που σου τη σπάει. Η θεία- Λένα έρχεται να δώσει λύσεις σε πιο απλά και καθημερινά προβλήματα της γυναίκας ορειβάτη. Στο κατούρημα!
Πόσες φορές αγαπητή φίλη δεν έχεις βρεθεί στη μέση μιας χιονοθύελλας με το αντίσκηνο σου και σκέφτεσαι ότι αν βγεις έξω για κατούρημα θα σε πάρει κι εσένα ο αέρας, ενώ ο σχοινοσύντροφος σου απλά αρπάζει το Nalgene παγουράκι σου με το φαρδύ στόμιο και κατουράει. Τώρα μπορείς να το κάνεις κι εσύ!
Χωρίς πολυέξοδες εγχειρήσεις αλλαγής φύλου- με μια απλή συσκευή.Αυτές οι συσκευές κατουρήματος είναι κάτι σα χωνάκι και μπορείς έτσι να κατουρήσεις
σε ένα μπουκάλι η όρθια οπουδήποτε. Υπάρχουν από διάφορες εταιρίες σε διαφορετικά σχέδια και χρώματα.

Μπορείς να γράψεις το όνομά σου στο χιόνι!!!

Ευχαριστούμε την επιστημονική σύμβουλο του Πέφτοντας Δ.Ν. για την ιδέα που μας έδωσε.

The North Face vs The South Butt!

2010-01-15T17:47:00.008+02:00

Τις τελευταίες μέρες παρακολουθούμε στο δίκτυο τη δικαστική διαμάχη της εταιρείας κωλο-σού TNF με την εταιρία The South Butt, που υποτίθεται ότι έφτιαξε ένας πιτσιρικάς για να βγάλει το μεροκάματο και να μαζέψει κανένα φραγκάκι για το college. Άσχετα αν το τελευταίο είναι αλήθεια ή όχι, είναι κωμικοτραγικό ένα μεγαθήριο να τα βάζει με ένα μερμηγκάκι για λίγη πλάκα του στυλ: "Never Stop Relaxing" κτλ. Κάποια σχόλια όπως ότι "η TNF μπορεί να κερδίσει το δικαστήριο, αλλά μάλλον θα χάσει πελάτες", ή "η TNF χάνει σε ένα επιχείρημα σίγουρα: ο οποιοσδήποτε μπορεί να εντοπίσει τη διαφορά ενός προσώπου και ενός κώλου!" νομίζουμε ότι θα έπρεπε να τα περιμένει...

Το Πέφτοντας ακολουθώντας τις εξελίξεις, αλλά και βλέποντας το πιτσιρικά να έχει χεστεί στο τάλιρο, κατοχύρωσε για τη πάρτη του τα παρακάτω 2 logos:
Επιπλέον μελέτη και εμβάθυνση στο θέμα στα παρακάτω link:
kellycordes.wordpress.com...
themountainworld.blogspot.com...

ΥΓ. -Λες να μας κόψουν τη διαφήμιση ρε μαλάκα;
-Όχι ρε. Το πολύ-πολύ να μας κόψουν τον butt!

Η άποψη των "ειδησιογραφικών" site για την ορειβασία!!!

2010-01-13T12:41:00.006+02:00

Σε συνέχεια του προηγούμενου ποστ (link εδώ) σας βάζουμε τι πιστεύουν πως είναι η ορειβασία τα "σοβαρά" και "έγκυρα", "δημοσιογραφικά" site. Δεν θα βάλουμε εννοείται link στο σαβουρο-site τους, ούτε καν θα αναφέρουμε το όνομά του. Ούτως ή άλλως όλοι το ξέρετε...
Αυτό που έχουμε να πούμε με ένα στόμα μια φωνή είναι: "Σκατά στην ενημέρωσή σας και στα μούτρα σας!" Ας σαμποτάρουμε όλοι μαζί τα μαζικά μέσα εξαπάτησης. Κανένα link, κανένα click, καμιά σχέση...

Ευχαριστούμε τον Άρη Ρεπούλια για το link.

Η νέα διαδικτυακή κοινωνία και άλλα θεάρεστα πράματα!

2010-01-11T19:26:00.009+02:00

Πριν από λίγες μέρες ο Κώστας μου έστειλε 2-3 φωτό από το πρόσφατο ταξίδι του στο Νεπάλ (τις βάζουμε για να εικονογραφηθεί το κείμενο...) Μπαίνοντας στο blog των παιδιών (link: merapeak-islandpeak2009), αλλά και βλέποντας από το Statcounter (=ρουφιανόμετρο...) διάφοροι να έχουν βάλει το Peftontas στα link τους, διαπίστωσα ότι όλο και πιο πολύς κόσμος διαχειρίζεται μόνος του τη φάση του. Λογικό, όταν πλέον τα εργαλεία στο δίκτυο είναι τεχνικά προσιτά, φτηνά (συνήθως τσάμπα) και απευθύνονται σε μεγάλο κοινό (ουσιαστικά σε όλους όσους έχουν πρόσβαση στο internet). Όταν ξεκινούσαμε αυτή τη ιστορία με το Peftontas είμασταν περίεργοι να δούμε και κατά πόσον μια τέτοια κίνηση θα είχε αντίκτυπο (σε καμιά περίπτωση δεν εννοούμε ότι δείξαμε κάποιο δρόμο και άλλες αηδίες...) Και πιστεύουμε ότι όσο περνάει ο καιρός, όλο και περισσότερος κόσμος θα "δουλεύει" και θα "κινείται" μέσα από το internet, τόσο για τη πληροφόρησή του όσο και για την επικοινωνία του. Η εποχή των λίγων ειδικών, που μέσα από περιοδικά και βιβλία λέγαν τα πάντα, τελειώνει ανεπιστρεπτί. Αυτό φαίνεται και από τον μαζικό Τύπο, τις ¨καλές¨, ή συνήθως χειρότερες, εφημερίδες που κλείνουν, αλλά και τα ενημερωτικά site που πλέον είναι οι κυρίαρχοι της πληροφορίας.

Το Στεφάνι στα 5.000 m... Φωτο: Κώστας Σταυριανάκης.

Το ίδιο θα γίνει σιγά-σιγά και στη μικρή, μίζερη και κομπλεξική κοινότητα των ελλήνων ορειβατών και αναρριχητών. Θα έρθει (πολύ σύντομα) η εποχή που θα εξαφανιστεί ο παραδοσιακός Τύπος και θα αντικατασταθεί από κάποια κεντρικά αναρριχητικά/ορειβατικά site, που μέσα από τις διαφημίσεις και την επισκεψιμότητά τους θα γίνουν τα νέα σημεία αναφοράς. Μακάρι κάποιος να κάνει κάτι σωστό σύντομα... Παράλληλα θα υπάρχουν τα προσωπικά blogs και sites, όπου ο καθένας θα προσπαθεί να "πουλήσει" τον εαυτό του και το χρόνο του (βάζοντας διαφημίσεις κτλ) ή απλά να πουλήσει μούρη ξοδεύοντας το χρόνο του...

Για την εξέλιξη όλων αυτών των πραγμάτων δεν έχουμε παρά να κοιτάξουμε στις ορειβατικά ανεπτυγμένες χώρες. Πάρα πολλοί γνωστοί ορειβάτες έχουν το δικό τους blog. Μερικά παραδείγματα:
simonemoro.blogspot.com με μεγάααααααλη λίστα χορηγών.
colinhaley.blogspot.com το blog του Colin Haley.
kellycordes.wordpress.com και του Kelly Cordes.
davemacleod.blogspot.com Ο Dave Macleod πουλάει ο ίδιος το βιβλίο του και τα DVDια του.
verticalcarnival.blogspot.com Των Cedar Wright, Renan Ozturk & Cory Richards (o).
...και πάει λέγοντας...

Σακίδιο με όχι τόσο ανατομική πλάτη, αλλά με καλό σύστημα ενυδάτωσης... Φωτο: Κώστας Σταυριανάκης.

Φυσικά οι αποστολές στο μέλλον δεν θα αμελούν να έχουν ένα site, ή στη χειρότερη ένα blog, ώστε να ανταποδώσουν στους χορηγούς. Τέλοσπάντων... ας αφήσουμε το χρόνο να δείξει!

Για κλείσιμο θα θέλαμε να βάλουμε και μερικά links, aπό διάφορα ελληνικά blogs που ανοίγουν το δρόμο για την εξέλιξη που γράφαμε παραπάνω (με τυχαία σειρά):
mountainloris.blogspot.com φαίνεται λίγο παρατημένο, αλλά αξίζει να ψάξει κάποιος τα βιντεάκια εποχής σε παλιότερες δημοσιεύσεις.
lamiaclimbingcommunity.blogspot.com blog από το παρεάκι της Λαμίας.
seoathinas.blogspot.com το blog του ΣΕΟ Αθηνών (από τα παλαιότερα, με αραιή όμως ενημέρωση).
climbincrete.blogspot.com Bouldering/sport climbing blog από τη Κρήτη.
www.gaiorama.net Blog/site για ορειβασία, τρέξιμο, ποδήλατο κτλ της Βίκυς και του Θανάση.
fysiolatres.blogspot.com Ορειβατικό/σπηλαιολογικό κτλ blog
vouna.blogspot.com Ένα ακόμα blog από τη Κρήτη...
allougialou.blogspot.com Αλλού Γι'αλλού είναι το όνομα της παρέας...

Για να δούμε τι μας επιφυλάσσει το μέλλον...

Το μέλλον μας δεν είναι ο καπιταλισμός... Φωτο: Κώστας Σταυριανάκης.

Όλυμπος Webcam.

2010-01-05T11:26:00.005+02:00

Τη πρωτοχρονιά του 2010 οι συνθήκες στον Όλυμπο είχαν ως εξής:Η ανάβαση είχε χιόνι (πολύ σφιχτό, υπάρχουν βήματα) από λίγο πριν τη Κόκα και μετά, ουσιαστικά. Κάποιος θα πρέπει να υπολογίζει χρόνο ανάβασης τον καλοκαιρινό του συν 30-50%. Ο Λαιμός και το Πέρασμα του Γιώσου είναι παγωμένα, επιβάλλονται κραμπόν. Η τραβέρσα του Στεφανιού φαίνεται ασφαλής. Τουλάχιστον όσοι πέρασαν από 30.12 εώς 03.01 δεν κόψαν καμιά χιονοστοιβάδα. Παγωμένη τελείως. Τα λούκια Μύτικα και Στεφανιού με αρκετό χιόνι, λίγα ή περισσότερα φρέσκα από πάνω, τελείως παγωμένο (ή και πάγος) από κάτω. Νομίζουμε καλές συνθήκες για κλασσικές αναβάσεις στις κορυφές. Το λούκι του Στεφανιού το κατέβηκαν με snowboard, από το ρελέ της Μποτέλη-Ζάρα (λίγο πάνω από τη μέση δηλαδή) και κάτω, ο Άγγελος και ο Χάνες την 31.12. Το χιόνι γενικά στο βουνό είναι σχετικά λίγο για την εποχή, αλλά πολύ παγωμένο. Τοπικά λίγες πούδρες από ανεμοσούρια. Στα Καζάνια οι γραμμές δεν φαίνονται "γεμάτες" ακόμα.
Τέλος, καλό είναι οι σκύλοι να δένονται στο λούκι δίπλα στο Πέρασμα του Γιώσου...

Comici-Esher 31.12.2009.

2010-01-04T21:20:00.009+02:00

2010!

2010-01-04T00:33:00.002+02:00

Μια καρτούλα κι από μας..:

Η πιο ασφαλής, αλλά άγνωστη μέθοδος για παγοαναρρίχηση!

2009-12-22T20:43:00.003+02:00

Επειδή είδα ότι γουστάρει πολύς κόσμος καμμένα βιντεάκια, είπα να ξεπατικώσω από το YouTube το παρακάτω εκπαιδευτικό βιντεάκι με την ασφαλέστερη, αλλά άγνωστη μέθοδο για παγοαναρρίχηση! Παρακαλώ δείτε το βιντεάκι και απολάυστε:

Το καλύτερο μέρος βέβαια είναι τα Comments, όπου ένα σωρό καθυστερημένοι (αλλά και προβοκάτορες...) "ορειβάτες" του καναπέ, παίρνουν τις μετρητοίς τον τύπο και κάνουν και τα ανάλογα σχόλια!
Αφιερωμένο στον SlowLoris, που μου έστειλε το link (πριν μήνες βέβαια...).
Slow Is Safe! Remember that. Slow Is Safe!

Πηγή: www.youtube.com