Boogie 'til You Poop from Cedar Wright on Vimeo.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τα κλεμμένα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τα κλεμμένα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τετάρτη 16 Φεβρουαρίου 2011
Αν έχετε σουρώσει άσχημα το προηγούμενο βράδυ...
...μην μπαίνετε σε σχισμές ώμου. Γιατί; Δείτε το βίντεο και θα καταλάβετε...
Κυριακή 13 Φεβρουαρίου 2011
The forsaken wall.
Περισσότερα εδώ: http://climbinchania.blogspot.com/2011/02/forsaken-wall.html
Δευτέρα 24 Ιανουαρίου 2011
Gri-gri...
Βλέποντας πολύ κόσμο να δουλεύει το Gri-Gri (και λοιπές συσκεύες ασφάλισης...) με λάθος τρόπο, αλλά και ακούγοντας πολλές λάθος παγιωμένες απόψεις για αυτόματα ασφαλιστήρια, "δεν πρέπει να πιάνεις το σχοινί όταν πέφτει ο άλλος" κτλ που περνάνε από γενιά σε γενιά, καλό είναι να δούμε όλοι το παρακάτω βίντεο της Petzl... Όλα όσα λέει (για τη χρήση, γιατί οι προδιαγραφές στο διαμέτρημα των σχοινιών είναι διαφορετικές στο παλιό) ισχύουν φυσικά και για το παλιό μοντέλο:
Τρίτη 28 Δεκεμβρίου 2010
Scottish climbing in chania.
Κείμενο-φωτό: Νίκος Καλατζάκης.
Δεν πρόλαβε να κάνει την εμφάνιση του ο χειμώνας καλά-καλά, και εμείς είμασταν ήδη στο καταφύγιο Καλλέργη περιμένοντας πως και πως τα πρώτα χιόνια...
Διαβάστε περισσότερα, δείτε και περισσότερες φωτογραφίες στο παρακάτω link: www.climbinchania.blogspot.com/.../scottish-climbing-in-chania.html
Δεν πρόλαβε να κάνει την εμφάνιση του ο χειμώνας καλά-καλά, και εμείς είμασταν ήδη στο καταφύγιο Καλλέργη περιμένοντας πως και πως τα πρώτα χιόνια...
Διαβάστε περισσότερα, δείτε και περισσότερες φωτογραφίες στο παρακάτω link: www.climbinchania.blogspot.com/.../scottish-climbing-in-chania.html
Κυριακή 19 Δεκεμβρίου 2010
Παγόβιδες-Abalakhov κ.α.
Μιας και ξεκίνησε η σαιζόν, ας δούμε και ένα εκπαιδευτικό βιντεάκι από την Petzl...
Παρασκευή 26 Νοεμβρίου 2010
Δευτέρα 8 Νοεμβρίου 2010
Nylon, Dyneema, Fall Factor κι άλλες φρικιαστικές ιστορίες...
Πολύ συχνά βλέπουμε σχοινοσύντροφους, φίλους ή αναρριχητές διπλανών σχοινοσυντροφιών να στέκονται στο ύψος του ρελέ ή και ακόμα ψηλότερα αυτασφαλισμένοι με ιμάντες, dyneema, daisy-chains κτλ. Δείτε το παρακάτω βιντεάκι και αναθεωρήστε μερικά πράγματα...
Περισσότερες πληροφορίες στο site της DMM, από όπου ξεπατικώσαμε το βίντεο και ειδικότερα στα links:
http://www.dmmclimbing.com/video.asp?id=5
Περισσότερες πληροφορίες στο site της DMM, από όπου ξεπατικώσαμε το βίντεο και ειδικότερα στα links:
http://www.dmmclimbing.com/video.asp?id=5
Πέμπτη 4 Νοεμβρίου 2010
Ελευθερώθηκε η Eiger Direttissima. Σώωωωπα... Ναι! Κουβαλούσαν και σόμπα!
Σύμφωνα με δημοσίευμα περιοδικού ελευθερώθηκε η Eiger Direttissima! Αυτό δεν θα μπορούσε να είναι από μόνο του και κανένα φοβερό γεγονός, αλλά σύμφωνα με το περιοδικό οι Jasper και Schaeli κουβαλούσαν και σόμπα, αλλά κάναν και ρελέ με ασφάλεις... Ωωωωωωωω!!! Δείτε:
Το blog μας δεν κάθησε με σταυρωμένα χέρια. Χάκεψε το αρχείο των φωτογραφειών του Jasper και εντόπισε τις πραγματικές φωτό της ανάβασης, πριν την αφαίρεση στο Photoshop της σόμπας στη μια φωτό και την αλλαγή της σόμπας με ένα haul-bag της BD (γαμημένοι χορηγοί...) στην δεύτερη. Ιδού:
Για όσους ξέρουν αγγλικά μπορείτε να διαβάστε το άρθρο στο link: http://www.planetmountain.com....37681#
Για όσους ξέρουν ελληνικά ψάξτε στου Γούγλη, αλλά προσέξτε, μπορεί να τα ξεχάσετε και να έχετε πρόβλημα επικοινωνίας μετά...
ΥΓ. Το ανησυχητικό όπως πάντα για την ελληνική ορειβασία (αναφωνήστε παρακαλώ: ου!-α!-ου!) είναι ότι το μεταφρασμένο άρθρο έχει 4.75 (στα 5) βαθμολογία από τους αναγνώστες που μπήκαν στο κόπο να το διαβάσουν και να το βαθμολογήσουν...
ΥΓ 2. Ευχαριστούμε τον ψηλό (ναι κάθομαι...) για την επισήμανση του link.
Για όσους ξέρουν αγγλικά μπορείτε να διαβάστε το άρθρο στο link: http://www.planetmountain.com....37681#
Για όσους ξέρουν ελληνικά ψάξτε στου Γούγλη, αλλά προσέξτε, μπορεί να τα ξεχάσετε και να έχετε πρόβλημα επικοινωνίας μετά...
ΥΓ. Το ανησυχητικό όπως πάντα για την ελληνική ορειβασία (αναφωνήστε παρακαλώ: ου!-α!-ου!) είναι ότι το μεταφρασμένο άρθρο έχει 4.75 (στα 5) βαθμολογία από τους αναγνώστες που μπήκαν στο κόπο να το διαβάσουν και να το βαθμολογήσουν...
ΥΓ 2. Ευχαριστούμε τον ψηλό (ναι κάθομαι...) για την επισήμανση του link.
Τρίτη 12 Οκτωβρίου 2010
Τα κλεμμένα: Dosage Parody!
Ο Μίλτος Ζ. (ο γνωστός ice doctor από τας Σέρρας) μας έστειλε το παρακάτω λινκ που φυσικά επισυνάπτουμε. Θα θέλαμε να επισημάνουμε ότι οι δημιουργοί του αντιγράψαν το Πέφτοντας χωρίς καμιά ντροπή, μεταφράζοντας (παραφράζοντας) το γνωστό περιοδικό Climbing σε Falling! Απαράδεκτο!!! Παρόλα αυτά απολαύστε:
Πέμπτη 7 Οκτωβρίου 2010
Τετάρτη 6 Οκτωβρίου 2010
Ιμαλάια. Η παγκοσμιοποίηση της βλακείας.
Το VERTICAL (μαζί με το Alpinist) είναι τα αγαπημένα μας περιοδικά. Πέρα όμως από τις εκπληκτικές φωτογραφίες, τις hardcore ιστορίες και τα νέα προϊόντα συχνά-πυκνά παίζουν και μερικά πολύ όμορφα κείμενα (όπως το παρακάτω...) που βάζουν ορισμένα πράγματα στην πραγματική τους διάσταση. Το μεταφράσαμε (όσο πιο καλά μπορούσαμε...) και... voilà:
"Ιμαλάια. Η παγκοσμιοποίηση της βλακείας."
Κείμενο: Claude Gardien/VERTICAL no 24 Aug/Sep 2010, μτφ: Θ.Χ.
Την Άνοιξη του 2010 δεν θα τη θυμόμαστε για πολύ στην ιστορία των Ιμαλαϊων. Η εμπορευματοποιημένη εμμονή με τις κορυφές των 8.000 μέτρων φαίνεται να έχει μολύνει τη δραστηριότητα καθολικά. Γίναμε μάρτυρες ενός θλιβερού θεάματος: ψέματα, διαμάχες, υπερβολική δημοσιότητα, άνοδος του εθνικισμού. Μια κριτική ματιά στη δραστηριότητα που πήγε στραβά.
Όταν οι ορειβάτες στρέψαν για πρώτη φορά τη προσοχή τους στα Ιμαλάια, μαγεύτηκαν από την ηρεμία της περιοχής και των ανθρώπων που ζούσαν εκεί για αιώνες. Οι πρώτοι ορειβάτες έδειξαν σεβασμό στο μέρος, στους κατοίκους και στις δοξασίες τους, μερικές φορές ακόμα και σταματώντας λίγα μέτρα χαμηλότερα από κορυφές όπου πίστευαν οι ντόπιοι ότι κατοικούνται από θεότητες (για παράδειγμα στη Kangchenjunga). Πολλοί ορειβάτες πραγματικά ξεπέρασαν τον εαυτό τους εδώ. Στις μέρες μας η, κακώς καλούμενη ως, ορειβασία που γίνεται στα Ιμαλάια δεν θα μπορούσε να γίνει πολύ χειρότερη.
Από αθλητικής ή ηθικής άποψης, η εποχή του παραδοσιακού στυλ πολιορκίας των πρώτων αναβάσεων, με τις πολλές κατασκηνώσεις, πολλούς βαστάζους, χιλιόμετρα σταθερών σχοινιών και χρήση συμπληρωματικού οξυγόνου, έχει περάσει. Αυτό το στυλ (ή καλύτερα η έλλειψη στυλ...) πρακτικά διατηρείται στο Everest και σε ελάχιστες ακόμα άτυχες κλασσικές διαδρομές. Φέτος μια Ουκρανική αποστολή ισχυρίστηκε ότι άνοιξε μια νέα διαδρομή στη Νοτιοδυική Πλευρά του Makalu. Στη πραγματικότητα αυτή η, με στυλ πολιορκίας, αποστολή έφτασε το Δυτικό Πιλιέ (West Pillar) από τη βάση της Νότιας Πλευράς... Αλλά οι ανακοινώσεις του Τύπου δεν αναφέρουν τίποτα για το Δυτικό Πιλιέ, μιλάνε μόνο για την "Διαδρομή των Ουκρανών". Το Δυτικό Πιλιέ στην πραγματικότητα σκαρφαλώθηκε πρώτη φορά το 1971 και έχει σκαρφαλωθεί πολλές φορές σε ελαφρύ αλπικό στυλ. Το 1991 μάλιστα οι Erhard Loretan και Jean Triolet σκαρφάλωσαν το Πιλιέ μέσα σε δυο μέρες. Ξεκίνησαν την ανάβασή τους από τη Δυτική Πλευρά, αποφεύγοντας έτσι τη μακριά Κόψη Jumeaux στη κανονική διαδρομή (πρώτη ανάβαση), κι μ' αυτόν το τρόπο έφτασαν γρήγορα στη βάση του Πιλιέ. Και παρόλη την ανάβαση τους, το Δυτικό Πιλιέ δεν βαφτίστηκε "Διαδρομή των Ελβετών".
Κι ενώ οι Ουκρανοί δούλευαν σκληρά στο Makalu, οι κυρίες ήταν σε έναν αγώνα για την πρώτη γυναικεία ανάβαση όλων των κορυφών πάνω από 8.000 μέτρα. Περιμέναμε κάτι καλύτερο από τη γυναικεία ορειβασία, όπου κάποιος θα περίμενε μια πιο ισορροπημένη και αρμονική έκδοση, απ' αυτή των ανδρών, αλλά αυτό τελικά δεν συνέβη. Το όλο σκηνικό εκφυλίστηκε σε ένα μανιασμένο διαγωνισμό, κατέληξε δε σε ένα σκυλοκαυγά, με τη μια πλευρά να παρουσιάζει μια λίστα αναβάσεων και την άλλη να επιρρίπτει αμφιβολίες... Κοντολογίς, ή η Oh Eub Sun είπε ψέματα για την ανάβασή της στη Kangchenjunga ή η Edurne Pasadan ήταν λάθος στην επίρριψη αμφιβολιών στη συγκεκριμένη ανάβαση. Και στις δυο περιπτώσεις η διαμάχη δεν κάνει και πολύ καλό στην ορειβασία. Θα μας άρεσε να δούμε μια λίστα από 14 κορυφές σκαρφαλωμένες σε καλό στυλ, από τις πιο όμορφες διαδρομές, ώστε να γιορτάζαμε ένα επίτευγμα, χωρίς να υπάρχει καμιά θλίψη. Κρίμα, το μόνο που μπορούμε να ελπίζουμε είναι ότι αυτή η ασχήμια θα φέρει σε ένα τέλος όλη αυτή τη παράνοια γύρω απ' τον αγώνα για τις κορυφές των 8.000 μέτρων, ο οποίος αγώνας έχει χάσει το νόημά του εδώ και πολύ καιρό.
Ο δημοσιογράφος (σε θέματα ορειβασίας) Piotr Packowski αναφέρει μερικά αποθαρυντικά νέα από τη Πολωνία: "Από το 2009 οι Πολωνοί ετοιμάζουν την επιστροφή τους στις ψηλότερες κορφές του κόσμου με εθνικιστική θέρμη." Η ανακοίνωση της Πολωνικής Ορειβατικής Ομοσπονδίας (PZA) ήταν γεμάτη με εκφράσεις που είχαμε την εντύπωση ότι άνηκαν στο παρελθόν: "Όταν ο χειμώνας έρχεται στα Ιμαλάια, οι Πολωνοί κάνουν κουμάντο." Ή "Εμείς, οι Πολωνοί, κατέχουμε την ηγετική θέση στην ορειβασία των Ιμαλάιων..." Οι Πολωνοί ετοιμάζονται να ξεκινήσουν μια σειρά από αποστολές με βαρύ στυλ, με στόχο να πετύχουν τις τελευταίες χειμερινές αναβάσεις σε 8άρες κορυφές. Η πρόκληση δεν εμπνέει και τόσο πολύ τη διεθνή ορειβατική κοινότητα, οπότε οι Πολωνοί δεν θα έπρεπε να ανησυχούν ότι άλλοι θα τους ανταγωνιστούν. Όταν ανακοινώθηκε το σχέδιο, η PZA άρπαξε την ευκαιρία να πει ότι το Everest θα έπρεπε να λέγεται "Όρος Zawada", στα πολωνικά. Άραγε ο Andrej θα αποδεχόταν τη τιμή, αν ήταν ακόμα εδώ; 'Ίσως πρέπει να καθησυχάσουμε τους επικεφαλείς της PZA ότι οι ορειβάτες σ' όλο το κόσμο τρέφουν μέγιστο σεβασμό στη πολωνική ορειβασία, όχι όμως και σ' αυτούς που εκμεταλλεύονται επιδεικτικά την ιστορία ορειβατών σαν τον Voytek Kurtyka και τον Jerzy Kukuczka, προπατόρων του μοντέρνου αλπικού στυλ και της υψηλής δυσκολίας στα Ιμαλάια.
Δεν υπάρχουν καλά νέα ούτε από τη δύση. Ένας 13χρονος Αμερικάνος ανέβηκε στο Everest μαζί με το πατέρα του. Και γιατί όχι, τελικά; Μια οικογένεια μπορεί να παίρνει ρίσκα τα οποία θεωρεί λογικά. Ίσως ο νεαρός Jordan Romero να είναι πραγματικά ένας παθιασμένος ορειβάτης... Αλλά θα ήθελα να σας διαβεβαιώσω ότι η συγκεκριμένη ανάβαση δεν ήταν κάποιου είδους ψευδο-ρεκόρ (το Έβερεστ είχε ήδη πατηθεί από έναν 15χρονο Νεπαλέζο). Και αυτή τη στιγμή ένας Sherpa ετοιμάζεται να καταρρίψει το αμερικάνικο ρεκόρ, μαζί με τον 12χρονο γιο του, μιας και ο τίτλος πρέπει να "παραμείνει νεπαλέζικος"...
Στην ιστορία του Ιμαλαϊσμού, υπήρξαν πολύ συχνά στιγμές εθνικισμού, μεγαλομανίας και υπερτροφικών εγώ, αλλά τα τελευταία παραδείγματα φαίνεται ότι μετετρέψαν τις κατασκηνώσεις βάσεις σε άχρηστα τηλεοπτικά reality show.
"Ιμαλάια. Η παγκοσμιοποίηση της βλακείας."
Κείμενο: Claude Gardien/VERTICAL no 24 Aug/Sep 2010, μτφ: Θ.Χ.
Την Άνοιξη του 2010 δεν θα τη θυμόμαστε για πολύ στην ιστορία των Ιμαλαϊων. Η εμπορευματοποιημένη εμμονή με τις κορυφές των 8.000 μέτρων φαίνεται να έχει μολύνει τη δραστηριότητα καθολικά. Γίναμε μάρτυρες ενός θλιβερού θεάματος: ψέματα, διαμάχες, υπερβολική δημοσιότητα, άνοδος του εθνικισμού. Μια κριτική ματιά στη δραστηριότητα που πήγε στραβά.
Όταν οι ορειβάτες στρέψαν για πρώτη φορά τη προσοχή τους στα Ιμαλάια, μαγεύτηκαν από την ηρεμία της περιοχής και των ανθρώπων που ζούσαν εκεί για αιώνες. Οι πρώτοι ορειβάτες έδειξαν σεβασμό στο μέρος, στους κατοίκους και στις δοξασίες τους, μερικές φορές ακόμα και σταματώντας λίγα μέτρα χαμηλότερα από κορυφές όπου πίστευαν οι ντόπιοι ότι κατοικούνται από θεότητες (για παράδειγμα στη Kangchenjunga). Πολλοί ορειβάτες πραγματικά ξεπέρασαν τον εαυτό τους εδώ. Στις μέρες μας η, κακώς καλούμενη ως, ορειβασία που γίνεται στα Ιμαλάια δεν θα μπορούσε να γίνει πολύ χειρότερη.
Από αθλητικής ή ηθικής άποψης, η εποχή του παραδοσιακού στυλ πολιορκίας των πρώτων αναβάσεων, με τις πολλές κατασκηνώσεις, πολλούς βαστάζους, χιλιόμετρα σταθερών σχοινιών και χρήση συμπληρωματικού οξυγόνου, έχει περάσει. Αυτό το στυλ (ή καλύτερα η έλλειψη στυλ...) πρακτικά διατηρείται στο Everest και σε ελάχιστες ακόμα άτυχες κλασσικές διαδρομές. Φέτος μια Ουκρανική αποστολή ισχυρίστηκε ότι άνοιξε μια νέα διαδρομή στη Νοτιοδυική Πλευρά του Makalu. Στη πραγματικότητα αυτή η, με στυλ πολιορκίας, αποστολή έφτασε το Δυτικό Πιλιέ (West Pillar) από τη βάση της Νότιας Πλευράς... Αλλά οι ανακοινώσεις του Τύπου δεν αναφέρουν τίποτα για το Δυτικό Πιλιέ, μιλάνε μόνο για την "Διαδρομή των Ουκρανών". Το Δυτικό Πιλιέ στην πραγματικότητα σκαρφαλώθηκε πρώτη φορά το 1971 και έχει σκαρφαλωθεί πολλές φορές σε ελαφρύ αλπικό στυλ. Το 1991 μάλιστα οι Erhard Loretan και Jean Triolet σκαρφάλωσαν το Πιλιέ μέσα σε δυο μέρες. Ξεκίνησαν την ανάβασή τους από τη Δυτική Πλευρά, αποφεύγοντας έτσι τη μακριά Κόψη Jumeaux στη κανονική διαδρομή (πρώτη ανάβαση), κι μ' αυτόν το τρόπο έφτασαν γρήγορα στη βάση του Πιλιέ. Και παρόλη την ανάβαση τους, το Δυτικό Πιλιέ δεν βαφτίστηκε "Διαδρομή των Ελβετών".
Κι ενώ οι Ουκρανοί δούλευαν σκληρά στο Makalu, οι κυρίες ήταν σε έναν αγώνα για την πρώτη γυναικεία ανάβαση όλων των κορυφών πάνω από 8.000 μέτρα. Περιμέναμε κάτι καλύτερο από τη γυναικεία ορειβασία, όπου κάποιος θα περίμενε μια πιο ισορροπημένη και αρμονική έκδοση, απ' αυτή των ανδρών, αλλά αυτό τελικά δεν συνέβη. Το όλο σκηνικό εκφυλίστηκε σε ένα μανιασμένο διαγωνισμό, κατέληξε δε σε ένα σκυλοκαυγά, με τη μια πλευρά να παρουσιάζει μια λίστα αναβάσεων και την άλλη να επιρρίπτει αμφιβολίες... Κοντολογίς, ή η Oh Eub Sun είπε ψέματα για την ανάβασή της στη Kangchenjunga ή η Edurne Pasadan ήταν λάθος στην επίρριψη αμφιβολιών στη συγκεκριμένη ανάβαση. Και στις δυο περιπτώσεις η διαμάχη δεν κάνει και πολύ καλό στην ορειβασία. Θα μας άρεσε να δούμε μια λίστα από 14 κορυφές σκαρφαλωμένες σε καλό στυλ, από τις πιο όμορφες διαδρομές, ώστε να γιορτάζαμε ένα επίτευγμα, χωρίς να υπάρχει καμιά θλίψη. Κρίμα, το μόνο που μπορούμε να ελπίζουμε είναι ότι αυτή η ασχήμια θα φέρει σε ένα τέλος όλη αυτή τη παράνοια γύρω απ' τον αγώνα για τις κορυφές των 8.000 μέτρων, ο οποίος αγώνας έχει χάσει το νόημά του εδώ και πολύ καιρό.
Ο δημοσιογράφος (σε θέματα ορειβασίας) Piotr Packowski αναφέρει μερικά αποθαρυντικά νέα από τη Πολωνία: "Από το 2009 οι Πολωνοί ετοιμάζουν την επιστροφή τους στις ψηλότερες κορφές του κόσμου με εθνικιστική θέρμη." Η ανακοίνωση της Πολωνικής Ορειβατικής Ομοσπονδίας (PZA) ήταν γεμάτη με εκφράσεις που είχαμε την εντύπωση ότι άνηκαν στο παρελθόν: "Όταν ο χειμώνας έρχεται στα Ιμαλάια, οι Πολωνοί κάνουν κουμάντο." Ή "Εμείς, οι Πολωνοί, κατέχουμε την ηγετική θέση στην ορειβασία των Ιμαλάιων..." Οι Πολωνοί ετοιμάζονται να ξεκινήσουν μια σειρά από αποστολές με βαρύ στυλ, με στόχο να πετύχουν τις τελευταίες χειμερινές αναβάσεις σε 8άρες κορυφές. Η πρόκληση δεν εμπνέει και τόσο πολύ τη διεθνή ορειβατική κοινότητα, οπότε οι Πολωνοί δεν θα έπρεπε να ανησυχούν ότι άλλοι θα τους ανταγωνιστούν. Όταν ανακοινώθηκε το σχέδιο, η PZA άρπαξε την ευκαιρία να πει ότι το Everest θα έπρεπε να λέγεται "Όρος Zawada", στα πολωνικά. Άραγε ο Andrej θα αποδεχόταν τη τιμή, αν ήταν ακόμα εδώ; 'Ίσως πρέπει να καθησυχάσουμε τους επικεφαλείς της PZA ότι οι ορειβάτες σ' όλο το κόσμο τρέφουν μέγιστο σεβασμό στη πολωνική ορειβασία, όχι όμως και σ' αυτούς που εκμεταλλεύονται επιδεικτικά την ιστορία ορειβατών σαν τον Voytek Kurtyka και τον Jerzy Kukuczka, προπατόρων του μοντέρνου αλπικού στυλ και της υψηλής δυσκολίας στα Ιμαλάια.
Δεν υπάρχουν καλά νέα ούτε από τη δύση. Ένας 13χρονος Αμερικάνος ανέβηκε στο Everest μαζί με το πατέρα του. Και γιατί όχι, τελικά; Μια οικογένεια μπορεί να παίρνει ρίσκα τα οποία θεωρεί λογικά. Ίσως ο νεαρός Jordan Romero να είναι πραγματικά ένας παθιασμένος ορειβάτης... Αλλά θα ήθελα να σας διαβεβαιώσω ότι η συγκεκριμένη ανάβαση δεν ήταν κάποιου είδους ψευδο-ρεκόρ (το Έβερεστ είχε ήδη πατηθεί από έναν 15χρονο Νεπαλέζο). Και αυτή τη στιγμή ένας Sherpa ετοιμάζεται να καταρρίψει το αμερικάνικο ρεκόρ, μαζί με τον 12χρονο γιο του, μιας και ο τίτλος πρέπει να "παραμείνει νεπαλέζικος"...
Στην ιστορία του Ιμαλαϊσμού, υπήρξαν πολύ συχνά στιγμές εθνικισμού, μεγαλομανίας και υπερτροφικών εγώ, αλλά τα τελευταία παραδείγματα φαίνεται ότι μετετρέψαν τις κατασκηνώσεις βάσεις σε άχρηστα τηλεοπτικά reality show.
Τρίτη 5 Οκτωβρίου 2010
Αναρριχητική Συνάντηση στο Φαράγγι Θερίσσου...
...θα πραγματοποιηθεί από την Πέμπτη 28 εως την Κυριακή 31 Οκτωβρίου 2010. Για περισσότερες πληροφορίες δείτε την σχετική ανακοίνωση στο http://www.routes.gr/Documents/Forum/Therissos2010.pdf
Τρίτη 11 Μαΐου 2010
Δευτέρα 3 Μαΐου 2010
Τα απαγορευμένα βύσματα.
Πήραμε προχτές στο mail μας ένα ανώνυμο μήνυμα με το παρακάτω κείμενο με τίτλο "Τα απαγορευμένα βύσματα". Όσοι δεν έχετε πάρει χαμπάρι, πάρτε μια ιδέα εδώ: http://www.routes.gr...1051 Παρότι όταν ξεκινούσε το Πέφτοντας είχαμε πει ότι τα κείμενα που θα δημοσιεύονται θα πρέπει να είναι ενυπόγραφα, θα κάνουμε μια εξαίρεση. Γιατί έτσι γουστάρουμε. Για να σπάσει το κείμενο θα βάλουμε και δυό φωτογραφίες από το αρχείο του Χρήστου (όχι δεν είναι δικό του το κείμενο), που μας είχε δώσει παλαιότερα και να που κολλήσαν τώρα...
ΤΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΑ ΒΥΣΜΑΤΑ
Και η ιστορία ξεκίνησε ως εξής: Βαράσοβα απόκριες στα 80ς, για πρώτη φορά εκεί νέος και ψάρακλας. Μόλις έχω κατέβει από τον Πύργο , χαλαρώνω καταγής θαυμάζοντας τα ελεεινά εκείνα καρυδάκια που είχα καταφέρει να αγοράσω μισοτιμής και σε σπασμένα νούμερα κάνα μηνά νωρίτερα από του Κλαουδάτου και που ήδη με είχαν προστατέψει στην πρώτη 10μετρη χύμα μου το προηγούμενο ΣΚ στο Φλαμπούρι, από το οποίο κατέβηκα με σχισμένο τελικά μόνο το ένα κωλομέρι. Κάτι τετραγωνισμένα Camp της συμφοράς θυμάμαι ήταν και ήθελαν βαρίδια να κρεμάσεις για να μη πηδήσουν από τη σχισμή . Αυτά τα εργαλειάκια κείνη τη μέρα με είχαν βγάλει όμως πάνω. Τους ήμουν ευγνώμων για την αυτοπεποίθηση που μου είχαν χαρίσει στην παρθενική μου εμφάνιση στην ορθοπλαγιά αυτή. Παρέα με 3-4 κουδουνάτα εξέντριξ , η καλύτερη παρηγοριά στη θέα των σαπισμένων σχισμόκαρφων που πρόβαλαν αραιά και που για να με τρομοκρατήσουν. Όλες τις σχοινιές επικεφαλής. Τι ικανοποίηση θεοί! Την αρχική έξαψη της επιτυχίας που επιβεβαιώθηκε και από τις θωπείες των παλιοσειρών ακολουθούσε τώρα εκείνη η αποχαυνωτική ανακούφιση που πλημυρίζει το σώμα όταν η μάχη κοπάσει.
Εκείνη τη μέρα ένοιωσα επιτέλους ότι θα κατάφερνα και εγώ κάποια στιγμή να γίνω μέλος της «παρέας», που στο μεταξύ είχε αρχίσει να μεγαλώνει με τους επιβαίνοντες του αλλόκοτου ντεσεβο που μόλις είχε σταματήσει μπροστά κρύβοντας τη θέα από το …φτωχικό κατόρθωμα μου. Το παράξενο με εκείνο το όχημα ήταν καταρχήν το αμάξωμά του, διάφανο από πλεξιγκλας! Το ακόμη πιο παράξενο ήταν οι τύποι που βγήκαν από εκεί μέσα.Πρώτα ο θηριώδης συνοδηγός: μπότες, σπιρούνια και λαχανί κολάν, αμάνικο κολλητό μαύρο μπλουζάκι just climb από το οποίο ξεπρόβαλαν τα πιο φοβερά μπράτσα που είχα αντικρύσει, μακριά ξανθά μαλλιά και καουμπόικο καπέλο, που μαζί με την πορφυρή μπατάνα από κάτω και το μπλαζε ύφος κατάφατσα, συμπλήρωναν αυτό ακριβώς για το οποίο είχαν φτιαχτεί, την εικόνα ενός πραγματικού rock’h’roll θεού! «Ο Τζονυγκοτχισγκαν, ο Τζονυγκοτχισγκαν…» μου ψιθύρισε με δέος ο σύντροφος μου. Και αν δεν τον συγκράταγα εγκαίρως σας ορκίζομαι ότι θα είχε πέσει στα πόδια του να τον προσκυνήσει. «Τι σε φέρνει από εδώ Τζόνυ;» του σφύριξε κάποιος «χμμμ, ήρθαμε να τακτοποιήσουμε μια …μικρή» απάντησε και άρχισε να ετοιμάζεται… για κείνη τη μικρή. Ο Τζονυγκοτχισγκαν, ο gorgeous, ο θεός, ο καλύτερος αναρριχητής της εποχής, στεκόταν εδώ μπροστά μου και ετοίμαζε τα πράγματα του να σκαρφαλώσει! Για την ακρίβεια εκείνη ακριβώς την ώρα προσπαθούσε να βολέψει τα ογκώδη αχαμνά του στο μίνι μπωντριέ που είχε φέρει μαζί του… Αφού τα κατάφερε, άρχισε να αραδιάζει μπροστά μου τον εντυπωσιακό hi-tech εξοπλισμό του. Είχε σακουλάκι ειδικό μαγνησίας, lasportiva παπούτσια, ακόμη και «σετάκια» που μόνο σε περιοδικά είχα δει μέχρι τότε. Το πιο φοβερό όμως ήταν κάτι περίεργες σφήνες με κινητά μέλη, που αργότερα έμαθα ότι τα λένε friends! Θαμπωμένος σύρθηκα να πιάσω ένα στα χέρια μου. «Ψιτ, μικρέ στρίβε» μου έκανε πριν τολμήσω καν να τα αγγίξω. Ταπεινωμένος γύρισα στ’ αυγά μου και η αγαλλίαση εκείνης της «φοβερής» ημέρας εξανεμίστηκε οριστικά και αμετάκλητα. Ζώστηκε έβγαλε το καπέλο και τράβηξε κατά τα βράχια. «Η μέρα θα κλείσει με θέαμα…» φώναξε συγκλονισμένος ο σύντροφος και κίνησε ξοπίσω του, όπως και άλλοι της παρέας, οπότε και εγώ. Βέβαια, ο Τζονυγκοτχισγκαν είχε έρθει να «στείλει» την Αλυτώ, οπότε το υπερθέαμα εγγυημένο.
Ο άλλος που βγήκε από το διάφανο ντεσεβο μπορεί να μην ήταν τόσο εντυπωσιακός σαν τον φίλο του, αλλά αυτός και αν ήταν αλλόκοτος! Ψηλός, κοκαλιάρης, σχεδόν καχεκτικός, με τζιν και ριγέ μπλουζάκι ναυτικό, κατάμαυρος από τον ήλιο και μια γαλανή σπινθηροβόλα ματιά που σε ηλέκτριζε, με ένα μειλίχιο χαμόγελο στα χείλη χαιρέτησε πρώτα την ομήγυρη και ύστερα ξεβρακώθηκε μπροστά μας για να φορέσει ένα ολόσωμο λεοπαρδαλέ κολάν με ουρά και να πάρει στο κατόπι περιπαικτικά τον rockstar φίλο του. «Πσσσσς, ο Τζιμιρεμαλι» μου ανακοίνωσε ο σύντροφος με περίσσεια επιδεκτικότητα και έσπευσε να τον ασπαστεί. Τον μίσησα πια. Είχα ήδη αρχίσει να συμφιλιώνομαι με την φορτική του εμμονή να καταφέρει κάτι για το οποίο δεν είναι φτιαγμένος (…να σκαρφαλώνει δηλαδή) και την σπουδαρχίδικη συμπεριφορά του, που επειδή ήξερε διάφορα νόμιζε ότι είχε γίνει και καλά αναρριχητής και ας μη τολμούσε να πάει βήμα μπροστά, αλλά να γνωρίζει και κάθε διασημότητα του χώρου και να μιλάει με τέτοια οικειότητα μαζί τους, μα πως στο διάβολο το είχε καταφέρει κιόλας. Ευτυχώς, σκέπτομαι λίγο χαιρέκακα τώρα, η αυριανή θα ήταν η τελευταία του ημέρα σε βράχια, οπότε και εγώ θα ησύχαζα. Όμως ναι, ο έτερος ήταν ο θρυλικός σκαπανέας των 70s, Τζιμιρεμαλι, ο πατέρας της ελεύθερης αναρρίχησης αυτοπροσώπως, όχι απλός θεός, ημίθεος του λένε! «Χωρίς αυτόν θα ήμασταν ένα τίποτα…» με διαβεβαίωσε με κάθε επισημότητα ο άσπονδος φίλος μου, «αυτό δηλαδή που εγώ νοιώθω αυτήν ακριβώς τη στιγμή» του απάντησα σαρκάζοντας και σταμάτησε πια η όποια επικοινωνία μεταξύ μας. Το βράδυ μάλλον θα την έβγαζα μόνος.
Ο Τζονυγκοτχισγκαν τελείωσε τη μαλμπουριά, δέθηκε στα σχοινιά του, τεντώθηκε με διάφορες κινήσεις (αργότερα πάλι θα μάθαινα ότι αυτές λέγονται «διατάσεις» και ότι πρέπει να χρησιμοποιούνται από τους αναρριχητές πριν τη δράση), έφτιαξε με κόπο τα στενά του παπούτσια και ξεκίνησε να καταφέρει τη …μικρή. Με αργές, σχεδόν τελετουργικές κινήσεις ξεμπέρδεψε με τα πρώτα πιο εύκολα μέτρα και έφτασε στο ρελέ. «Ασφαλίζω» και να ‘σου ο Τζίμις με την ουρά της λεοπάρδαλης να κουνιέται χαριτωμένα στον ισχνό πισινό του να καταπίνει με νευρικότητα την απόσταση που τον χώριζε από τον σύντροφό του. Η επόμενη ήταν η δύσκολη και ο ρωμαλέος Τζόνυ θα ξεκινήσει με την απαραίτητη αυτοπεποίθηση. Τώρα είναι έτοιμός να πιάσει το τακάκι πάνω από τη μικρή στέγη για να τραβηχτεί δεξιά, αλλά δεν θα τα καταφέρει έτσι εύκολα. Με επιδεξιότητα θα ανοίξει τα χέρια και θα κρεμαστεί στο σχοινί, ξεφυσώντας ένα βλοσυρό «shit» αποδοκιμασίας συμπληρώνοντας «κόβει πολύ η άτιμη», για να πάρει αμέσως την πρέπουσα απάντηση από τον φίλο του «τι …shit ρε μαλάκα, σκατά το λένε». Ο θεός έπεσε! Εντάξει μπορεί να μην ήταν και στα καλύτερα του και να έκοβε πολύ η άτιμη…
Το βράδυ γύρω από τη φωτιά η συζήτηση έχει ανάψει με πρωταγωνιστή βέβαια τον Τζιμιρεμαλι και αντικείμενο τι άλλο, τις φοβερές του περιπέτειες στα βουνά. Ρουφάμε το χασίσι και τα παραμύθια του αποσβολωμένοι, τι ωραία είναι και τα δυο! Γκιώνα, Όλυμπος, Γκαμήλα, Άλπεις, ο τύπος έχει ζήσει όλα αυτά για τα οποία νομίζω ότι γεννήθηκα. Νοιώθω τόσο μικρός και μόνος. Πεινάω, ο σύντροφος μου δεν με κέρασε από την χορτόπιτα της γιαγιάς του, τη ξόδεψε στις διασημότητες και τον μισώ ακόμη πιο πολύ, λουφάζω στη γωνιά μου και ακούω, τι άλλο δηλαδή να κάνω… Ο Τζίμι αρχίζει να καταρρέει και τη σειρά αναλαμβάνει ο Τζονυγκοτχισγκαν με ένα επιβλητικό ρέψιμο αντάξιο των τόσων Άμστελ που έχει ήδη καταναλώσει. «Καλά μας τα λες ρε Τζιμι, αλλά το ζήτημα είναι αλλού, η αναρρίχηση πρέπει να ανοίξει στον κόσμο» και αρχίζει λοιπόν να αναπτύσσει την κοσμοθεωρία του: διαδρομές για όλους και παντού σε κάθε γωνιά της χώρας, εύκολα προσβάσιμες και ασφαλείς (!), ειδικευμένη προπόνηση και σχολεία αναρρίχησης, να βγει ο κόσμος να ανέβει το επίπεδο, αυτή είναι η εξέλιξη «και αυτό θα πρέπει να γίνει από εδώ, εδώ και τώρα!» και να σου βγάζει από ένα σάκο το όπλο του: ηλεκτρικό τρυπάνι! Σοκ και δέος η παρέα, τι ήταν αυτό που αντίκριζαν τα μάτια μας; «Η τελική λύση», «μάγκες μου, τρυπάει τον βράχο σαν βούτυρο και σε 2-3 λεπτά έχεις έτοιμο το βύσμα». Βύσματα! Τα γνώριζα από τη σύντομη θητεία μου στη Σπηλαιολογία, τα είχα δει και σε βράχια, λίγα σκορπισμένα στις πιο δύσκολες διαδρομές, εκεί που θεωρητικά δεν έπαιρνε τίποτε άλλο. Βάσανο όμως η τοποθέτηση τους με καλέμι και πανάκριβη η αγορά τους από τα μαγαζιά, χώρια που συνοδεύονταν με πλακέτες που δεν υπήρχαν τότε στο εμπόριο και έπρεπε να στις φτιάξει κάποιος. «Μαλακίες ρε Τζόνυ, εσύ μου φαίνεται θέλεις να κάνεις την αναρρίχηση για τους άχρηστους, βάζεις μπροστά το τρυπάνι γαζώνεις και πας οπουδήποτε, αυτή δεν είναι η αναρρίχηση, είναι μαλακία» ο Τζίμις ξύπνησε, ο Τζόνυ ανταπάντησε και να σου που αναπάντεχα βρέθηκα στο πρώτο βαρβάτο ντιπειτ για τα βύσματα σε ελληνικό έδαφος. Το σχέδιο του Τζόνυ είναι να πάει την επομένη στα σπασμένα να γαζώσει μια εύκολη για τους νέους. «Ποιους νέους ρε μαλάκα, για τους ηλίθιους θα την κάνεις» ο Τζιμιρεμαλι δεν θα πειθόταν και τόσο εύκολα, ο Τζόνυ ανυποχώρητος και αυτός, και το αποτέλεσμα τελικά ήταν οι δυο μας ήρωες να γυρίσουν Αθήνα σε ξεχωριστά αυτοκίνητα για μια ακόμη φορά και να γραφτεί ένα γουστόζικο άρθρο για το τρυπάνι σε αναρριχητικό περιοδικό της εποχής.
Ο Τζόνυ πάντως την επομένη θα προλάβει να πάει να βάλει κάποια βύσματα στα σπασμένα της Βαράσοβας. Συνεπαρμένος ο φίλος μου, θα με παρασύρει να δοκιμάσουμε την καινοτομία. Τώρα, κρεμόμαστε και οι δυο σε ένα 8ρακι βύσμα πλαισιωμένο με τσίγκινη πλακέτα στο ρελέ. Μας φτάνει, έτσι νομίζουμε και μας περισσεύει! Νοιώθουμε έτοιμοι για τα πάντα. Η επόμενη σχοινιά είναι του συντρόφου, το φρεσκοβαλμένο βύσμα 3-4 μέτρα παραπάνω τον καλεί να το χαρεί. Αυτός δεν θα τολμήσει βήμα από το ρελέ.
ΥΓ Η ιστορία είναι αληθινή. Τίποτε από όσα περιγράφονται δε συνέβησαν στην πραγματικότητα.
ΤΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΑ ΒΥΣΜΑΤΑ
Και η ιστορία ξεκίνησε ως εξής: Βαράσοβα απόκριες στα 80ς, για πρώτη φορά εκεί νέος και ψάρακλας. Μόλις έχω κατέβει από τον Πύργο , χαλαρώνω καταγής θαυμάζοντας τα ελεεινά εκείνα καρυδάκια που είχα καταφέρει να αγοράσω μισοτιμής και σε σπασμένα νούμερα κάνα μηνά νωρίτερα από του Κλαουδάτου και που ήδη με είχαν προστατέψει στην πρώτη 10μετρη χύμα μου το προηγούμενο ΣΚ στο Φλαμπούρι, από το οποίο κατέβηκα με σχισμένο τελικά μόνο το ένα κωλομέρι. Κάτι τετραγωνισμένα Camp της συμφοράς θυμάμαι ήταν και ήθελαν βαρίδια να κρεμάσεις για να μη πηδήσουν από τη σχισμή . Αυτά τα εργαλειάκια κείνη τη μέρα με είχαν βγάλει όμως πάνω. Τους ήμουν ευγνώμων για την αυτοπεποίθηση που μου είχαν χαρίσει στην παρθενική μου εμφάνιση στην ορθοπλαγιά αυτή. Παρέα με 3-4 κουδουνάτα εξέντριξ , η καλύτερη παρηγοριά στη θέα των σαπισμένων σχισμόκαρφων που πρόβαλαν αραιά και που για να με τρομοκρατήσουν. Όλες τις σχοινιές επικεφαλής. Τι ικανοποίηση θεοί! Την αρχική έξαψη της επιτυχίας που επιβεβαιώθηκε και από τις θωπείες των παλιοσειρών ακολουθούσε τώρα εκείνη η αποχαυνωτική ανακούφιση που πλημυρίζει το σώμα όταν η μάχη κοπάσει.
Εκείνη τη μέρα ένοιωσα επιτέλους ότι θα κατάφερνα και εγώ κάποια στιγμή να γίνω μέλος της «παρέας», που στο μεταξύ είχε αρχίσει να μεγαλώνει με τους επιβαίνοντες του αλλόκοτου ντεσεβο που μόλις είχε σταματήσει μπροστά κρύβοντας τη θέα από το …φτωχικό κατόρθωμα μου. Το παράξενο με εκείνο το όχημα ήταν καταρχήν το αμάξωμά του, διάφανο από πλεξιγκλας! Το ακόμη πιο παράξενο ήταν οι τύποι που βγήκαν από εκεί μέσα.Πρώτα ο θηριώδης συνοδηγός: μπότες, σπιρούνια και λαχανί κολάν, αμάνικο κολλητό μαύρο μπλουζάκι just climb από το οποίο ξεπρόβαλαν τα πιο φοβερά μπράτσα που είχα αντικρύσει, μακριά ξανθά μαλλιά και καουμπόικο καπέλο, που μαζί με την πορφυρή μπατάνα από κάτω και το μπλαζε ύφος κατάφατσα, συμπλήρωναν αυτό ακριβώς για το οποίο είχαν φτιαχτεί, την εικόνα ενός πραγματικού rock’h’roll θεού! «Ο Τζονυγκοτχισγκαν, ο Τζονυγκοτχισγκαν…» μου ψιθύρισε με δέος ο σύντροφος μου. Και αν δεν τον συγκράταγα εγκαίρως σας ορκίζομαι ότι θα είχε πέσει στα πόδια του να τον προσκυνήσει. «Τι σε φέρνει από εδώ Τζόνυ;» του σφύριξε κάποιος «χμμμ, ήρθαμε να τακτοποιήσουμε μια …μικρή» απάντησε και άρχισε να ετοιμάζεται… για κείνη τη μικρή. Ο Τζονυγκοτχισγκαν, ο gorgeous, ο θεός, ο καλύτερος αναρριχητής της εποχής, στεκόταν εδώ μπροστά μου και ετοίμαζε τα πράγματα του να σκαρφαλώσει! Για την ακρίβεια εκείνη ακριβώς την ώρα προσπαθούσε να βολέψει τα ογκώδη αχαμνά του στο μίνι μπωντριέ που είχε φέρει μαζί του… Αφού τα κατάφερε, άρχισε να αραδιάζει μπροστά μου τον εντυπωσιακό hi-tech εξοπλισμό του. Είχε σακουλάκι ειδικό μαγνησίας, lasportiva παπούτσια, ακόμη και «σετάκια» που μόνο σε περιοδικά είχα δει μέχρι τότε. Το πιο φοβερό όμως ήταν κάτι περίεργες σφήνες με κινητά μέλη, που αργότερα έμαθα ότι τα λένε friends! Θαμπωμένος σύρθηκα να πιάσω ένα στα χέρια μου. «Ψιτ, μικρέ στρίβε» μου έκανε πριν τολμήσω καν να τα αγγίξω. Ταπεινωμένος γύρισα στ’ αυγά μου και η αγαλλίαση εκείνης της «φοβερής» ημέρας εξανεμίστηκε οριστικά και αμετάκλητα. Ζώστηκε έβγαλε το καπέλο και τράβηξε κατά τα βράχια. «Η μέρα θα κλείσει με θέαμα…» φώναξε συγκλονισμένος ο σύντροφος και κίνησε ξοπίσω του, όπως και άλλοι της παρέας, οπότε και εγώ. Βέβαια, ο Τζονυγκοτχισγκαν είχε έρθει να «στείλει» την Αλυτώ, οπότε το υπερθέαμα εγγυημένο.
Ο Τζονυγκοτχισγκαν τελείωσε τη μαλμπουριά, δέθηκε στα σχοινιά του, τεντώθηκε με διάφορες κινήσεις (αργότερα πάλι θα μάθαινα ότι αυτές λέγονται «διατάσεις» και ότι πρέπει να χρησιμοποιούνται από τους αναρριχητές πριν τη δράση), έφτιαξε με κόπο τα στενά του παπούτσια και ξεκίνησε να καταφέρει τη …μικρή. Με αργές, σχεδόν τελετουργικές κινήσεις ξεμπέρδεψε με τα πρώτα πιο εύκολα μέτρα και έφτασε στο ρελέ. «Ασφαλίζω» και να ‘σου ο Τζίμις με την ουρά της λεοπάρδαλης να κουνιέται χαριτωμένα στον ισχνό πισινό του να καταπίνει με νευρικότητα την απόσταση που τον χώριζε από τον σύντροφό του. Η επόμενη ήταν η δύσκολη και ο ρωμαλέος Τζόνυ θα ξεκινήσει με την απαραίτητη αυτοπεποίθηση. Τώρα είναι έτοιμός να πιάσει το τακάκι πάνω από τη μικρή στέγη για να τραβηχτεί δεξιά, αλλά δεν θα τα καταφέρει έτσι εύκολα. Με επιδεξιότητα θα ανοίξει τα χέρια και θα κρεμαστεί στο σχοινί, ξεφυσώντας ένα βλοσυρό «shit» αποδοκιμασίας συμπληρώνοντας «κόβει πολύ η άτιμη», για να πάρει αμέσως την πρέπουσα απάντηση από τον φίλο του «τι …shit ρε μαλάκα, σκατά το λένε». Ο θεός έπεσε! Εντάξει μπορεί να μην ήταν και στα καλύτερα του και να έκοβε πολύ η άτιμη…
Ο Τζόνυ πάντως την επομένη θα προλάβει να πάει να βάλει κάποια βύσματα στα σπασμένα της Βαράσοβας. Συνεπαρμένος ο φίλος μου, θα με παρασύρει να δοκιμάσουμε την καινοτομία. Τώρα, κρεμόμαστε και οι δυο σε ένα 8ρακι βύσμα πλαισιωμένο με τσίγκινη πλακέτα στο ρελέ. Μας φτάνει, έτσι νομίζουμε και μας περισσεύει! Νοιώθουμε έτοιμοι για τα πάντα. Η επόμενη σχοινιά είναι του συντρόφου, το φρεσκοβαλμένο βύσμα 3-4 μέτρα παραπάνω τον καλεί να το χαρεί. Αυτός δεν θα τολμήσει βήμα από το ρελέ.
ΥΓ Η ιστορία είναι αληθινή. Τίποτε από όσα περιγράφονται δε συνέβησαν στην πραγματικότητα.
Τρίτη 13 Απριλίου 2010
Από τον Όλυμπο στα everest, νέο κλιπάκι...
Πολύς κόσμος ψάχνει στο Google και αλλού για να κατεβάσει την ταινία του Τσιαντού "Από τον Όλυμπο στο Έβερεστ". Έτσι λοιπόν είχαμε αποφασίσει να φτιάξουμε ένα κλιπάκι-parody και να το βάλουμε στο rapidshare για πρωταπριλιάτικο αστείο. Τελικά αργήσαμε 2 βδομάδες να κάνουμε το μοντάζ, οπότε μπαίνει σήμερα στο ξεκάρφωτο, για τη πλάκα. Όσοι πάντως θέλετε να δείτε την ταινία, παίζει σήμερα το βράδυ στη Λάρισα (http://www.facebook.com/event.php?eid=103407053034397&index=1) Απολαύστε πάντως και τη δική μας εκδοχή:
Παρασκευή 15 Ιανουαρίου 2010
The North Face vs The South Butt!
Τις τελευταίες μέρες παρακολουθούμε στο δίκτυο τη δικαστική διαμάχη της εταιρείας κωλο-σού TNF με την εταιρία The South Butt, που υποτίθεται ότι έφτιαξε ένας πιτσιρικάς για να βγάλει το μεροκάματο και να μαζέψει κανένα φραγκάκι για το college. Άσχετα αν το τελευταίο είναι αλήθεια ή όχι, είναι κωμικοτραγικό ένα μεγαθήριο να τα βάζει με ένα μερμηγκάκι για λίγη πλάκα του στυλ: "Never Stop Relaxing" κτλ. Κάποια σχόλια όπως ότι "η TNF μπορεί να κερδίσει το δικαστήριο, αλλά μάλλον θα χάσει πελάτες", ή "η TNF χάνει σε ένα επιχείρημα σίγουρα: ο οποιοσδήποτε μπορεί να εντοπίσει τη διαφορά ενός προσώπου και ενός κώλου!" νομίζουμε ότι θα έπρεπε να τα περιμένει...
Το Πέφτοντας ακολουθώντας τις εξελίξεις, αλλά και βλέποντας το πιτσιρικά να έχει χεστεί στο τάλιρο, κατοχύρωσε για τη πάρτη του τα παρακάτω 2 logos:
Επιπλέον μελέτη και εμβάθυνση στο θέμα στα παρακάτω link:
kellycordes.wordpress.com...
themountainworld.blogspot.com...
ΥΓ. -Λες να μας κόψουν τη διαφήμιση ρε μαλάκα;
-Όχι ρε. Το πολύ-πολύ να μας κόψουν τον butt!
Το Πέφτοντας ακολουθώντας τις εξελίξεις, αλλά και βλέποντας το πιτσιρικά να έχει χεστεί στο τάλιρο, κατοχύρωσε για τη πάρτη του τα παρακάτω 2 logos:
Επιπλέον μελέτη και εμβάθυνση στο θέμα στα παρακάτω link:kellycordes.wordpress.com...
themountainworld.blogspot.com...
ΥΓ. -Λες να μας κόψουν τη διαφήμιση ρε μαλάκα;
-Όχι ρε. Το πολύ-πολύ να μας κόψουν τον butt!
Τετάρτη 13 Ιανουαρίου 2010
Η άποψη των "ειδησιογραφικών" site για την ορειβασία!!!
Σε συνέχεια του προηγούμενου ποστ (link εδώ) σας βάζουμε τι πιστεύουν πως είναι η ορειβασία τα "σοβαρά" και "έγκυρα", "δημοσιογραφικά" site. Δεν θα βάλουμε εννοείται link στο σαβουρο-site τους, ούτε καν θα αναφέρουμε το όνομά του. Ούτως ή άλλως όλοι το ξέρετε...
Αυτό που έχουμε να πούμε με ένα στόμα μια φωνή είναι: "Σκατά στην ενημέρωσή σας και στα μούτρα σας!" Ας σαμποτάρουμε όλοι μαζί τα μαζικά μέσα εξαπάτησης. Κανένα link, κανένα click, καμιά σχέση...
Ευχαριστούμε τον Άρη Ρεπούλια για το link.
Αυτό που έχουμε να πούμε με ένα στόμα μια φωνή είναι: "Σκατά στην ενημέρωσή σας και στα μούτρα σας!" Ας σαμποτάρουμε όλοι μαζί τα μαζικά μέσα εξαπάτησης. Κανένα link, κανένα click, καμιά σχέση...Ευχαριστούμε τον Άρη Ρεπούλια για το link.
Τρίτη 22 Δεκεμβρίου 2009
Η πιο ασφαλής, αλλά άγνωστη μέθοδος για παγοαναρρίχηση!
Επειδή είδα ότι γουστάρει πολύς κόσμος καμμένα βιντεάκια, είπα να ξεπατικώσω από το YouTube το παρακάτω εκπαιδευτικό βιντεάκι με την ασφαλέστερη, αλλά άγνωστη μέθοδο για παγοαναρρίχηση! Παρακαλώ δείτε το βιντεάκι και απολάυστε:
Το καλύτερο μέρος βέβαια είναι τα Comments, όπου ένα σωρό καθυστερημένοι (αλλά και προβοκάτορες...) "ορειβάτες" του καναπέ, παίρνουν τις μετρητοίς τον τύπο και κάνουν και τα ανάλογα σχόλια!
Αφιερωμένο στον SlowLoris, που μου έστειλε το link (πριν μήνες βέβαια...).
Slow Is Safe! Remember that. Slow Is Safe!
Πηγή: www.youtube.com
Το καλύτερο μέρος βέβαια είναι τα Comments, όπου ένα σωρό καθυστερημένοι (αλλά και προβοκάτορες...) "ορειβάτες" του καναπέ, παίρνουν τις μετρητοίς τον τύπο και κάνουν και τα ανάλογα σχόλια!
Αφιερωμένο στον SlowLoris, που μου έστειλε το link (πριν μήνες βέβαια...).
Slow Is Safe! Remember that. Slow Is Safe!
Πηγή: www.youtube.com
Παρασκευή 6 Νοεμβρίου 2009
Η ταινία του Παύλου Τσιαντού "Από τον Όλυμπο στο Έβερεστ" στην "Εβδομάδα Προβολών Fogfilms".
Την Τρίτη 10 Νοεμβρίου στο Cine "Έλλη" θα προβληθεί η ταινία "Από τον Όλυμπο στο Έβερεστ" του Πάυλου Τσιαντού στα πλαίσια της εβδομάδας προβολών που οργανώνεται από τους "Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη". Περισσότερα στο link: www.fogfilms.org
Και παρακάτω το (νέο) τρέιλερ της ταινίας από το YouTube:
Και παρακάτω το (νέο) τρέιλερ της ταινίας από το YouTube:
Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 2009
Τα κλεμμένα: The Art of Suffering, του Voytek Kurtyka.
Το παρακάτω εξαιρετικό κείμενο μας το έστειλε ο Μιχάλης Στύλλας εδώ και καιρό, αλλά τώρα αξιωθήκαμε να το βάλουμε.
"Η Τέχνη του να υποφέρεις."
Του Voytek Kurtyka (μτφ: Μ.Σ.)
Είναι δύσκολο να το πιστέψει κανείς, αλλά η τρέλα του να σκαρφαλώνουμε γυμνοί τα βράδια μετά από πολλές μπύρες, που κυριαρχούσε στις pub τη δεκαετία του 1970, έγινε πραγματικότητα στις ορθοπλαγιές των Ιμαλαΐων τη δεκαετία του 1980. Κάποτε θεωρούσαμε αποτέλεσμα της μέθης να σκαρφαλώνουμε τα βράδια, αλλά τώρα έχει γίνει ο κανόνας ο οποίος ισχύει από τις Άλπεις μέχρι τα Ιμαλάϊα. Τα τελευταία χρόνια μία νέα γενιά Γάλλων, Ελβετών και Άγγλων ορειβατών έχει πραγματοποιήσει σειρά αναβάσεων, κατά τη διάρκεια της νύχτας και λαμβάνοντας υπόψη το ρουχισμό και τον εξοπλισμό που κουβαλάνε μαζί τους μπορούν να χαρακτηριστούν τελείως γυμνοί. Βέβαια αυτό που τους οδήγησε σε τέτοιου είδους τακτικές, δεν ήταν η αίσθηση του χιούμορ και τάσεις προς το γυμνισμό, αλλά το πνεύμα της περιπέτειας. Υπάρχει μία μεγάλη δόση αλήθειας στη φράση “ο αλπινισμός είναι η τέχνη του να υπομένεις και να υποφέρεις”.
Οι πρωτοπόροι της τέχνης αυτής, διαμόρφωσαν και κατεύθυναν κατά κάποιο τρόπο την αναρρίχηση στα Ιμαλάϊα και δεν είναι τυχαίο ότι από τις πρώτες προσπάθειες ανάβασης στις ψηλότερες κορυφές του πλανήτη το Αλπικό στυλ κυριαρχούσε. Χωρίς να υπολογίζουν ούτε την ηλικία, ούτε την τεχνική τους κατάρτιση, υπέμεναν στωικά την ατελείωτη ταλαιπωρία για να πετύχουν τους στόχους τους. Η παραμονή για διαδοχικές μέρες σε μεγάλα υψόμετρα και ακραίο κρύο, χωρίς φαγητό και σε αρκετές περιπτώσεις και χωρίς νερό, δεν τους εμπόδιζε να ξεθάβουν και άλλες δυνάμεις από μέσα τους και να συνεχίζουν μέσα σε βαθύ χιόνι και επικίνδυνα βράχινα περάσματα, ώστε να καταφέρουν αυτά που κατάφεραν.
Για να υπομένει κανείς τέτοιες δύσκολες καταστάσεις πρέπει να είναι οπλισμένος με μία γερή δόση πάθους και διάθεσης. Η βασική προϋπόθεση για αυτού του είδους τον Ιμαλαϊσμό ήταν, είναι και θα είναι η αποδοχή του πόνου ή καλύτερα η ψυχολογική νίκη του μυαλού επί του σώματος. Λίγοι ήταν αυτοί που πραγματικά εκτίμησαν το ψυχολογικό κόστος τέτοιων προσπαθειών και είναι αλήθεια ότι η εσωτερική δύναμη που ανάβλυζε για να ξεπεραστούν οι αντικειμενικές δυσκολίες των συγκεκριμένων αναβάσεων, έφερνε μία εξωτερική γαλήνη μεταξύ των ορειβατών. Αλλά υπάρχουν και αρκετές περιπτώσεις που οι αντικειμενικοί κίνδυνοι της ανάβασης και η αποστροφή μεταξύ σχοινοσυντρόφων, σε συνδυασμό με την εκκολαπτόμενη ανταγωνιστικότητα μέσα στην ομάδα, στένευαν τους ορίζοντες αυτής και μαζί τα περιθώρια επιτυχίας. Είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι η εγωκεντρικότητα μαζί με μία εσωτερική ηττοπάθεια είναι αρκετά συνηθισμένη μεταξύ των σύγχρονων Ιμαλαιστών. Αρκετά πιο πολύ από ότι κάποιοι θα τολμούσαν να πιστέψουν.
“Μήπως γίνομαι σαρκαστικός;” Μάλλον όχι χωρίς λόγο, αφού αρκετά συχνά ηρωικές προσπάθειες έχουν πραγματοποιηθεί στο βωμό της θυσίας σχοινοσυντρόφων όπως συμβαίνει και στις εμπορικές αποστολές…
“Είναι κουρασμένος… και εγώ το ίδιο”
“Κάποιος βήχει πίσω… πάντα υπάρχει κάποιος που βήχει εκεί πίσω”
Το συγκεκριμένο ύφος ήταν αναπόφευκτο στη σημερινή πραγματικότητα των αναβάσεων στα Ιμαλάϊα, καθιστώντας την επιλογή του σχοινοσυντρόφου ως την βασική προτεραιότητα για τη σύσταση επιτυχημένων μικρών και ευέλικτων ομάδων. Εάν οι δεσμοί μεταξύ σχοινοσυντρόφων είναι ισχυρότεροι από την τυπική συναδελφικότητα, τότε αποκλείεται ο ένας από τους δυο να αγνοήσει τυχόν συμπτώματα εξάντλησης του άλλου.
Πιστεύω ακράδαντα ότι οι τάσεις που χαρακτηρίζουν τις σημερινές αναβάσεις στις 8άρες (εμπορικές αποστολές και ότι φέρνουν μαζί τους) είναι κατά πολύ διαφορετικές από αυτές των οπαδών της ταλαιπωρίας και του αλπικού στυλ. Αναβάσεις με αλπικό στυλ θεωρούνται μεν αθλητικές, αλλά κυρίως θεωρούνται ανθρώπινες επιτυχίες. Ελάχιστο βάρος, απόλυτη δέσμευση, άμεση επαφή με το περιβάλλον των ψηλών κορυφών και καλή πίστη χαρακτηρίζουν τις σύγχρονες αλπικές αναβάσεις στις 8άρες. Το μυαλό και το σώμα φαίνονται να ακολουθούν έναν τελείως διαφορετικό ρυθμό. Η ταλαιπωρία αντικαθίσταται από μία κατάσταση συνοχής σώματος και μυαλού, καθώς οι κρύες ώρες της νύχτας περνούν. Στις επόμενες δύο αναβάσεις γίνεται φανερό ότι οι ορειβάτες με την ταχύτητα τους κατάφεραν, όχι μόνο να ξεγελάσουν την ανθρώπινη ψυχή αλλά και τις σωματικές επιπλοκές που δημιουργούνται κατά την γρήγορη ανάβαση σε μεγάλα υψόμετρα, αφού ο εγκλιματισμός τους ήταν ελάχιστος. Προφανώς η μεγάλη ταχύτητα ανάβασης και στις δύο παρακάτω περιπτώσεις είχε ως αποτέλεσμα την ελάχιστη έκθεση στην ζώνη θανάτου και συνέβαλλε στην επιτυχία των αναβάσεων. Ο E. Loretan είναι απόλυτα πεπεισμένος ότι η στέρηση του ύπνου οδηγεί το σώμα σε μια κατάσταση εγρήγορσης, περιορίζοντας έτσι την πιθανότητα για πνευμονικό ή εγκεφαλικό οίδημα.
Η πρώτη ανάβαση με την οποία σχετίζω με αυτά που ειπώθηκαν παραπάνω αφορά την σχετικά πολυσυζητημένη ανάβαση του Κ2 από την Abruzzi Spur τον Ιούλιο του 1985. Η ομάδα αποτελούνταν από τους Loretan, Escoffier, Morand και Troillet, οι οποίοι εγκλιματίστηκαν κατά τον παραδοσιακό τρόπο περνώντας μία νύχτα στα 8000 μέτρα. Τα μεσάνυχτα τις 3ης Ιουλίου αναχώρησαν από την κατασκήνωση βάσης στα 5000 μέτρα και τις 10 το πρωί βρισκόταν στην κατασκήνωση 2 στα 6800μ. Εκεί έμειναν μέχρι τις 7 το πρωί της επόμενης μέρας. Όλες οι προηγούμενες προσπάθειες για την κορυφή από την Κ2 χρειάστηκαν τουλάχιστο 3 μέρες δεδομένων και των τεχνικών δυσκολιών της ανάβασης. Στις 11 το πρωί της 5ης Ιουλίου η μικρή ομάδα έφτασε στην Κ3 στα 7300 μέτρα, όπου τα παλικάρια απόλαυσαν ένα όμορφο πικνίκ περιμένοντας να πέσει το φως. Αφήνοντας πίσω τα πάντα, ακόμη και γκαζάκια και υπνόσακους, σκαρφάλωσαν χωρίς σταμάτημα και βρισκόταν στην κορυφή του Κ2 στις 2 το μεσημέρι της 6ης Ιουλίου, έχοντας σκαρφαλώσει 1800 μέτρα χωρίς ύπνο. Πριν πέσει καν το φως είχαν φτάσει στην Κ3 και την επόμενη στην κατασκήνωση βάσης.
Η επόμενη ανάβαση είναι αυτή της ανατολικής πλαγιάς του Dhaulagiri της οποίας η πρώτη ανάβαση έγινε το 1981 από τους Alex McIntyre, Rene Ghilini και εμού (Voytek Kurtyka). Για την επανάληψη της διαδρομής μία τρελλοπαρέα Ελβετών αποτελούμενη από τους Loretan, Steiner και Troillet, διάλεξε την καρδιά του χειμώνα για να εφαρμόσει την τακτική των “γυμνών νυχτερινών αναβάσεων”. Η ομάδα εγκλιματίστηκε στα 5700 μέτρα στην κατασκήνωση 1 και ανέβηκε μέχρι τα 6500μ (Κ2) της βορειανατολικής κόψης, δηλαδή της κλασσικής διαδρομής του βουνού. Αφού θεώρησαν ικανοποιητικό το ζέσταμα τους και μετά από σχετική ξεκούραση, τα μεσάνυχτα της 5ης Δεκεμβρίου έφτασαν στα 5700 μέτρα όπου και διανυκτέρευσαν μέσα σε μία χιονότρυπα. Ξεκουράστηκαν όλη τη μέρα χαζεύοντας την παγωμένη ορθοπλαγιά μέσης κλίσης 50ο και αναπτύγματος μεγαλύτερου των 2500 μέτρων. Τα μεσάνυχτα της επομένης αναχώρησαν από την τρύπα τελείως γυμνοί. Χωρίς αντίσκηνα, υπνόσακους, σκοινιά, καρφιά, παγόβιδες και μποντριέ ήταν τελείως ελαφρωμένοι. Το μόνο που είχαν ήταν τα ολόσωμα πουπουλένια ρούχα τους, ένα γκαζάκι και από μία σοκολάτα ο καθένας. Ο χειμώνας στα Ιμαλάϊα χαρακτηρίζεται από θυελλώδεις ανέμους και θερμοκρασίες -40οC, αλλά τα παλικάρια έπεσαν μέσα στην πρόγνωση του καιρού. Σκαρφάλωσαν δίχως σταμάτημα όλη τη νύχτα αλλά και την επόμενη μέρα για 19 ώρες, φτάνοντας στη δύσκολη κόψη στα 7700 μέτρα στις 7 το απόγευμα. Εκεί αγκαλιάστηκαν περιμένοντας να περάσουν οι ατελείωτες κρύες ώρες της νύχτας, κάνοντας ζεστά ροφήματα για 12 ώρες, κάτι που ο Loretan περίγραψε σαν “αιώνιο τρέμουλο”. Με το πρώτο φως η θέληση τους για ολοκλήρωση του στόχου τους ήταν ακόμα μαζί τους, πράγμα που τους έκανε να αψηφήσουν κούραση και πόνο, και στις 8 συνέχισαν την κούρσα τους φτάνοντας στην κορυφή μετά από 6 ώρες. Στη συνέχεια κατέβηκαν από την κλασσική διαδρομή και στις 2 το βράδυ βρίσκονταν πίσω στην χιονότρυπα τους στα 5700 μέτρα.
Αυτό το απίστευτα γενναίο και κρύο επίτευγμα είναι για μένα πολύ παραπάνω από οποιονδήποτε συλλέκτη 8άρων κορυφών. Αυτοί οι τρεις είχαν βρει ένα νέο νόημα στο στυλ της ανάβασης τους, υποφέροντας με επιτυχία όλοι μαζί και αποδεικνύοντας έτσι την πιθανότητα ανάβασης σε 8άρες κορυφές με μηδενικό βάρος ακόμη και τον χειμώνα. Η συλλογή των επιτυχημένων αναβάσεων σε 8άρες με όποιο μέσο είναι ένα είδος συναισθηματικού καταναλωτισμού, που στιγματίζει τον ματαιόδοξο ορειβάτη από την τάση του να συλλέγει επιτυχίες και απέχει πάρα πολύ από το απόλυτο αλπικό στυλ. Εάν υπάρχει ένα πράγμα που ονομάζεται πνευματικός υλισμός, αυτό μεταφράζεται με την μανία κάποιων να θέλουν να κατακτούν τα βουνά, αντί να αφήσουν τους εαυτούς τους να περιπλανηθούν στα μυστήρια που τα βουνά προσφέρουν απλόχερα. Η περιπέτεια έχει αντικατασταθεί με μια συγκεκριμένη ρουτίνα προγράμματος ανάβασης και οι εξωτερικές βοήθειες είναι πλέον πολλές. Οι σύγχρονοι συλλέκτες κορυφών κάνουν πονηρή χρήση κάποιων αριθμών όπως το 14 x 8000. Αυτά κάποτε ήταν αριθμοί σύμβολα στις ακραίες επιδόσεις των αναβάσεων στα Ιμαλάϊα, αλλά τώρα έχουν μετατραπεί σε εμπορικά μέτρα και σταθμά, προσδίδοντας φήμη σε αυτούς που τα κυνηγάνε ή και τα κατέχουν. Τα νούμερα τα καταλαβαίνουν όλοι, πολύ περισσότερο αυτοί που δεν έχουν υποστεί ούτε καν ένα κρυοπάγημα στα δάχτυλα. Η ζήτηση για περισσότερα νούμερα και ηλίθιες επιδόσεις θα υπάρχει πάντα. Αυτοί που παρακολουθούν τα γεγονότα αυτά εκ του ασφαλούς καταβροχθίζουν με απιστία τα νέα νούμερα που πηγάζουν από ανυπόστατες επιδόσεις, επιβεβαιώνοντας την ψευδαίσθηση της κατάκτησης και προσφέροντας τα στο αμήχανο καταναλωτικό κοινό.
Είναι δύσκολο να φανταστούμε ένα άθλημα χωρίς αριθμούς και τώρα πολλοί είναι αυτοί που κατατάσσουν την ορειβασία σαν άθλημα. Χωρίς αμφιβολία η κάθε ανάβαση σε οποιοδήποτε βουνό διακατέχεται άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο από ένα αθλητικό χαρακτήρα, αλλά μήπως οι προσπάθειες αυτές δεν είναι απλά ένα άθλημα;;; Πως δηλαδή δικαιολογούμε τον θάνατο ο οποίος είναι συχνά πυκνά κοντά μας στα βουνά; Είναι απλά ένα άθλημα-παιχνίδι με έντονο ανταγωνισμό; Νομίζω ότι η εσωτερική ανταπόκριση στη δυσκολία της στιγμής είναι αυτό που μας οδηγεί στο άγνωστο και στον κίνδυνο και όχι ο ανταγωνισμός. Η ορειβασία σαν δραστηριότητα εκφράζει την κλασσική αντίθεση στην τάση του “βολέματος” και την αναγκαιότητα να φλερτάρουμε με τον θάνατο. Η αίσθηση της πλήρους συναισθηματικής και σωματικής κυριαρχίας ελευθερώνει το πνεύμα από το θνητό μας σώμα. Όταν είναι πλησίον σε τέτοια όρια ο αλπινιστής νιώθει την μεγαλύτερη ευχαρίστηση από κάθε άλλη φορά. Για μένα, η Ελβετική ανάβαση στην ανατολική του Dhaulagiri, ρισκάροντας τόσο με το “γυμνό ” τους στυλ μέσα στη νύχτα του χειμώνα, είναι η απόλυτη και καλόγουστη ουσία της ορειβασίας.
Το 1986 πραγματοποιήθηκαν δύο υποδειγματικές αναβάσεις σε Everest και Κ2 με απόλυτο αλπικό στυλ. Η πρώτη ανάβαση ήταν στο Everest από τη όμορφη γραμμή που ακολουθεί το Japanese/Hornbein Couloir direct από τους Loretan και Troillet. Μαζί τους ήταν και ο Beghin, αλλά υπέπεσε σε ανταρσία μετά από την πρώτη νύχτα όταν η ομάδα αντί να κοιμηθεί σκαρφάλωσε άλλα 2000 μέτρα. Ο συνολικός χρόνος ανάβασης από την κατασκήνωση βάσης μέχρι την κορυφή ήταν 40.5 ώρες!!! Το ίδιο εντυπωσιακός ήταν και ο χρόνος επιστροφής από τη Στέγη του Κόσμου. Βρίσκοντας το χιόνι σε ιδεατή κατάσταση και γλιστρώντας ασταμάτητα (κωλοσκί κατά τα δικά μας λεγόμενα, “arse sliding” στα Πολωνέζικα) για το περισσότερο της διαδρομής, οι δυο τους χρειάστηκαν 4.5 ώρες για να βρεθούν στη ζεστασιά της προωθημένης κατασκήνωσης βάσης. Σαν Πολωνός το βρίσκω δύσκολο να χωνέψω ότι οι Ελβετοί μας νίκησαν στο εθνικό μας σπορ. Δεν με πειράζει να πετάνε με παραπέντε ή να κατεβαίνουν με σκι από τις 8άρες, αλλά με τρελαίνει η σκέψη ότι οι Ελβετοί κάνανε το μεγαλύτερο κωλοσκί του κόσμου. Την τάχιστη ανάβαση τους προηγήθηκε μία εβδομάδα παραμονής στα 5500 μέτρα. Ο εγκλιματισμός πάνω από το υψόμετρο αυτό ήταν μηδενικός. Πέρασαν μία νύχτα στα 5850 μέτρα και ανέβηκαν σε δύο γειτονικές κορυφές με υψόμετρο 6500 μέτρων. Αυτό τους ήταν αρκετό. Την υπόλοιπη ενέργεια τους την κράτησαν για την ανάβαση. Αναχώρησαν από την προωθημένη κατασκήνωση βάσης στις 10 το βράδυ της 28ης Αυγούστου κουβαλώντας τίποτε παραπάνω από ότι είχαν μαζί τους στο Dhaulagiri. Κάλυψαν το πρώτα 2000 μέτρα σε 13 ώρες και στις 11 το πρωί η ομάδα σταμάτησε στα 7800 μέτρα περνώντας την υπόλοιπη μέρα λιώνοντας χιόνι και πίνοντας ζεστά. Στις 9 το βράδυ οι Loretan και Troillet συνέχισαν χωρίς τον Beghin. Μετά τα μεσάνυχτα το σκοτάδι και το κρύο τους σταμάτησαν στα 8400 μέτρα. Αγκαλιάστηκαν ο ένας με τον άλλον και περίμεναν τις πιο βάρβαρες ώρες να περάσουν. Γύρω στις 4 το πρωί ξεκίνησαν με το πρώτο φως και στις 1 το μεσημέρι βρισκόταν στην κορυφή. Στην κυριολεξία άραξαν στην κορυφή του κόσμου για μία και μισή ώρα πριν ξεκινήσουν το ατελείωτο κωλοσκί. Στις 7 το ίδιο βράδυ και με τους πισινούς τους πιασμένους ήταν 3000 μέτρα χαμηλότερα. Όπως ομολογούν και ίδιοι για την ανάβαση τους στο βουνό “δεν πήραν τίποτα μαζί τους και δεν άφησαν τίποτα πίσω”.
Η 24ωρη ανάβαση και κατάβαση του Κ2 από τον Benoit Chamoux είναι η καλύτερη ιστορία για να αφηγηθώ. Άφησε την κατασκήνωση βάσης στις 5 το απόγευμα της 4ης Ιουλίου και στις 4 το απόγευμα της επομένης καθόταν στην κορυφή του βουνού. Προφανώς δεν του έμεινε και πολύς καιρός για ύπνο. Λίγες μέρες πριν είχε πραγματοποιήσει 16ωρη ανάβαση στο Broad Peak. Όταν συνάντησα τον Loretan και τον Troillet στο Katmandu δύο χρόνια πριν, η περιέργεια μου με έκανε να απευθυνθώ προς τον Loretan.
“Προπονείσαι πριν τις αναβάσεις;”
“Όχι, η καλύτερη προπόνηση γίνεται μέσα εδώ”, απάντησε δείχνοντας το μέτωπο του.
“Καπνίζεις ή πίνεις”
“Όχι στο πρώτο, ναι στο δεύτερο”
“Παίρνεις τίποτε φάρμακα;”
“Μόνο υπνωτικά, τίποτε ιδιαίτερο για το αίμα”
“Τι προσδοκείς από τις αναβάσεις στα Ιμαλάϊα;”
“Όσο πιο δύσκολα, γρήγορα και ψηλά γίνεται, πάντα με αλπικό στυλ”
“Τι θα έλεγες στους νέους και φιλόδοξους Ιμαλαιστές”
“Να προσπαθούν να ακούνε και να καταλάβουν το σώμα τους”.
Εάν και οι τέσσερις αναβάσεις που περιγράφτηκαν εδώ είναι αθλητικά επιτεύγματα, η ουσία τους δεν είναι σαν οποιοδήποτε άθλημα, αλλά πηγάζει από το στυλ της ανάβασης. Οι παραδοσιακές μέθοδοι αποστολών εγκαταλείφθηκαν προς χάρη μιας νέας ιδεολογίας και αντιμετώπισης των μεγάλων κορυφών.
Όταν ο ορειβάτης ξεφεύγει από τα τετριμμένα εισέρχεται σε ένα χώρο δίχως κανόνες και ρουτίνες πάνω στις οποίες να βασίζεται. Οι μόνες συμβουλές έρχονται μέσα από την ψυχή του και η παρακίνηση του να συνεχίσει είναι τελείως αληθινή. Σε τέτοιες περιπτώσεις ο ορειβάτης είναι τελείως δημιουργικός, υπεύθυνος για ότι κάνει και όχι ένας απλός συμμετέχον σε ένα άθλημα ή καλύτερα σε μια δραστηριότητα. Η δημιουργικότητα αυτή επιδεικνύει την ύπαρξη της, καθορίζοντας το στυλ της ανάβασης ή της εξερεύνησης αγνώστων περιοχών. Είναι αδύνατο να στριμώξουμε την ορειβασία σε ένα απλό αθλητικό πλαίσιο και σε κάποια νούμερα. Για μένα υπάρχουν πολλοί τρόποι για να γευτεί κάποιος τα βουνά, εφόσον υπάρχουν πολύ δυνατοί συναισθηματικοί δεσμοί με αυτά. Εάν δέχεστε τον προηγούμενο σαρκασμό μου, επιτρέψτε μου μία στιγμιαία επαφή με το μυστήριο των βουνών, το οποίο έχω συμπεράνει ότι είναι το πλέον βασικότατο στην ορειβασία.
Αυτό που ξεδιπλώνεται στον καθένα όταν σκαρφαλώνει χωρίς ρουτίνες και πολλά μέσα είναι ένας νέος δεσμός όπου το βουνό μοιράζεται μαζί του τις εμπειρίες του, ανοίγεται.
Απλά ας αναλογιστεί κάποιος μερικές μορφές όπως ο Tilman, ο Uemura ή ο Hemming . Ο δεσμός τους με τα βουνά ήταν αληθινός και δεν είχε καμία σχέση με αριθμούς ή με την καθιέρωση διαφόρων ρεκόρ τα οποία εξαφανίζουν τελείως τα μυστήρια των βουνών. Αλλά τα μυστήρια των βουνών θα παραμείνουν μυστήρια, ενώ τα αθλήματα είναι απλά αθλήματα.
"Η Τέχνη του να υποφέρεις."
Του Voytek Kurtyka (μτφ: Μ.Σ.)Είναι δύσκολο να το πιστέψει κανείς, αλλά η τρέλα του να σκαρφαλώνουμε γυμνοί τα βράδια μετά από πολλές μπύρες, που κυριαρχούσε στις pub τη δεκαετία του 1970, έγινε πραγματικότητα στις ορθοπλαγιές των Ιμαλαΐων τη δεκαετία του 1980. Κάποτε θεωρούσαμε αποτέλεσμα της μέθης να σκαρφαλώνουμε τα βράδια, αλλά τώρα έχει γίνει ο κανόνας ο οποίος ισχύει από τις Άλπεις μέχρι τα Ιμαλάϊα. Τα τελευταία χρόνια μία νέα γενιά Γάλλων, Ελβετών και Άγγλων ορειβατών έχει πραγματοποιήσει σειρά αναβάσεων, κατά τη διάρκεια της νύχτας και λαμβάνοντας υπόψη το ρουχισμό και τον εξοπλισμό που κουβαλάνε μαζί τους μπορούν να χαρακτηριστούν τελείως γυμνοί. Βέβαια αυτό που τους οδήγησε σε τέτοιου είδους τακτικές, δεν ήταν η αίσθηση του χιούμορ και τάσεις προς το γυμνισμό, αλλά το πνεύμα της περιπέτειας. Υπάρχει μία μεγάλη δόση αλήθειας στη φράση “ο αλπινισμός είναι η τέχνη του να υπομένεις και να υποφέρεις”.
Οι πρωτοπόροι της τέχνης αυτής, διαμόρφωσαν και κατεύθυναν κατά κάποιο τρόπο την αναρρίχηση στα Ιμαλάϊα και δεν είναι τυχαίο ότι από τις πρώτες προσπάθειες ανάβασης στις ψηλότερες κορυφές του πλανήτη το Αλπικό στυλ κυριαρχούσε. Χωρίς να υπολογίζουν ούτε την ηλικία, ούτε την τεχνική τους κατάρτιση, υπέμεναν στωικά την ατελείωτη ταλαιπωρία για να πετύχουν τους στόχους τους. Η παραμονή για διαδοχικές μέρες σε μεγάλα υψόμετρα και ακραίο κρύο, χωρίς φαγητό και σε αρκετές περιπτώσεις και χωρίς νερό, δεν τους εμπόδιζε να ξεθάβουν και άλλες δυνάμεις από μέσα τους και να συνεχίζουν μέσα σε βαθύ χιόνι και επικίνδυνα βράχινα περάσματα, ώστε να καταφέρουν αυτά που κατάφεραν.
Για να υπομένει κανείς τέτοιες δύσκολες καταστάσεις πρέπει να είναι οπλισμένος με μία γερή δόση πάθους και διάθεσης. Η βασική προϋπόθεση για αυτού του είδους τον Ιμαλαϊσμό ήταν, είναι και θα είναι η αποδοχή του πόνου ή καλύτερα η ψυχολογική νίκη του μυαλού επί του σώματος. Λίγοι ήταν αυτοί που πραγματικά εκτίμησαν το ψυχολογικό κόστος τέτοιων προσπαθειών και είναι αλήθεια ότι η εσωτερική δύναμη που ανάβλυζε για να ξεπεραστούν οι αντικειμενικές δυσκολίες των συγκεκριμένων αναβάσεων, έφερνε μία εξωτερική γαλήνη μεταξύ των ορειβατών. Αλλά υπάρχουν και αρκετές περιπτώσεις που οι αντικειμενικοί κίνδυνοι της ανάβασης και η αποστροφή μεταξύ σχοινοσυντρόφων, σε συνδυασμό με την εκκολαπτόμενη ανταγωνιστικότητα μέσα στην ομάδα, στένευαν τους ορίζοντες αυτής και μαζί τα περιθώρια επιτυχίας. Είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι η εγωκεντρικότητα μαζί με μία εσωτερική ηττοπάθεια είναι αρκετά συνηθισμένη μεταξύ των σύγχρονων Ιμαλαιστών. Αρκετά πιο πολύ από ότι κάποιοι θα τολμούσαν να πιστέψουν.
“Μήπως γίνομαι σαρκαστικός;” Μάλλον όχι χωρίς λόγο, αφού αρκετά συχνά ηρωικές προσπάθειες έχουν πραγματοποιηθεί στο βωμό της θυσίας σχοινοσυντρόφων όπως συμβαίνει και στις εμπορικές αποστολές…
“Είναι κουρασμένος… και εγώ το ίδιο”
“Κάποιος βήχει πίσω… πάντα υπάρχει κάποιος που βήχει εκεί πίσω”
Το συγκεκριμένο ύφος ήταν αναπόφευκτο στη σημερινή πραγματικότητα των αναβάσεων στα Ιμαλάϊα, καθιστώντας την επιλογή του σχοινοσυντρόφου ως την βασική προτεραιότητα για τη σύσταση επιτυχημένων μικρών και ευέλικτων ομάδων. Εάν οι δεσμοί μεταξύ σχοινοσυντρόφων είναι ισχυρότεροι από την τυπική συναδελφικότητα, τότε αποκλείεται ο ένας από τους δυο να αγνοήσει τυχόν συμπτώματα εξάντλησης του άλλου.
Πιστεύω ακράδαντα ότι οι τάσεις που χαρακτηρίζουν τις σημερινές αναβάσεις στις 8άρες (εμπορικές αποστολές και ότι φέρνουν μαζί τους) είναι κατά πολύ διαφορετικές από αυτές των οπαδών της ταλαιπωρίας και του αλπικού στυλ. Αναβάσεις με αλπικό στυλ θεωρούνται μεν αθλητικές, αλλά κυρίως θεωρούνται ανθρώπινες επιτυχίες. Ελάχιστο βάρος, απόλυτη δέσμευση, άμεση επαφή με το περιβάλλον των ψηλών κορυφών και καλή πίστη χαρακτηρίζουν τις σύγχρονες αλπικές αναβάσεις στις 8άρες. Το μυαλό και το σώμα φαίνονται να ακολουθούν έναν τελείως διαφορετικό ρυθμό. Η ταλαιπωρία αντικαθίσταται από μία κατάσταση συνοχής σώματος και μυαλού, καθώς οι κρύες ώρες της νύχτας περνούν. Στις επόμενες δύο αναβάσεις γίνεται φανερό ότι οι ορειβάτες με την ταχύτητα τους κατάφεραν, όχι μόνο να ξεγελάσουν την ανθρώπινη ψυχή αλλά και τις σωματικές επιπλοκές που δημιουργούνται κατά την γρήγορη ανάβαση σε μεγάλα υψόμετρα, αφού ο εγκλιματισμός τους ήταν ελάχιστος. Προφανώς η μεγάλη ταχύτητα ανάβασης και στις δύο παρακάτω περιπτώσεις είχε ως αποτέλεσμα την ελάχιστη έκθεση στην ζώνη θανάτου και συνέβαλλε στην επιτυχία των αναβάσεων. Ο E. Loretan είναι απόλυτα πεπεισμένος ότι η στέρηση του ύπνου οδηγεί το σώμα σε μια κατάσταση εγρήγορσης, περιορίζοντας έτσι την πιθανότητα για πνευμονικό ή εγκεφαλικό οίδημα.
Η πρώτη ανάβαση με την οποία σχετίζω με αυτά που ειπώθηκαν παραπάνω αφορά την σχετικά πολυσυζητημένη ανάβαση του Κ2 από την Abruzzi Spur τον Ιούλιο του 1985. Η ομάδα αποτελούνταν από τους Loretan, Escoffier, Morand και Troillet, οι οποίοι εγκλιματίστηκαν κατά τον παραδοσιακό τρόπο περνώντας μία νύχτα στα 8000 μέτρα. Τα μεσάνυχτα τις 3ης Ιουλίου αναχώρησαν από την κατασκήνωση βάσης στα 5000 μέτρα και τις 10 το πρωί βρισκόταν στην κατασκήνωση 2 στα 6800μ. Εκεί έμειναν μέχρι τις 7 το πρωί της επόμενης μέρας. Όλες οι προηγούμενες προσπάθειες για την κορυφή από την Κ2 χρειάστηκαν τουλάχιστο 3 μέρες δεδομένων και των τεχνικών δυσκολιών της ανάβασης. Στις 11 το πρωί της 5ης Ιουλίου η μικρή ομάδα έφτασε στην Κ3 στα 7300 μέτρα, όπου τα παλικάρια απόλαυσαν ένα όμορφο πικνίκ περιμένοντας να πέσει το φως. Αφήνοντας πίσω τα πάντα, ακόμη και γκαζάκια και υπνόσακους, σκαρφάλωσαν χωρίς σταμάτημα και βρισκόταν στην κορυφή του Κ2 στις 2 το μεσημέρι της 6ης Ιουλίου, έχοντας σκαρφαλώσει 1800 μέτρα χωρίς ύπνο. Πριν πέσει καν το φως είχαν φτάσει στην Κ3 και την επόμενη στην κατασκήνωση βάσης.
Η επόμενη ανάβαση είναι αυτή της ανατολικής πλαγιάς του Dhaulagiri της οποίας η πρώτη ανάβαση έγινε το 1981 από τους Alex McIntyre, Rene Ghilini και εμού (Voytek Kurtyka). Για την επανάληψη της διαδρομής μία τρελλοπαρέα Ελβετών αποτελούμενη από τους Loretan, Steiner και Troillet, διάλεξε την καρδιά του χειμώνα για να εφαρμόσει την τακτική των “γυμνών νυχτερινών αναβάσεων”. Η ομάδα εγκλιματίστηκε στα 5700 μέτρα στην κατασκήνωση 1 και ανέβηκε μέχρι τα 6500μ (Κ2) της βορειανατολικής κόψης, δηλαδή της κλασσικής διαδρομής του βουνού. Αφού θεώρησαν ικανοποιητικό το ζέσταμα τους και μετά από σχετική ξεκούραση, τα μεσάνυχτα της 5ης Δεκεμβρίου έφτασαν στα 5700 μέτρα όπου και διανυκτέρευσαν μέσα σε μία χιονότρυπα. Ξεκουράστηκαν όλη τη μέρα χαζεύοντας την παγωμένη ορθοπλαγιά μέσης κλίσης 50ο και αναπτύγματος μεγαλύτερου των 2500 μέτρων. Τα μεσάνυχτα της επομένης αναχώρησαν από την τρύπα τελείως γυμνοί. Χωρίς αντίσκηνα, υπνόσακους, σκοινιά, καρφιά, παγόβιδες και μποντριέ ήταν τελείως ελαφρωμένοι. Το μόνο που είχαν ήταν τα ολόσωμα πουπουλένια ρούχα τους, ένα γκαζάκι και από μία σοκολάτα ο καθένας. Ο χειμώνας στα Ιμαλάϊα χαρακτηρίζεται από θυελλώδεις ανέμους και θερμοκρασίες -40οC, αλλά τα παλικάρια έπεσαν μέσα στην πρόγνωση του καιρού. Σκαρφάλωσαν δίχως σταμάτημα όλη τη νύχτα αλλά και την επόμενη μέρα για 19 ώρες, φτάνοντας στη δύσκολη κόψη στα 7700 μέτρα στις 7 το απόγευμα. Εκεί αγκαλιάστηκαν περιμένοντας να περάσουν οι ατελείωτες κρύες ώρες της νύχτας, κάνοντας ζεστά ροφήματα για 12 ώρες, κάτι που ο Loretan περίγραψε σαν “αιώνιο τρέμουλο”. Με το πρώτο φως η θέληση τους για ολοκλήρωση του στόχου τους ήταν ακόμα μαζί τους, πράγμα που τους έκανε να αψηφήσουν κούραση και πόνο, και στις 8 συνέχισαν την κούρσα τους φτάνοντας στην κορυφή μετά από 6 ώρες. Στη συνέχεια κατέβηκαν από την κλασσική διαδρομή και στις 2 το βράδυ βρίσκονταν πίσω στην χιονότρυπα τους στα 5700 μέτρα.
Αυτό το απίστευτα γενναίο και κρύο επίτευγμα είναι για μένα πολύ παραπάνω από οποιονδήποτε συλλέκτη 8άρων κορυφών. Αυτοί οι τρεις είχαν βρει ένα νέο νόημα στο στυλ της ανάβασης τους, υποφέροντας με επιτυχία όλοι μαζί και αποδεικνύοντας έτσι την πιθανότητα ανάβασης σε 8άρες κορυφές με μηδενικό βάρος ακόμη και τον χειμώνα. Η συλλογή των επιτυχημένων αναβάσεων σε 8άρες με όποιο μέσο είναι ένα είδος συναισθηματικού καταναλωτισμού, που στιγματίζει τον ματαιόδοξο ορειβάτη από την τάση του να συλλέγει επιτυχίες και απέχει πάρα πολύ από το απόλυτο αλπικό στυλ. Εάν υπάρχει ένα πράγμα που ονομάζεται πνευματικός υλισμός, αυτό μεταφράζεται με την μανία κάποιων να θέλουν να κατακτούν τα βουνά, αντί να αφήσουν τους εαυτούς τους να περιπλανηθούν στα μυστήρια που τα βουνά προσφέρουν απλόχερα. Η περιπέτεια έχει αντικατασταθεί με μια συγκεκριμένη ρουτίνα προγράμματος ανάβασης και οι εξωτερικές βοήθειες είναι πλέον πολλές. Οι σύγχρονοι συλλέκτες κορυφών κάνουν πονηρή χρήση κάποιων αριθμών όπως το 14 x 8000. Αυτά κάποτε ήταν αριθμοί σύμβολα στις ακραίες επιδόσεις των αναβάσεων στα Ιμαλάϊα, αλλά τώρα έχουν μετατραπεί σε εμπορικά μέτρα και σταθμά, προσδίδοντας φήμη σε αυτούς που τα κυνηγάνε ή και τα κατέχουν. Τα νούμερα τα καταλαβαίνουν όλοι, πολύ περισσότερο αυτοί που δεν έχουν υποστεί ούτε καν ένα κρυοπάγημα στα δάχτυλα. Η ζήτηση για περισσότερα νούμερα και ηλίθιες επιδόσεις θα υπάρχει πάντα. Αυτοί που παρακολουθούν τα γεγονότα αυτά εκ του ασφαλούς καταβροχθίζουν με απιστία τα νέα νούμερα που πηγάζουν από ανυπόστατες επιδόσεις, επιβεβαιώνοντας την ψευδαίσθηση της κατάκτησης και προσφέροντας τα στο αμήχανο καταναλωτικό κοινό.
Είναι δύσκολο να φανταστούμε ένα άθλημα χωρίς αριθμούς και τώρα πολλοί είναι αυτοί που κατατάσσουν την ορειβασία σαν άθλημα. Χωρίς αμφιβολία η κάθε ανάβαση σε οποιοδήποτε βουνό διακατέχεται άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο από ένα αθλητικό χαρακτήρα, αλλά μήπως οι προσπάθειες αυτές δεν είναι απλά ένα άθλημα;;; Πως δηλαδή δικαιολογούμε τον θάνατο ο οποίος είναι συχνά πυκνά κοντά μας στα βουνά; Είναι απλά ένα άθλημα-παιχνίδι με έντονο ανταγωνισμό; Νομίζω ότι η εσωτερική ανταπόκριση στη δυσκολία της στιγμής είναι αυτό που μας οδηγεί στο άγνωστο και στον κίνδυνο και όχι ο ανταγωνισμός. Η ορειβασία σαν δραστηριότητα εκφράζει την κλασσική αντίθεση στην τάση του “βολέματος” και την αναγκαιότητα να φλερτάρουμε με τον θάνατο. Η αίσθηση της πλήρους συναισθηματικής και σωματικής κυριαρχίας ελευθερώνει το πνεύμα από το θνητό μας σώμα. Όταν είναι πλησίον σε τέτοια όρια ο αλπινιστής νιώθει την μεγαλύτερη ευχαρίστηση από κάθε άλλη φορά. Για μένα, η Ελβετική ανάβαση στην ανατολική του Dhaulagiri, ρισκάροντας τόσο με το “γυμνό ” τους στυλ μέσα στη νύχτα του χειμώνα, είναι η απόλυτη και καλόγουστη ουσία της ορειβασίας.
Το 1986 πραγματοποιήθηκαν δύο υποδειγματικές αναβάσεις σε Everest και Κ2 με απόλυτο αλπικό στυλ. Η πρώτη ανάβαση ήταν στο Everest από τη όμορφη γραμμή που ακολουθεί το Japanese/Hornbein Couloir direct από τους Loretan και Troillet. Μαζί τους ήταν και ο Beghin, αλλά υπέπεσε σε ανταρσία μετά από την πρώτη νύχτα όταν η ομάδα αντί να κοιμηθεί σκαρφάλωσε άλλα 2000 μέτρα. Ο συνολικός χρόνος ανάβασης από την κατασκήνωση βάσης μέχρι την κορυφή ήταν 40.5 ώρες!!! Το ίδιο εντυπωσιακός ήταν και ο χρόνος επιστροφής από τη Στέγη του Κόσμου. Βρίσκοντας το χιόνι σε ιδεατή κατάσταση και γλιστρώντας ασταμάτητα (κωλοσκί κατά τα δικά μας λεγόμενα, “arse sliding” στα Πολωνέζικα) για το περισσότερο της διαδρομής, οι δυο τους χρειάστηκαν 4.5 ώρες για να βρεθούν στη ζεστασιά της προωθημένης κατασκήνωσης βάσης. Σαν Πολωνός το βρίσκω δύσκολο να χωνέψω ότι οι Ελβετοί μας νίκησαν στο εθνικό μας σπορ. Δεν με πειράζει να πετάνε με παραπέντε ή να κατεβαίνουν με σκι από τις 8άρες, αλλά με τρελαίνει η σκέψη ότι οι Ελβετοί κάνανε το μεγαλύτερο κωλοσκί του κόσμου. Την τάχιστη ανάβαση τους προηγήθηκε μία εβδομάδα παραμονής στα 5500 μέτρα. Ο εγκλιματισμός πάνω από το υψόμετρο αυτό ήταν μηδενικός. Πέρασαν μία νύχτα στα 5850 μέτρα και ανέβηκαν σε δύο γειτονικές κορυφές με υψόμετρο 6500 μέτρων. Αυτό τους ήταν αρκετό. Την υπόλοιπη ενέργεια τους την κράτησαν για την ανάβαση. Αναχώρησαν από την προωθημένη κατασκήνωση βάσης στις 10 το βράδυ της 28ης Αυγούστου κουβαλώντας τίποτε παραπάνω από ότι είχαν μαζί τους στο Dhaulagiri. Κάλυψαν το πρώτα 2000 μέτρα σε 13 ώρες και στις 11 το πρωί η ομάδα σταμάτησε στα 7800 μέτρα περνώντας την υπόλοιπη μέρα λιώνοντας χιόνι και πίνοντας ζεστά. Στις 9 το βράδυ οι Loretan και Troillet συνέχισαν χωρίς τον Beghin. Μετά τα μεσάνυχτα το σκοτάδι και το κρύο τους σταμάτησαν στα 8400 μέτρα. Αγκαλιάστηκαν ο ένας με τον άλλον και περίμεναν τις πιο βάρβαρες ώρες να περάσουν. Γύρω στις 4 το πρωί ξεκίνησαν με το πρώτο φως και στις 1 το μεσημέρι βρισκόταν στην κορυφή. Στην κυριολεξία άραξαν στην κορυφή του κόσμου για μία και μισή ώρα πριν ξεκινήσουν το ατελείωτο κωλοσκί. Στις 7 το ίδιο βράδυ και με τους πισινούς τους πιασμένους ήταν 3000 μέτρα χαμηλότερα. Όπως ομολογούν και ίδιοι για την ανάβαση τους στο βουνό “δεν πήραν τίποτα μαζί τους και δεν άφησαν τίποτα πίσω”.
Η 24ωρη ανάβαση και κατάβαση του Κ2 από τον Benoit Chamoux είναι η καλύτερη ιστορία για να αφηγηθώ. Άφησε την κατασκήνωση βάσης στις 5 το απόγευμα της 4ης Ιουλίου και στις 4 το απόγευμα της επομένης καθόταν στην κορυφή του βουνού. Προφανώς δεν του έμεινε και πολύς καιρός για ύπνο. Λίγες μέρες πριν είχε πραγματοποιήσει 16ωρη ανάβαση στο Broad Peak. Όταν συνάντησα τον Loretan και τον Troillet στο Katmandu δύο χρόνια πριν, η περιέργεια μου με έκανε να απευθυνθώ προς τον Loretan.
“Προπονείσαι πριν τις αναβάσεις;”
“Όχι, η καλύτερη προπόνηση γίνεται μέσα εδώ”, απάντησε δείχνοντας το μέτωπο του.
“Καπνίζεις ή πίνεις”
“Όχι στο πρώτο, ναι στο δεύτερο”
“Παίρνεις τίποτε φάρμακα;”
“Μόνο υπνωτικά, τίποτε ιδιαίτερο για το αίμα”
“Τι προσδοκείς από τις αναβάσεις στα Ιμαλάϊα;”
“Όσο πιο δύσκολα, γρήγορα και ψηλά γίνεται, πάντα με αλπικό στυλ”
“Τι θα έλεγες στους νέους και φιλόδοξους Ιμαλαιστές”
“Να προσπαθούν να ακούνε και να καταλάβουν το σώμα τους”.
Εάν και οι τέσσερις αναβάσεις που περιγράφτηκαν εδώ είναι αθλητικά επιτεύγματα, η ουσία τους δεν είναι σαν οποιοδήποτε άθλημα, αλλά πηγάζει από το στυλ της ανάβασης. Οι παραδοσιακές μέθοδοι αποστολών εγκαταλείφθηκαν προς χάρη μιας νέας ιδεολογίας και αντιμετώπισης των μεγάλων κορυφών.
Όταν ο ορειβάτης ξεφεύγει από τα τετριμμένα εισέρχεται σε ένα χώρο δίχως κανόνες και ρουτίνες πάνω στις οποίες να βασίζεται. Οι μόνες συμβουλές έρχονται μέσα από την ψυχή του και η παρακίνηση του να συνεχίσει είναι τελείως αληθινή. Σε τέτοιες περιπτώσεις ο ορειβάτης είναι τελείως δημιουργικός, υπεύθυνος για ότι κάνει και όχι ένας απλός συμμετέχον σε ένα άθλημα ή καλύτερα σε μια δραστηριότητα. Η δημιουργικότητα αυτή επιδεικνύει την ύπαρξη της, καθορίζοντας το στυλ της ανάβασης ή της εξερεύνησης αγνώστων περιοχών. Είναι αδύνατο να στριμώξουμε την ορειβασία σε ένα απλό αθλητικό πλαίσιο και σε κάποια νούμερα. Για μένα υπάρχουν πολλοί τρόποι για να γευτεί κάποιος τα βουνά, εφόσον υπάρχουν πολύ δυνατοί συναισθηματικοί δεσμοί με αυτά. Εάν δέχεστε τον προηγούμενο σαρκασμό μου, επιτρέψτε μου μία στιγμιαία επαφή με το μυστήριο των βουνών, το οποίο έχω συμπεράνει ότι είναι το πλέον βασικότατο στην ορειβασία.
Αυτό που ξεδιπλώνεται στον καθένα όταν σκαρφαλώνει χωρίς ρουτίνες και πολλά μέσα είναι ένας νέος δεσμός όπου το βουνό μοιράζεται μαζί του τις εμπειρίες του, ανοίγεται.
Απλά ας αναλογιστεί κάποιος μερικές μορφές όπως ο Tilman, ο Uemura ή ο Hemming . Ο δεσμός τους με τα βουνά ήταν αληθινός και δεν είχε καμία σχέση με αριθμούς ή με την καθιέρωση διαφόρων ρεκόρ τα οποία εξαφανίζουν τελείως τα μυστήρια των βουνών. Αλλά τα μυστήρια των βουνών θα παραμείνουν μυστήρια, ενώ τα αθλήματα είναι απλά αθλήματα.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
