Το VERTICAL (μαζί με το Alpinist) είναι τα αγαπημένα μας περιοδικά. Πέρα όμως από τις εκπληκτικές φωτογραφίες, τις hardcore ιστορίες και τα νέα προϊόντα συχνά-πυκνά παίζουν και μερικά πολύ όμορφα κείμενα (όπως το παρακάτω...) που βάζουν ορισμένα πράγματα στην πραγματική τους διάσταση. Το μεταφράσαμε (όσο πιο καλά μπορούσαμε...) και... voilà:
"Ιμαλάια. Η παγκοσμιοποίηση της βλακείας."
Κείμενο: Claude Gardien/VERTICAL no 24 Aug/Sep 2010, μτφ: Θ.Χ.
Την Άνοιξη του 2010 δεν θα τη θυμόμαστε για πολύ στην ιστορία των Ιμαλαϊων. Η εμπορευματοποιημένη εμμονή με τις κορυφές των 8.000 μέτρων φαίνεται να έχει μολύνει τη δραστηριότητα καθολικά. Γίναμε μάρτυρες ενός θλιβερού θεάματος: ψέματα, διαμάχες, υπερβολική δημοσιότητα, άνοδος του εθνικισμού. Μια κριτική ματιά στη δραστηριότητα που πήγε στραβά.
Όταν οι ορειβάτες στρέψαν για πρώτη φορά τη προσοχή τους στα Ιμαλάια, μαγεύτηκαν από την ηρεμία της περιοχής και των ανθρώπων που ζούσαν εκεί για αιώνες. Οι πρώτοι ορειβάτες έδειξαν σεβασμό στο μέρος, στους κατοίκους και στις δοξασίες τους, μερικές φορές ακόμα και σταματώντας λίγα μέτρα χαμηλότερα από κορυφές όπου πίστευαν οι ντόπιοι ότι κατοικούνται από θεότητες (για παράδειγμα στη Kangchenjunga). Πολλοί ορειβάτες πραγματικά ξεπέρασαν τον εαυτό τους εδώ. Στις μέρες μας η, κακώς καλούμενη ως, ορειβασία που γίνεται στα Ιμαλάια δεν θα μπορούσε να γίνει πολύ χειρότερη.
Από αθλητικής ή ηθικής άποψης, η εποχή του παραδοσιακού στυλ πολιορκίας των πρώτων αναβάσεων, με τις πολλές κατασκηνώσεις, πολλούς βαστάζους, χιλιόμετρα σταθερών σχοινιών και χρήση συμπληρωματικού οξυγόνου, έχει περάσει. Αυτό το στυλ (ή καλύτερα η έλλειψη στυλ...) πρακτικά διατηρείται στο Everest και σε ελάχιστες ακόμα άτυχες κλασσικές διαδρομές. Φέτος μια Ουκρανική αποστολή ισχυρίστηκε ότι άνοιξε μια νέα διαδρομή στη Νοτιοδυική Πλευρά του Makalu. Στη πραγματικότητα αυτή η, με στυλ πολιορκίας, αποστολή έφτασε το Δυτικό Πιλιέ (West Pillar) από τη βάση της Νότιας Πλευράς... Αλλά οι ανακοινώσεις του Τύπου δεν αναφέρουν τίποτα για το Δυτικό Πιλιέ, μιλάνε μόνο για την "Διαδρομή των Ουκρανών". Το Δυτικό Πιλιέ στην πραγματικότητα σκαρφαλώθηκε πρώτη φορά το 1971 και έχει σκαρφαλωθεί πολλές φορές σε ελαφρύ αλπικό στυλ. Το 1991 μάλιστα οι Erhard Loretan και Jean Triolet σκαρφάλωσαν το Πιλιέ μέσα σε δυο μέρες. Ξεκίνησαν την ανάβασή τους από τη Δυτική Πλευρά, αποφεύγοντας έτσι τη μακριά Κόψη Jumeaux στη κανονική διαδρομή (πρώτη ανάβαση), κι μ' αυτόν το τρόπο έφτασαν γρήγορα στη βάση του Πιλιέ. Και παρόλη την ανάβαση τους, το Δυτικό Πιλιέ δεν βαφτίστηκε "Διαδρομή των Ελβετών".
Κι ενώ οι Ουκρανοί δούλευαν σκληρά στο Makalu, οι κυρίες ήταν σε έναν αγώνα για την πρώτη γυναικεία ανάβαση όλων των κορυφών πάνω από 8.000 μέτρα. Περιμέναμε κάτι καλύτερο από τη γυναικεία ορειβασία, όπου κάποιος θα περίμενε μια πιο ισορροπημένη και αρμονική έκδοση, απ' αυτή των ανδρών, αλλά αυτό τελικά δεν συνέβη. Το όλο σκηνικό εκφυλίστηκε σε ένα μανιασμένο διαγωνισμό, κατέληξε δε σε ένα σκυλοκαυγά, με τη μια πλευρά να παρουσιάζει μια λίστα αναβάσεων και την άλλη να επιρρίπτει αμφιβολίες... Κοντολογίς, ή η Oh Eub Sun είπε ψέματα για την ανάβασή της στη Kangchenjunga ή η Edurne Pasadan ήταν λάθος στην επίρριψη αμφιβολιών στη συγκεκριμένη ανάβαση. Και στις δυο περιπτώσεις η διαμάχη δεν κάνει και πολύ καλό στην ορειβασία. Θα μας άρεσε να δούμε μια λίστα από 14 κορυφές σκαρφαλωμένες σε καλό στυλ, από τις πιο όμορφες διαδρομές, ώστε να γιορτάζαμε ένα επίτευγμα, χωρίς να υπάρχει καμιά θλίψη. Κρίμα, το μόνο που μπορούμε να ελπίζουμε είναι ότι αυτή η ασχήμια θα φέρει σε ένα τέλος όλη αυτή τη παράνοια γύρω απ' τον αγώνα για τις κορυφές των 8.000 μέτρων, ο οποίος αγώνας έχει χάσει το νόημά του εδώ και πολύ καιρό.
Ο δημοσιογράφος (σε θέματα ορειβασίας) Piotr Packowski αναφέρει μερικά αποθαρυντικά νέα από τη Πολωνία: "Από το 2009 οι Πολωνοί ετοιμάζουν την επιστροφή τους στις ψηλότερες κορφές του κόσμου με εθνικιστική θέρμη." Η ανακοίνωση της Πολωνικής Ορειβατικής Ομοσπονδίας (PZA) ήταν γεμάτη με εκφράσεις που είχαμε την εντύπωση ότι άνηκαν στο παρελθόν: "Όταν ο χειμώνας έρχεται στα Ιμαλάια, οι Πολωνοί κάνουν κουμάντο." Ή "Εμείς, οι Πολωνοί, κατέχουμε την ηγετική θέση στην ορειβασία των Ιμαλάιων..." Οι Πολωνοί ετοιμάζονται να ξεκινήσουν μια σειρά από αποστολές με βαρύ στυλ, με στόχο να πετύχουν τις τελευταίες χειμερινές αναβάσεις σε 8άρες κορυφές. Η πρόκληση δεν εμπνέει και τόσο πολύ τη διεθνή ορειβατική κοινότητα, οπότε οι Πολωνοί δεν θα έπρεπε να ανησυχούν ότι άλλοι θα τους ανταγωνιστούν. Όταν ανακοινώθηκε το σχέδιο, η PZA άρπαξε την ευκαιρία να πει ότι το Everest θα έπρεπε να λέγεται "Όρος Zawada", στα πολωνικά. Άραγε ο Andrej θα αποδεχόταν τη τιμή, αν ήταν ακόμα εδώ; 'Ίσως πρέπει να καθησυχάσουμε τους επικεφαλείς της PZA ότι οι ορειβάτες σ' όλο το κόσμο τρέφουν μέγιστο σεβασμό στη πολωνική ορειβασία, όχι όμως και σ' αυτούς που εκμεταλλεύονται επιδεικτικά την ιστορία ορειβατών σαν τον Voytek Kurtyka και τον Jerzy Kukuczka, προπατόρων του μοντέρνου αλπικού στυλ και της υψηλής δυσκολίας στα Ιμαλάια.
Δεν υπάρχουν καλά νέα ούτε από τη δύση. Ένας 13χρονος Αμερικάνος ανέβηκε στο Everest μαζί με το πατέρα του. Και γιατί όχι, τελικά; Μια οικογένεια μπορεί να παίρνει ρίσκα τα οποία θεωρεί λογικά. Ίσως ο νεαρός Jordan Romero να είναι πραγματικά ένας παθιασμένος ορειβάτης... Αλλά θα ήθελα να σας διαβεβαιώσω ότι η συγκεκριμένη ανάβαση δεν ήταν κάποιου είδους ψευδο-ρεκόρ (το Έβερεστ είχε ήδη πατηθεί από έναν 15χρονο Νεπαλέζο). Και αυτή τη στιγμή ένας Sherpa ετοιμάζεται να καταρρίψει το αμερικάνικο ρεκόρ, μαζί με τον 12χρονο γιο του, μιας και ο τίτλος πρέπει να "παραμείνει νεπαλέζικος"...
Στην ιστορία του Ιμαλαϊσμού, υπήρξαν πολύ συχνά στιγμές εθνικισμού, μεγαλομανίας και υπερτροφικών εγώ, αλλά τα τελευταία παραδείγματα φαίνεται ότι μετετρέψαν τις κατασκηνώσεις βάσεις σε άχρηστα τηλεοπτικά reality show.
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιμαλάια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιμαλάια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τετάρτη 6 Οκτωβρίου 2010
Παρασκευή 14 Μαΐου 2010
Μια ανάμνηση με το Jibe.
Κείμενο: Νίκος Τσαβδάρης/Φωτό: Ν.Τ./Θ.Χ.
Παλιότερα συνήθιζα να γράφω σε κάτι σαν ημερολόγιο τις πιο έντονες περιπέτειες που ζούσα στα βράχια. Έχω να γράψω καιρό τώρα όμως, γιατί δεν έχω ζήσει κάτι έντονο τα τελευταία 2-3 χρονιά. Μάλλον γιατί δεν σκαρφαλώνω και πολύ. Το κάτι σαν ημερολόγιο καταχωνιάστηκε σε κάτι κουτιά με περιοδικά και ξεχάστηκε στη σοφίτα για κάποιο καιρό, οπού το ξαναβρήκα πριν από κάνα μήνα και το διάβασα μετά από χρόνια. Ανάμεσα στις υπόλοιπες ιστορίες ήταν και αυτή.
Σάββατο 27 Ιουνίου 2003 στο Οροπέδιο των Μουσών στον Όλυμπο με τον Jibe και τον Μιχάλη περιμέναμε τον Κώστα, πρώην συνέταιρο του Μιχάλη στο καταφύγιο Χ. Κάκαλος, να τον αντικαταστήσει στα καθήκοντα του για να πάμε να σκαρφαλώσουμε. Υποτίθεται ότι ο Κώστας θα ερχόταν κατά τις 11-12 το πρωί.
Το σχέδιό μας ήταν η επανάληψη της "Πλάκας του Zerf", μιας εύκολης διαδρομής 12 σχοινιών μέσα στα Καζάνια την οποία είχα ξανακάνει 2-3 φόρες με διάφορες παραλλαγές το 2002. Υπολόγιζα ότι χρειαζόταν περίπου 4-5 ώρες για την πρόσβαση, το σκαρφάλωμα και την επιστροφή. Επειδή νύχτωνε κατά τις 9, θεωρήσαμε ότι μας έπαιρνε χαλαρά ο χρόνος αν ο Κώστας ερχόταν στην ώρα του.
Τελικά ήρθε στις 2 και μισή περίπου και καθώς είχε μαζευτεί αρκετός κόσμος στο καταφύγιο δεν μπορούσε να τα βγάλει πέρα μόνος του και έτσι ο Μιχάλης θα έπρεπε να μείνει πίσω.
Πάρα το ότι η ώρα ήταν περασμένη εγώ θεωρούσα ότι προλαβαίναμε χαλαρά και ότι δεν υπήρχε λόγος να μην πάμε, o Μιχάλης τότε γκρίνιαξε λίγο γιατί δεν ήθελε να μείνει στο καταφύγιο ενώ εμείς θα σκαρφαλώναμε.
-Που θα πάτε ρε, 3 κοντεύει η ώρα δεν θα προλάβετε.
-Θα προλάβουμε ή όχι, ρώτησε ο Jibe.
-Χαλαρά προλαβαίνουμε, ειδικά τώρα που θα είμαστε και δυάδα θα πάμε πιο γρήγορα.
-Δεν θα προλάβετε, καθίστε εδώ.
-Ξεκόλλα ρε Μιχάλη δεν θα φύγουν τα βράχια, θα πάμε ξανά κάποια άλλη φόρα.
Τελικά περίπου στις 3 ξεκινάμε για τη διαδρομή και προς το παρόν τίποτα δεν προμήνυε τι θα γινόταν σε 3 ώρες από τώρα. Ο καιρός είναι τζάμι, ουτε ένα σύννεφο προς το παρόν και από τη ζέστη οι χιονούρες κάτω από το Μύτικα τρέχουν αρκετά.
Πράγματι μέχρι τις 6 παρά 10 έχουμε σκαρφαλώσει τις 8 πρώτες σχοινιές με ανάπτυγμα κοντά 400 μέτρα και ο Jibe ετοιμάζεται να ξεκινήσει την 9η η οποία είναι και η πιο σοβαρή της διαδρομής. Πλάκα 25 μέτρων με 2 παλιά σκουριασμένα καρφιά στα πρώτα 15 μέτρα που δεν παίρνει κάτι άλλο, ίσως κάνα καρφί ακόμα που όμως δεν είχαμε. Ακολουθεί το δύσκολο της πέρασμα γύρω στο V και μετά παίρνει καλό καρυδάκι και η δυσκολία μειώνεται.
Κάτι έχει αλλάξει όμως στο ηλιόλουστο καλοκαιρινό σκηνικό που υπήρχε 2 ώρες πριν. Εδώ και μισή ώρα περίπου σύννεφα μαζεύονται από τα δυτικά και πλέον είναι από πάνω μας έχοντας πάρει ένα μαύρο απειλητικό χρώμα. Παρόλα αυτά δεν φυσάει καθόλου ούτε και ακούγονται βροντές ακόμα.
-Νίκο κάτι μου λέει ότι θα βρέξει.
-Jibe κάνε γρήγορα, άμα περάσεις τα επόμενα 20 μέτρα μετά δεν μασάμε από βροχή.
Ο Jibe ξεκινάει αλλά μόλις φτάνει στο πρώτο καρφί ακούγεται μια βροντή. Αμέσως αρχίζει να φυσάει και να βρέχει, όλο και πιο δυνατά, oπότε και κατεβαίνει ένα μέτρο πιο κάτω σε παταράκι και περιμένει. Μετά από 10 λεπτά η βροχή σταματά απότομα.
-Μάλλον αυτό ήταν, θα περιμένω εδώ λίγο για να ψιλοστεγνώσει ο βράχος και ξεκινώ.
Δεν πρόλαβε να τελειώσει όμως την πρότασή του και αρχίζει να πέφτει χαλάζι σε μέγεθος στραγαλιού. Μετά από μισό λεπτό το γυρνά σε βροχή. Tην επόμενη ώρα θα βρέχει, πότε δυνατά πότε πιο χαλαρά, θα το γυρνά για λίγο σε χαλάζι και θα φυσάει συνεχώς. Βροντές θα ακούγονται κατά διαστήματα χωρίς ευτυχώς να πέφτουν κεραυνοί στα Καζάνια.
Μετά από κάνα εικοσάλεπτο έχω μουσκέψει μέχρι το κόκκαλο και ο αέρας με παγώνει. Έχω κάτσει πάνω στα σχοινιά για να μην είμαι και τόσο εκτεθειμένος στον αέρα αλλά δεν βοηθά και πολύ. Το παλιό αδιάβροχο που φοραώ έχει ποτίσει εντελώς και πλέον κρατάει το νερό μέσα αντί για έξω. Ο Jibe παρόλο που φοράει καλύτερα ρούχα από μένα είναι σε χειρότερο σημείο. Από πάνω του υπάρχει μια στέγη και όσο νερό κυλά από πάνω της ο αέρας το στέλνει επάνω του. Μετά από μια και βάλε ώρα ο Jibe αποφασίζει να κατεβεί στο ρελέ. Τρέμει ολόκληρος. Καθόμαστε πάνω στα σχοινιά ο ένας κολλητά στον άλλο προσπαθώντας να ζεσταθούμε και τρώμε το μισό Twix που μας έχει μείνει περιμένοντας να σταματήσει η βροχή.
Κατά τις 8 η βροχή σταματάει, ο αέρας συνεχίζει να φυσάει και ελπίζουμε ότι ο βράχος σύντομα θα στεγνώσει. Στο βάθος προς τα δυτικά φαίνεται ότι ο καιρός ανοίγει. Η θερμοκρασία έχει πέσει αισθητά και το τρέμουλο αρχίζει ξανά. Ο Jibe προσπαθεί να στρίψει τσιγάρο. Θα σκίσει τα 6 πρώτα χαρτάκια πριν τα καταφέρει.
Σε λίγο κάποιοι που έχουν ανησυχήσει για την τύχη μας εμφανίζονται στη σάρα κάτω από το Στεφάνι. Κάτι φωνάζουν αλλά δεν τους ακούμε λόγω του αέρα. Σε μια διακοπή του συνεννοούμαστε κάπως και τους λέμε ότι είμαστε καλά και ότι θα βγούμε πάνω.
Κατά τις 8 και μισή ο βράχος είναι σχετικά στεγνός και σκαρφαλώσιμος και εμείς είμαστε έτοιμοι για δράση. Το ίδιο όμως και ο καιρός. Αρχίζει πάλι να ψιλοβρέχει.
Συζητάμε για το τι θα κάνουμε. Πάνω ή κάτω? Ο Jibe λέει κάτω, ενώ εγώ να περιμένουμε και να βγούμε πάνω, έστω και νύχτα. Από το μίνι συμβούλιο που ακoλούθησε πρόεκυψαν τα εξής.
Το κάτω ήταν κάπως δύσκολο καθώς η διαδρομή τότε είχε μόνιμες ασφάλειες μόνο στα R2,R3,R8,R9,R10,. Υλικά πολλά δεν είχαμε για να αφήσουμε, μια σειρά καρύδια και 2 friend μόνο, καθόλου καρφιά και στα 100 τελευταία μέτρα θα έπρεπε να βγούμε εκτός διαδρομής, καθώς υπήρχε μια τραβέρσα σχεδόν 100 μέτρων στη διαδρομή, και να παρακάμψουμε τα R2,R3. Αφού τελειώσουμε τα 5-6 ραπέλ στην ορθοπλαγιά θα πρέπει να κάνουμε ραπέλ και στη χιονούρα αν μας έμεναν καθόλου υλικά, αλλιώς να περάσουμε τη ριμέ και να κατεβούμε με αθλητικά παπούτσια περίπου 70 μέτρα χιονούρας με κλίση 20-30 μοίρες που μάλλον την στιγμή που θα φτάναμε θα ήταν παγωμένη.
Το πάνω ήταν σαφώς πιο απλό. Σκαρφαλώνουμε τα 25 επόμενα μέτρα, μετά περπατάμε τα επόμενα 100, σκαρφαλώνουμε άλλα 15 και βγαίνουμε ακριβώς πάνω στο μονοπάτι. Το μόνο που μένει είναι να στεγνώσει κάπως ο βράχος.
Η τελική απόφαση ήταν να περιμένουμε λίγο ακόμα μπας και μας κάνει τη χάρη ο καιρός.
Κατά τις 9 παρά ο Jibe λέει πως ήρθε η ώρα να κάνουμε αυτό που έπρεπε να είχαμε κάνει 3 ώρες πιο πριν. ΡΑΠΕΛ.
-Εδώ και μισή ώρα παραπονιόμαστε για το κρύο και την πείνα, θα ταλαιπωρηθούμε άσχημα άμα δεν φύγουμε από εδώ. Επειδή πάνω δεν μας βλέπω να πηγαίνουμε η μόνη λύση είναι κάτω. Λύσου.
Σε δευτερόλεπτα η βροχή σταματάει. Ο αέρας συνεχίζει να φυσάει. Μέχρι να λυθούμε, να οργανώσουμε το ραπέλ και πριν ρίξουμε τα σχοινιά ο βράχος ψιλοστέγνωσε.
-Ρε Jibe μήπως να την κάνουμε αμέσως για πάνω.
-ΟΚ, αλλά θα πας εσύ μπροστά που ξέρεις και τι παίζει.
Αμέσως ξαναδένομαι και ξεκινώ το σκαρφάλωμα. Σκέφτομαι το ζεστό πιάτο φαί και το στεγνό κρεβάτι που με περιμένουν στο καταφύγιο άμα την σκαπουλάρουμε από εδώ και προσπαθώ να είμαι προσεκτικός και γρήγορος παρόλο το μούδιασμα που νιώθω σε όλο μου το σώμα από το κρύο. Φτάνω στο 2ο καρφί και εκεί ακριβώς αρχίζει να ξαναβρεχει.
Έλα ρε πουτάνα ζωή μη μου το κάνεις αυτό σκέφτομαι.
-Κάνε γρήγορα , πέρνα το πριν βραχεί το πέρασμα.
Οι τελευταίες 3 σχοινιές δεν μας προβληματίζουν καθόλου και λίγο πριν τις 10 είμαστε και οι δυο στην κορυφή. Βρεγμένοι μέχρι το κόκκαλο, πεινασμένοι ταλαιπωρημένοι αλλά με ένα χαμόγελο μέχρι τα αφτιά.
Ένα κεφαλοκλείδωμα από το Jibe αντί για αγκαλιά ένα "κουφάλα κοντέ" από μένα αντί για τα συγχαρητήρια και δρόμο γιατί άρχισε να ξαναβρέχει και να ρίχνει κεραυνούς προς τον Καλόγερο.
Φτάνοντας στην νοτιοανατολική κόψη του στεφανιού βλέπουμε ένα φακό έξω από τον Κάκαλο, σε λίγο οι φακοί αυξάνονται και ακούγονται φωνές. Φτάνοντας στο καταφύγιο ο Τσιαντός μας υποδέχεται παίζοντας κιθάρα και οι υπόλοιποι με γέλια και φωνές. Στην κουζίνα ο Μιχάλης μας πειράζει λέγοντας ότι έπρεπε να τον είχαμε ακούσει και μας δίνει από ένα πιάτο μακαρονάδα με κόκκινη σάλτσα.
Έπρεπε αλλά...
Ήταν η πρώτη φόρα που σκαρφαλώσαμε με το Jibe και έτυχε να είναι περιπετειώδης, αλλά όχι η πρώτη φόρα που έπιανε κακοκαιρία σε διαδρομή κάποιον από τους δυο μας. Δυο εβδομάδες πιο πριν σκαρφαλώνοντας το Μάτι σε χωριστές σχοινοσυντροφιές και με μισή ώρα διαφορά στην εκκίνηση εγώ την γλύτωσα και ο Jibe έφαγε την καταιγίδα στα ραπέλ .Αλλά να που ήταν γραφτό να κάτσουμε κολλητά σε ένα πατάρι τουρτουρίζοντας και μούσκεμα από τη βροχή να αγναντεύουμε τα Καζάνια.
Alley Jibe.
Σημείωση Πέφτοντας: Οι φωτογραφίες είναι άσχετες χρονικά με το κείμενο. Ο Γιάννης είναι στο Σπηρούνι του Άθωνα τον Απρίλιο του 2004, οι φωτογραφίες από τη Zerf είναι από μιά επανάληψη τον Αύγουστο του 2005 από τους Μανώλη, Γιάννη, Μιχάλη και Θόδωρο και η χάραξη του Νίκου πρόσφατη. Απλά μπήκαν για να "σπάσει" το κείμενο...
Παλιότερα συνήθιζα να γράφω σε κάτι σαν ημερολόγιο τις πιο έντονες περιπέτειες που ζούσα στα βράχια. Έχω να γράψω καιρό τώρα όμως, γιατί δεν έχω ζήσει κάτι έντονο τα τελευταία 2-3 χρονιά. Μάλλον γιατί δεν σκαρφαλώνω και πολύ. Το κάτι σαν ημερολόγιο καταχωνιάστηκε σε κάτι κουτιά με περιοδικά και ξεχάστηκε στη σοφίτα για κάποιο καιρό, οπού το ξαναβρήκα πριν από κάνα μήνα και το διάβασα μετά από χρόνια. Ανάμεσα στις υπόλοιπες ιστορίες ήταν και αυτή.
Σάββατο 27 Ιουνίου 2003 στο Οροπέδιο των Μουσών στον Όλυμπο με τον Jibe και τον Μιχάλη περιμέναμε τον Κώστα, πρώην συνέταιρο του Μιχάλη στο καταφύγιο Χ. Κάκαλος, να τον αντικαταστήσει στα καθήκοντα του για να πάμε να σκαρφαλώσουμε. Υποτίθεται ότι ο Κώστας θα ερχόταν κατά τις 11-12 το πρωί.
Το σχέδιό μας ήταν η επανάληψη της "Πλάκας του Zerf", μιας εύκολης διαδρομής 12 σχοινιών μέσα στα Καζάνια την οποία είχα ξανακάνει 2-3 φόρες με διάφορες παραλλαγές το 2002. Υπολόγιζα ότι χρειαζόταν περίπου 4-5 ώρες για την πρόσβαση, το σκαρφάλωμα και την επιστροφή. Επειδή νύχτωνε κατά τις 9, θεωρήσαμε ότι μας έπαιρνε χαλαρά ο χρόνος αν ο Κώστας ερχόταν στην ώρα του.
Τελικά ήρθε στις 2 και μισή περίπου και καθώς είχε μαζευτεί αρκετός κόσμος στο καταφύγιο δεν μπορούσε να τα βγάλει πέρα μόνος του και έτσι ο Μιχάλης θα έπρεπε να μείνει πίσω.
Πάρα το ότι η ώρα ήταν περασμένη εγώ θεωρούσα ότι προλαβαίναμε χαλαρά και ότι δεν υπήρχε λόγος να μην πάμε, o Μιχάλης τότε γκρίνιαξε λίγο γιατί δεν ήθελε να μείνει στο καταφύγιο ενώ εμείς θα σκαρφαλώναμε.
-Που θα πάτε ρε, 3 κοντεύει η ώρα δεν θα προλάβετε.
-Θα προλάβουμε ή όχι, ρώτησε ο Jibe.
-Χαλαρά προλαβαίνουμε, ειδικά τώρα που θα είμαστε και δυάδα θα πάμε πιο γρήγορα.
-Δεν θα προλάβετε, καθίστε εδώ.
-Ξεκόλλα ρε Μιχάλη δεν θα φύγουν τα βράχια, θα πάμε ξανά κάποια άλλη φόρα.
Τελικά περίπου στις 3 ξεκινάμε για τη διαδρομή και προς το παρόν τίποτα δεν προμήνυε τι θα γινόταν σε 3 ώρες από τώρα. Ο καιρός είναι τζάμι, ουτε ένα σύννεφο προς το παρόν και από τη ζέστη οι χιονούρες κάτω από το Μύτικα τρέχουν αρκετά.
Φωτό: Η χιονούρα κάτω από τη Zerf.
Ευτυχώς η ζέστη είχε μαλακώσει αρκετά τη χιονούρα κάτω από τη διαδρομή και με τα αθλητικά παπούτσια που φοράμε κινούμαστε πάνω της εύκολα. Φτάνοντας όμως στη ριμέ ανακαλύπτουμε ότι είναι αρκετά μεγάλη και μας παίρνει ώρα να την περάσουμε, ειδικά ο Jibe που το ύψος του δεν τον βοηθά και πολύ σε κάτι τέτοιο.
Φωτό: Το πέρασμα της ριμέ.
Είναι 4 περίπου όταν ξεκινάμε το σκαρφάλωμα και θεωρούμε ότι κατά τις 6 μισή θα είμαστε πάνω, κάτι που θα γινόταν άμα όλα πήγαιναν καλά.Πράγματι μέχρι τις 6 παρά 10 έχουμε σκαρφαλώσει τις 8 πρώτες σχοινιές με ανάπτυγμα κοντά 400 μέτρα και ο Jibe ετοιμάζεται να ξεκινήσει την 9η η οποία είναι και η πιο σοβαρή της διαδρομής. Πλάκα 25 μέτρων με 2 παλιά σκουριασμένα καρφιά στα πρώτα 15 μέτρα που δεν παίρνει κάτι άλλο, ίσως κάνα καρφί ακόμα που όμως δεν είχαμε. Ακολουθεί το δύσκολο της πέρασμα γύρω στο V και μετά παίρνει καλό καρυδάκι και η δυσκολία μειώνεται.
Κάτι έχει αλλάξει όμως στο ηλιόλουστο καλοκαιρινό σκηνικό που υπήρχε 2 ώρες πριν. Εδώ και μισή ώρα περίπου σύννεφα μαζεύονται από τα δυτικά και πλέον είναι από πάνω μας έχοντας πάρει ένα μαύρο απειλητικό χρώμα. Παρόλα αυτά δεν φυσάει καθόλου ούτε και ακούγονται βροντές ακόμα.
-Νίκο κάτι μου λέει ότι θα βρέξει.
-Jibe κάνε γρήγορα, άμα περάσεις τα επόμενα 20 μέτρα μετά δεν μασάμε από βροχή.
Ο Jibe ξεκινάει αλλά μόλις φτάνει στο πρώτο καρφί ακούγεται μια βροντή. Αμέσως αρχίζει να φυσάει και να βρέχει, όλο και πιο δυνατά, oπότε και κατεβαίνει ένα μέτρο πιο κάτω σε παταράκι και περιμένει. Μετά από 10 λεπτά η βροχή σταματά απότομα.
-Μάλλον αυτό ήταν, θα περιμένω εδώ λίγο για να ψιλοστεγνώσει ο βράχος και ξεκινώ.
Δεν πρόλαβε να τελειώσει όμως την πρότασή του και αρχίζει να πέφτει χαλάζι σε μέγεθος στραγαλιού. Μετά από μισό λεπτό το γυρνά σε βροχή. Tην επόμενη ώρα θα βρέχει, πότε δυνατά πότε πιο χαλαρά, θα το γυρνά για λίγο σε χαλάζι και θα φυσάει συνεχώς. Βροντές θα ακούγονται κατά διαστήματα χωρίς ευτυχώς να πέφτουν κεραυνοί στα Καζάνια.
Μετά από κάνα εικοσάλεπτο έχω μουσκέψει μέχρι το κόκκαλο και ο αέρας με παγώνει. Έχω κάτσει πάνω στα σχοινιά για να μην είμαι και τόσο εκτεθειμένος στον αέρα αλλά δεν βοηθά και πολύ. Το παλιό αδιάβροχο που φοραώ έχει ποτίσει εντελώς και πλέον κρατάει το νερό μέσα αντί για έξω. Ο Jibe παρόλο που φοράει καλύτερα ρούχα από μένα είναι σε χειρότερο σημείο. Από πάνω του υπάρχει μια στέγη και όσο νερό κυλά από πάνω της ο αέρας το στέλνει επάνω του. Μετά από μια και βάλε ώρα ο Jibe αποφασίζει να κατεβεί στο ρελέ. Τρέμει ολόκληρος. Καθόμαστε πάνω στα σχοινιά ο ένας κολλητά στον άλλο προσπαθώντας να ζεσταθούμε και τρώμε το μισό Twix που μας έχει μείνει περιμένοντας να σταματήσει η βροχή.
Κατά τις 8 η βροχή σταματάει, ο αέρας συνεχίζει να φυσάει και ελπίζουμε ότι ο βράχος σύντομα θα στεγνώσει. Στο βάθος προς τα δυτικά φαίνεται ότι ο καιρός ανοίγει. Η θερμοκρασία έχει πέσει αισθητά και το τρέμουλο αρχίζει ξανά. Ο Jibe προσπαθεί να στρίψει τσιγάρο. Θα σκίσει τα 6 πρώτα χαρτάκια πριν τα καταφέρει.
Σε λίγο κάποιοι που έχουν ανησυχήσει για την τύχη μας εμφανίζονται στη σάρα κάτω από το Στεφάνι. Κάτι φωνάζουν αλλά δεν τους ακούμε λόγω του αέρα. Σε μια διακοπή του συνεννοούμαστε κάπως και τους λέμε ότι είμαστε καλά και ότι θα βγούμε πάνω.
Κατά τις 8 και μισή ο βράχος είναι σχετικά στεγνός και σκαρφαλώσιμος και εμείς είμαστε έτοιμοι για δράση. Το ίδιο όμως και ο καιρός. Αρχίζει πάλι να ψιλοβρέχει.
Συζητάμε για το τι θα κάνουμε. Πάνω ή κάτω? Ο Jibe λέει κάτω, ενώ εγώ να περιμένουμε και να βγούμε πάνω, έστω και νύχτα. Από το μίνι συμβούλιο που ακoλούθησε πρόεκυψαν τα εξής.
Το κάτω ήταν κάπως δύσκολο καθώς η διαδρομή τότε είχε μόνιμες ασφάλειες μόνο στα R2,R3,R8,R9,R10,. Υλικά πολλά δεν είχαμε για να αφήσουμε, μια σειρά καρύδια και 2 friend μόνο, καθόλου καρφιά και στα 100 τελευταία μέτρα θα έπρεπε να βγούμε εκτός διαδρομής, καθώς υπήρχε μια τραβέρσα σχεδόν 100 μέτρων στη διαδρομή, και να παρακάμψουμε τα R2,R3. Αφού τελειώσουμε τα 5-6 ραπέλ στην ορθοπλαγιά θα πρέπει να κάνουμε ραπέλ και στη χιονούρα αν μας έμεναν καθόλου υλικά, αλλιώς να περάσουμε τη ριμέ και να κατεβούμε με αθλητικά παπούτσια περίπου 70 μέτρα χιονούρας με κλίση 20-30 μοίρες που μάλλον την στιγμή που θα φτάναμε θα ήταν παγωμένη.
Το πάνω ήταν σαφώς πιο απλό. Σκαρφαλώνουμε τα 25 επόμενα μέτρα, μετά περπατάμε τα επόμενα 100, σκαρφαλώνουμε άλλα 15 και βγαίνουμε ακριβώς πάνω στο μονοπάτι. Το μόνο που μένει είναι να στεγνώσει κάπως ο βράχος.
Η τελική απόφαση ήταν να περιμένουμε λίγο ακόμα μπας και μας κάνει τη χάρη ο καιρός.
Κατά τις 9 παρά ο Jibe λέει πως ήρθε η ώρα να κάνουμε αυτό που έπρεπε να είχαμε κάνει 3 ώρες πιο πριν. ΡΑΠΕΛ.
-Εδώ και μισή ώρα παραπονιόμαστε για το κρύο και την πείνα, θα ταλαιπωρηθούμε άσχημα άμα δεν φύγουμε από εδώ. Επειδή πάνω δεν μας βλέπω να πηγαίνουμε η μόνη λύση είναι κάτω. Λύσου.
Σε δευτερόλεπτα η βροχή σταματάει. Ο αέρας συνεχίζει να φυσάει. Μέχρι να λυθούμε, να οργανώσουμε το ραπέλ και πριν ρίξουμε τα σχοινιά ο βράχος ψιλοστέγνωσε.
-Ρε Jibe μήπως να την κάνουμε αμέσως για πάνω.
-ΟΚ, αλλά θα πας εσύ μπροστά που ξέρεις και τι παίζει.
Αμέσως ξαναδένομαι και ξεκινώ το σκαρφάλωμα. Σκέφτομαι το ζεστό πιάτο φαί και το στεγνό κρεβάτι που με περιμένουν στο καταφύγιο άμα την σκαπουλάρουμε από εδώ και προσπαθώ να είμαι προσεκτικός και γρήγορος παρόλο το μούδιασμα που νιώθω σε όλο μου το σώμα από το κρύο. Φτάνω στο 2ο καρφί και εκεί ακριβώς αρχίζει να ξαναβρεχει.
Έλα ρε πουτάνα ζωή μη μου το κάνεις αυτό σκέφτομαι.
-Κάνε γρήγορα , πέρνα το πριν βραχεί το πέρασμα.
Φωτό: Η 9η σχοινιά της Zerf.
Στα γρήγορα κάνω το πέρασμα με τις τριβές με την ψυχή στο στόμα και βρίσκομαι στο παταράκι πιο πάνω και δεξιά βάζοντας το καρυδάκι. Η βροχή δυναμώνει αλλά δεν με νοιάζει, απέχω 5 μέτρα από το ρελέ και είναι σχεδόν περπάτημα. Τίποτα πλέον δεν θα μπορέσει να μου στερήσει το ζεστό πιάτο φαί και το στεγνό κρεβάτι που σκεφτόμουνα. Ασφαλίζομαι και φωνάζω στο Jibe "ρελέ", αλλά από τον πολύ αέρα μας παίρνει ώρα μέχρι να συνεννοηθούμε.
Ένα κεφαλοκλείδωμα από το Jibe αντί για αγκαλιά ένα "κουφάλα κοντέ" από μένα αντί για τα συγχαρητήρια και δρόμο γιατί άρχισε να ξαναβρέχει και να ρίχνει κεραυνούς προς τον Καλόγερο.
Φτάνοντας στην νοτιοανατολική κόψη του στεφανιού βλέπουμε ένα φακό έξω από τον Κάκαλο, σε λίγο οι φακοί αυξάνονται και ακούγονται φωνές. Φτάνοντας στο καταφύγιο ο Τσιαντός μας υποδέχεται παίζοντας κιθάρα και οι υπόλοιποι με γέλια και φωνές. Στην κουζίνα ο Μιχάλης μας πειράζει λέγοντας ότι έπρεπε να τον είχαμε ακούσει και μας δίνει από ένα πιάτο μακαρονάδα με κόκκινη σάλτσα.
Έπρεπε αλλά...
Ήταν η πρώτη φόρα που σκαρφαλώσαμε με το Jibe και έτυχε να είναι περιπετειώδης, αλλά όχι η πρώτη φόρα που έπιανε κακοκαιρία σε διαδρομή κάποιον από τους δυο μας. Δυο εβδομάδες πιο πριν σκαρφαλώνοντας το Μάτι σε χωριστές σχοινοσυντροφιές και με μισή ώρα διαφορά στην εκκίνηση εγώ την γλύτωσα και ο Jibe έφαγε την καταιγίδα στα ραπέλ .Αλλά να που ήταν γραφτό να κάτσουμε κολλητά σε ένα πατάρι τουρτουρίζοντας και μούσκεμα από τη βροχή να αγναντεύουμε τα Καζάνια.
Alley Jibe.
Σημείωση Πέφτοντας: Οι φωτογραφίες είναι άσχετες χρονικά με το κείμενο. Ο Γιάννης είναι στο Σπηρούνι του Άθωνα τον Απρίλιο του 2004, οι φωτογραφίες από τη Zerf είναι από μιά επανάληψη τον Αύγουστο του 2005 από τους Μανώλη, Γιάννη, Μιχάλη και Θόδωρο και η χάραξη του Νίκου πρόσφατη. Απλά μπήκαν για να "σπάσει" το κείμενο...
Τετάρτη 12 Μαΐου 2010
6 χρόνια χωρίς το Γιάννη.
Τρίτη 11 Μαΐου 2010
Τρίτη 13 Απριλίου 2010
Από τον Όλυμπο στα everest, νέο κλιπάκι...
Πολύς κόσμος ψάχνει στο Google και αλλού για να κατεβάσει την ταινία του Τσιαντού "Από τον Όλυμπο στο Έβερεστ". Έτσι λοιπόν είχαμε αποφασίσει να φτιάξουμε ένα κλιπάκι-parody και να το βάλουμε στο rapidshare για πρωταπριλιάτικο αστείο. Τελικά αργήσαμε 2 βδομάδες να κάνουμε το μοντάζ, οπότε μπαίνει σήμερα στο ξεκάρφωτο, για τη πλάκα. Όσοι πάντως θέλετε να δείτε την ταινία, παίζει σήμερα το βράδυ στη Λάρισα (http://www.facebook.com/event.php?eid=103407053034397&index=1) Απολαύστε πάντως και τη δική μας εκδοχή:
Πέμπτη 28 Ιανουαρίου 2010
Από τον Όλυμπο στο Έβερεστ, προβολή...
Ο Παύλος Τσιαντός μας έστειλε το παρακάτω Δελτίο Τύπου που κάνουμε copy-paste:
Φίλες και φίλοι. Την επόμενη εβδομάδα ίσως είναι ευκαιρία για όσους δεν μπόρεσαν να δουν την ταινία τον περασμένο Μάρτιο στην Θεσσαλονίκη, να την δουν τώρα. Η ταινία προβάλλεται ξανά στο «Ολύμπιον» την Τρίτη 2/2, 19:00 ώρα. Οι προβολή γίνεται στα πλαίσια της εβδομάδας που διοργανώνουν οι «Κινηματογραφιστών στην Ομίχλη». Από τις 28/1 έως τις 3/2 θα παιχτούν πολλές ταινίες της περυσινής ελληνικής παραγωγής. Όποιος ενδιαφέρεται για περισσότερες πληροφορίες, μπορεί να δει το αναλυτικό πρόγραμμα στο: fogfilms.org. Επίσης τα trailer των ταινιών μπορείτε να τα δείτε στο youtube/fogwebtv. Θα χαρούμε να σας δούμε!
Φίλες και φίλοι. Την επόμενη εβδομάδα ίσως είναι ευκαιρία για όσους δεν μπόρεσαν να δουν την ταινία τον περασμένο Μάρτιο στην Θεσσαλονίκη, να την δουν τώρα. Η ταινία προβάλλεται ξανά στο «Ολύμπιον» την Τρίτη 2/2, 19:00 ώρα. Οι προβολή γίνεται στα πλαίσια της εβδομάδας που διοργανώνουν οι «Κινηματογραφιστών στην Ομίχλη». Από τις 28/1 έως τις 3/2 θα παιχτούν πολλές ταινίες της περυσινής ελληνικής παραγωγής. Όποιος ενδιαφέρεται για περισσότερες πληροφορίες, μπορεί να δει το αναλυτικό πρόγραμμα στο: fogfilms.org. Επίσης τα trailer των ταινιών μπορείτε να τα δείτε στο youtube/fogwebtv. Θα χαρούμε να σας δούμε!
Δευτέρα 11 Ιανουαρίου 2010
Η νέα διαδικτυακή κοινωνία και άλλα θεάρεστα πράματα!
Πριν από λίγες μέρες ο Κώστας μου έστειλε 2-3 φωτό από το πρόσφατο ταξίδι του στο Νεπάλ (τις βάζουμε για να εικονογραφηθεί το κείμενο...) Μπαίνοντας στο blog των παιδιών (link: merapeak-islandpeak2009), αλλά και βλέποντας από το Statcounter (=ρουφιανόμετρο...) διάφοροι να έχουν βάλει το Peftontas στα link τους, διαπίστωσα ότι όλο και πιο πολύς κόσμος διαχειρίζεται μόνος του τη φάση του. Λογικό, όταν πλέον τα εργαλεία στο δίκτυο είναι τεχνικά προσιτά, φτηνά (συνήθως τσάμπα) και απευθύνονται σε μεγάλο κοινό (ουσιαστικά σε όλους όσους έχουν πρόσβαση στο internet). Όταν ξεκινούσαμε αυτή τη ιστορία με το Peftontas είμασταν περίεργοι να δούμε και κατά πόσον μια τέτοια κίνηση θα είχε αντίκτυπο (σε καμιά περίπτωση δεν εννοούμε ότι δείξαμε κάποιο δρόμο και άλλες αηδίες...) Και πιστεύουμε ότι όσο περνάει ο καιρός, όλο και περισσότερος κόσμος θα "δουλεύει" και θα "κινείται" μέσα από το internet, τόσο για τη πληροφόρησή του όσο και για την επικοινωνία του. Η εποχή των λίγων ειδικών, που μέσα από περιοδικά και βιβλία λέγαν τα πάντα, τελειώνει ανεπιστρεπτί. Αυτό φαίνεται και από τον μαζικό Τύπο, τις ¨καλές¨, ή συνήθως χειρότερες, εφημερίδες που κλείνουν, αλλά και τα ενημερωτικά site που πλέον είναι οι κυρίαρχοι της πληροφορίας.
Το Στεφάνι στα 5.000 m... Φωτο: Κώστας Σταυριανάκης.
Το ίδιο θα γίνει σιγά-σιγά και στη μικρή, μίζερη και κομπλεξική κοινότητα των ελλήνων ορειβατών και αναρριχητών. Θα έρθει (πολύ σύντομα) η εποχή που θα εξαφανιστεί ο παραδοσιακός Τύπος και θα αντικατασταθεί από κάποια κεντρικά αναρριχητικά/ορειβατικά site, που μέσα από τις διαφημίσεις και την επισκεψιμότητά τους θα γίνουν τα νέα σημεία αναφοράς. Μακάρι κάποιος να κάνει κάτι σωστό σύντομα... Παράλληλα θα υπάρχουν τα προσωπικά blogs και sites, όπου ο καθένας θα προσπαθεί να "πουλήσει" τον εαυτό του και το χρόνο του (βάζοντας διαφημίσεις κτλ) ή απλά να πουλήσει μούρη ξοδεύοντας το χρόνο του...
Για την εξέλιξη όλων αυτών των πραγμάτων δεν έχουμε παρά να κοιτάξουμε στις ορειβατικά ανεπτυγμένες χώρες. Πάρα πολλοί γνωστοί ορειβάτες έχουν το δικό τους blog. Μερικά παραδείγματα:
simonemoro.blogspot.com με μεγάααααααλη λίστα χορηγών.
colinhaley.blogspot.com το blog του Colin Haley.
kellycordes.wordpress.com και του Kelly Cordes.
davemacleod.blogspot.com Ο Dave Macleod πουλάει ο ίδιος το βιβλίο του και τα DVDια του.
verticalcarnival.blogspot.com Των Cedar Wright, Renan Ozturk & Cory Richards (o).
...και πάει λέγοντας...
Σακίδιο με όχι τόσο ανατομική πλάτη, αλλά με καλό σύστημα ενυδάτωσης... Φωτο: Κώστας Σταυριανάκης.Φυσικά οι αποστολές στο μέλλον δεν θα αμελούν να έχουν ένα site, ή στη χειρότερη ένα blog, ώστε να ανταποδώσουν στους χορηγούς. Τέλοσπάντων... ας αφήσουμε το χρόνο να δείξει!
Για κλείσιμο θα θέλαμε να βάλουμε και μερικά links, aπό διάφορα ελληνικά blogs που ανοίγουν το δρόμο για την εξέλιξη που γράφαμε παραπάνω (με τυχαία σειρά):
mountainloris.blogspot.com φαίνεται λίγο παρατημένο, αλλά αξίζει να ψάξει κάποιος τα βιντεάκια εποχής σε παλιότερες δημοσιεύσεις.
lamiaclimbingcommunity.blogspot.com blog από το παρεάκι της Λαμίας.
seoathinas.blogspot.com το blog του ΣΕΟ Αθηνών (από τα παλαιότερα, με αραιή όμως ενημέρωση).
climbincrete.blogspot.com Bouldering/sport climbing blog από τη Κρήτη.
www.gaiorama.net Blog/site για ορειβασία, τρέξιμο, ποδήλατο κτλ της Βίκυς και του Θανάση.
fysiolatres.blogspot.com Ορειβατικό/σπηλαιολογικό κτλ blog
vouna.blogspot.com Ένα ακόμα blog από τη Κρήτη...
allougialou.blogspot.com Αλλού Γι'αλλού είναι το όνομα της παρέας...
Για να δούμε τι μας επιφυλάσσει το μέλλον...
Το μέλλον μας δεν είναι ο καπιταλισμός... Φωτο: Κώστας Σταυριανάκης.
Το Στεφάνι στα 5.000 m... Φωτο: Κώστας Σταυριανάκης.Για την εξέλιξη όλων αυτών των πραγμάτων δεν έχουμε παρά να κοιτάξουμε στις ορειβατικά ανεπτυγμένες χώρες. Πάρα πολλοί γνωστοί ορειβάτες έχουν το δικό τους blog. Μερικά παραδείγματα:
simonemoro.blogspot.com με μεγάααααααλη λίστα χορηγών.
colinhaley.blogspot.com το blog του Colin Haley.
kellycordes.wordpress.com και του Kelly Cordes.
davemacleod.blogspot.com Ο Dave Macleod πουλάει ο ίδιος το βιβλίο του και τα DVDια του.
verticalcarnival.blogspot.com Των Cedar Wright, Renan Ozturk & Cory Richards (o).
...και πάει λέγοντας...
Σακίδιο με όχι τόσο ανατομική πλάτη, αλλά με καλό σύστημα ενυδάτωσης... Φωτο: Κώστας Σταυριανάκης.Για κλείσιμο θα θέλαμε να βάλουμε και μερικά links, aπό διάφορα ελληνικά blogs που ανοίγουν το δρόμο για την εξέλιξη που γράφαμε παραπάνω (με τυχαία σειρά):
mountainloris.blogspot.com φαίνεται λίγο παρατημένο, αλλά αξίζει να ψάξει κάποιος τα βιντεάκια εποχής σε παλιότερες δημοσιεύσεις.
lamiaclimbingcommunity.blogspot.com blog από το παρεάκι της Λαμίας.
seoathinas.blogspot.com το blog του ΣΕΟ Αθηνών (από τα παλαιότερα, με αραιή όμως ενημέρωση).
climbincrete.blogspot.com Bouldering/sport climbing blog από τη Κρήτη.
www.gaiorama.net Blog/site για ορειβασία, τρέξιμο, ποδήλατο κτλ της Βίκυς και του Θανάση.
fysiolatres.blogspot.com Ορειβατικό/σπηλαιολογικό κτλ blog
vouna.blogspot.com Ένα ακόμα blog από τη Κρήτη...
allougialou.blogspot.com Αλλού Γι'αλλού είναι το όνομα της παρέας...
Για να δούμε τι μας επιφυλάσσει το μέλλον...
Το μέλλον μας δεν είναι ο καπιταλισμός... Φωτο: Κώστας Σταυριανάκης.Τετάρτη 2 Δεκεμβρίου 2009
Beyond the Mountain.
Ο Steve House πριν λίγο καιρό έβγαλε το "Beyond the Mountain." Πρόκειται για ένα βιβλίο, όπου περιγράφονται πολλές από τις γνωστές αναβάσεις, επιτυχίες και αποτυχίες του συγγραφέα, με ιδιαίτερη βαρύτητα στην σχέση του συγγραφέα με τους σχοινοσύντροφούς του.Ένα ενδιαφέρον SlideShow μαζί με σχόλια του House μπορείτε να βρείτε στο TinShed (Fall Issue '09) link: www.patagonia.com...tinshed
Ο Μιχάλης Στύλλας και ο Δημήτρης Δασκαλάκης συνάντησαν τον Steve πριν λίγο καιρό στη Σλοβενία και τους είπε πως αν θέλουν αυτοί και οι φίλοι τους (δηλαδή εμείς...), μπορούν (μπορούμε) να πάρουμε το βιβλίο του άμεσα απ' αυτόν. Τους εξήγησε πως είτε από τη Patagonia, είτε από το Amazon τα χρήματα που καταλήγουν στον ίδιο είναι ένα πολύ μικρό ποσοστό. Έτσι τα παιδιά πήραν τη πρωτοβουλία να μαζέψουν κάποιες παραγγελίες (τουλάχιστον 10...) και να πάρουν τα αντίστοιχα βιβλία κατευθείαν από τον House. Επίσης σε μια συζήτηση που είχαν τους είπε πως τα οικονομικά του δεν είναι και τόσο καλά, όσο θα νόμιζε κάποιος για έναν "star" του χώρου...
Πέρα από αυτά βέβαια το "Πέφτοντας" θέλει να στηρίξει μια άμεση συναλλαγή, χωρίς μεσάζοντες και νταβατζήδες. Κάτι που είναι πολύ πιό εύκολο στη σημερινή κοινωνία της πληροφορίας και του Internet από ότι παλιότερα. Άλλωστε γι' αυτό δημιουργήθηκε και το ίδιο.
Όσοι λοιπόν ενδιαφέρεστε επικοινωνήστε με τον Δημήτρη στο παρακάτω e-mail: daskalakism12 π@πάκι yahoo τελεία com.
Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2009
Tomaž Humar (1969– 2009)
Δυστυχώς ο διάσημος (αλλά και αμφιλεγόμενος από κάποιους) Tomaž Humar βρέθηκε νεκρός στα 5.600m στη Νότια Πλευρά του Lantang Lirung (7,227-meter) στο βόρειο Nepal, 700 ολόκληρα μέτρα χαμηλότερα από το σημείο που ψάχνανε οι διασώστες. Η διάσωση έγινε από τους ελβετούς Simon Anthamatten και Robert Anthamatten. Περισσότερες πληροφορίες στα διάφορα sites...
Copyright: humar.com
Copyright: humar.comΠαρασκευή 6 Νοεμβρίου 2009
Η ταινία του Παύλου Τσιαντού "Από τον Όλυμπο στο Έβερεστ" στην "Εβδομάδα Προβολών Fogfilms".
Την Τρίτη 10 Νοεμβρίου στο Cine "Έλλη" θα προβληθεί η ταινία "Από τον Όλυμπο στο Έβερεστ" του Πάυλου Τσιαντού στα πλαίσια της εβδομάδας προβολών που οργανώνεται από τους "Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη". Περισσότερα στο link: www.fogfilms.org
Και παρακάτω το (νέο) τρέιλερ της ταινίας από το YouTube:
Και παρακάτω το (νέο) τρέιλερ της ταινίας από το YouTube:
Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 2009
Τα κλεμμένα: The Art of Suffering, του Voytek Kurtyka.
Το παρακάτω εξαιρετικό κείμενο μας το έστειλε ο Μιχάλης Στύλλας εδώ και καιρό, αλλά τώρα αξιωθήκαμε να το βάλουμε.
"Η Τέχνη του να υποφέρεις."
Του Voytek Kurtyka (μτφ: Μ.Σ.)
Είναι δύσκολο να το πιστέψει κανείς, αλλά η τρέλα του να σκαρφαλώνουμε γυμνοί τα βράδια μετά από πολλές μπύρες, που κυριαρχούσε στις pub τη δεκαετία του 1970, έγινε πραγματικότητα στις ορθοπλαγιές των Ιμαλαΐων τη δεκαετία του 1980. Κάποτε θεωρούσαμε αποτέλεσμα της μέθης να σκαρφαλώνουμε τα βράδια, αλλά τώρα έχει γίνει ο κανόνας ο οποίος ισχύει από τις Άλπεις μέχρι τα Ιμαλάϊα. Τα τελευταία χρόνια μία νέα γενιά Γάλλων, Ελβετών και Άγγλων ορειβατών έχει πραγματοποιήσει σειρά αναβάσεων, κατά τη διάρκεια της νύχτας και λαμβάνοντας υπόψη το ρουχισμό και τον εξοπλισμό που κουβαλάνε μαζί τους μπορούν να χαρακτηριστούν τελείως γυμνοί. Βέβαια αυτό που τους οδήγησε σε τέτοιου είδους τακτικές, δεν ήταν η αίσθηση του χιούμορ και τάσεις προς το γυμνισμό, αλλά το πνεύμα της περιπέτειας. Υπάρχει μία μεγάλη δόση αλήθειας στη φράση “ο αλπινισμός είναι η τέχνη του να υπομένεις και να υποφέρεις”.
Οι πρωτοπόροι της τέχνης αυτής, διαμόρφωσαν και κατεύθυναν κατά κάποιο τρόπο την αναρρίχηση στα Ιμαλάϊα και δεν είναι τυχαίο ότι από τις πρώτες προσπάθειες ανάβασης στις ψηλότερες κορυφές του πλανήτη το Αλπικό στυλ κυριαρχούσε. Χωρίς να υπολογίζουν ούτε την ηλικία, ούτε την τεχνική τους κατάρτιση, υπέμεναν στωικά την ατελείωτη ταλαιπωρία για να πετύχουν τους στόχους τους. Η παραμονή για διαδοχικές μέρες σε μεγάλα υψόμετρα και ακραίο κρύο, χωρίς φαγητό και σε αρκετές περιπτώσεις και χωρίς νερό, δεν τους εμπόδιζε να ξεθάβουν και άλλες δυνάμεις από μέσα τους και να συνεχίζουν μέσα σε βαθύ χιόνι και επικίνδυνα βράχινα περάσματα, ώστε να καταφέρουν αυτά που κατάφεραν.
Για να υπομένει κανείς τέτοιες δύσκολες καταστάσεις πρέπει να είναι οπλισμένος με μία γερή δόση πάθους και διάθεσης. Η βασική προϋπόθεση για αυτού του είδους τον Ιμαλαϊσμό ήταν, είναι και θα είναι η αποδοχή του πόνου ή καλύτερα η ψυχολογική νίκη του μυαλού επί του σώματος. Λίγοι ήταν αυτοί που πραγματικά εκτίμησαν το ψυχολογικό κόστος τέτοιων προσπαθειών και είναι αλήθεια ότι η εσωτερική δύναμη που ανάβλυζε για να ξεπεραστούν οι αντικειμενικές δυσκολίες των συγκεκριμένων αναβάσεων, έφερνε μία εξωτερική γαλήνη μεταξύ των ορειβατών. Αλλά υπάρχουν και αρκετές περιπτώσεις που οι αντικειμενικοί κίνδυνοι της ανάβασης και η αποστροφή μεταξύ σχοινοσυντρόφων, σε συνδυασμό με την εκκολαπτόμενη ανταγωνιστικότητα μέσα στην ομάδα, στένευαν τους ορίζοντες αυτής και μαζί τα περιθώρια επιτυχίας. Είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι η εγωκεντρικότητα μαζί με μία εσωτερική ηττοπάθεια είναι αρκετά συνηθισμένη μεταξύ των σύγχρονων Ιμαλαιστών. Αρκετά πιο πολύ από ότι κάποιοι θα τολμούσαν να πιστέψουν.
“Μήπως γίνομαι σαρκαστικός;” Μάλλον όχι χωρίς λόγο, αφού αρκετά συχνά ηρωικές προσπάθειες έχουν πραγματοποιηθεί στο βωμό της θυσίας σχοινοσυντρόφων όπως συμβαίνει και στις εμπορικές αποστολές…
“Είναι κουρασμένος… και εγώ το ίδιο”
“Κάποιος βήχει πίσω… πάντα υπάρχει κάποιος που βήχει εκεί πίσω”
Το συγκεκριμένο ύφος ήταν αναπόφευκτο στη σημερινή πραγματικότητα των αναβάσεων στα Ιμαλάϊα, καθιστώντας την επιλογή του σχοινοσυντρόφου ως την βασική προτεραιότητα για τη σύσταση επιτυχημένων μικρών και ευέλικτων ομάδων. Εάν οι δεσμοί μεταξύ σχοινοσυντρόφων είναι ισχυρότεροι από την τυπική συναδελφικότητα, τότε αποκλείεται ο ένας από τους δυο να αγνοήσει τυχόν συμπτώματα εξάντλησης του άλλου.
Πιστεύω ακράδαντα ότι οι τάσεις που χαρακτηρίζουν τις σημερινές αναβάσεις στις 8άρες (εμπορικές αποστολές και ότι φέρνουν μαζί τους) είναι κατά πολύ διαφορετικές από αυτές των οπαδών της ταλαιπωρίας και του αλπικού στυλ. Αναβάσεις με αλπικό στυλ θεωρούνται μεν αθλητικές, αλλά κυρίως θεωρούνται ανθρώπινες επιτυχίες. Ελάχιστο βάρος, απόλυτη δέσμευση, άμεση επαφή με το περιβάλλον των ψηλών κορυφών και καλή πίστη χαρακτηρίζουν τις σύγχρονες αλπικές αναβάσεις στις 8άρες. Το μυαλό και το σώμα φαίνονται να ακολουθούν έναν τελείως διαφορετικό ρυθμό. Η ταλαιπωρία αντικαθίσταται από μία κατάσταση συνοχής σώματος και μυαλού, καθώς οι κρύες ώρες της νύχτας περνούν. Στις επόμενες δύο αναβάσεις γίνεται φανερό ότι οι ορειβάτες με την ταχύτητα τους κατάφεραν, όχι μόνο να ξεγελάσουν την ανθρώπινη ψυχή αλλά και τις σωματικές επιπλοκές που δημιουργούνται κατά την γρήγορη ανάβαση σε μεγάλα υψόμετρα, αφού ο εγκλιματισμός τους ήταν ελάχιστος. Προφανώς η μεγάλη ταχύτητα ανάβασης και στις δύο παρακάτω περιπτώσεις είχε ως αποτέλεσμα την ελάχιστη έκθεση στην ζώνη θανάτου και συνέβαλλε στην επιτυχία των αναβάσεων. Ο E. Loretan είναι απόλυτα πεπεισμένος ότι η στέρηση του ύπνου οδηγεί το σώμα σε μια κατάσταση εγρήγορσης, περιορίζοντας έτσι την πιθανότητα για πνευμονικό ή εγκεφαλικό οίδημα.
Η πρώτη ανάβαση με την οποία σχετίζω με αυτά που ειπώθηκαν παραπάνω αφορά την σχετικά πολυσυζητημένη ανάβαση του Κ2 από την Abruzzi Spur τον Ιούλιο του 1985. Η ομάδα αποτελούνταν από τους Loretan, Escoffier, Morand και Troillet, οι οποίοι εγκλιματίστηκαν κατά τον παραδοσιακό τρόπο περνώντας μία νύχτα στα 8000 μέτρα. Τα μεσάνυχτα τις 3ης Ιουλίου αναχώρησαν από την κατασκήνωση βάσης στα 5000 μέτρα και τις 10 το πρωί βρισκόταν στην κατασκήνωση 2 στα 6800μ. Εκεί έμειναν μέχρι τις 7 το πρωί της επόμενης μέρας. Όλες οι προηγούμενες προσπάθειες για την κορυφή από την Κ2 χρειάστηκαν τουλάχιστο 3 μέρες δεδομένων και των τεχνικών δυσκολιών της ανάβασης. Στις 11 το πρωί της 5ης Ιουλίου η μικρή ομάδα έφτασε στην Κ3 στα 7300 μέτρα, όπου τα παλικάρια απόλαυσαν ένα όμορφο πικνίκ περιμένοντας να πέσει το φως. Αφήνοντας πίσω τα πάντα, ακόμη και γκαζάκια και υπνόσακους, σκαρφάλωσαν χωρίς σταμάτημα και βρισκόταν στην κορυφή του Κ2 στις 2 το μεσημέρι της 6ης Ιουλίου, έχοντας σκαρφαλώσει 1800 μέτρα χωρίς ύπνο. Πριν πέσει καν το φως είχαν φτάσει στην Κ3 και την επόμενη στην κατασκήνωση βάσης.
Η επόμενη ανάβαση είναι αυτή της ανατολικής πλαγιάς του Dhaulagiri της οποίας η πρώτη ανάβαση έγινε το 1981 από τους Alex McIntyre, Rene Ghilini και εμού (Voytek Kurtyka). Για την επανάληψη της διαδρομής μία τρελλοπαρέα Ελβετών αποτελούμενη από τους Loretan, Steiner και Troillet, διάλεξε την καρδιά του χειμώνα για να εφαρμόσει την τακτική των “γυμνών νυχτερινών αναβάσεων”. Η ομάδα εγκλιματίστηκε στα 5700 μέτρα στην κατασκήνωση 1 και ανέβηκε μέχρι τα 6500μ (Κ2) της βορειανατολικής κόψης, δηλαδή της κλασσικής διαδρομής του βουνού. Αφού θεώρησαν ικανοποιητικό το ζέσταμα τους και μετά από σχετική ξεκούραση, τα μεσάνυχτα της 5ης Δεκεμβρίου έφτασαν στα 5700 μέτρα όπου και διανυκτέρευσαν μέσα σε μία χιονότρυπα. Ξεκουράστηκαν όλη τη μέρα χαζεύοντας την παγωμένη ορθοπλαγιά μέσης κλίσης 50ο και αναπτύγματος μεγαλύτερου των 2500 μέτρων. Τα μεσάνυχτα της επομένης αναχώρησαν από την τρύπα τελείως γυμνοί. Χωρίς αντίσκηνα, υπνόσακους, σκοινιά, καρφιά, παγόβιδες και μποντριέ ήταν τελείως ελαφρωμένοι. Το μόνο που είχαν ήταν τα ολόσωμα πουπουλένια ρούχα τους, ένα γκαζάκι και από μία σοκολάτα ο καθένας. Ο χειμώνας στα Ιμαλάϊα χαρακτηρίζεται από θυελλώδεις ανέμους και θερμοκρασίες -40οC, αλλά τα παλικάρια έπεσαν μέσα στην πρόγνωση του καιρού. Σκαρφάλωσαν δίχως σταμάτημα όλη τη νύχτα αλλά και την επόμενη μέρα για 19 ώρες, φτάνοντας στη δύσκολη κόψη στα 7700 μέτρα στις 7 το απόγευμα. Εκεί αγκαλιάστηκαν περιμένοντας να περάσουν οι ατελείωτες κρύες ώρες της νύχτας, κάνοντας ζεστά ροφήματα για 12 ώρες, κάτι που ο Loretan περίγραψε σαν “αιώνιο τρέμουλο”. Με το πρώτο φως η θέληση τους για ολοκλήρωση του στόχου τους ήταν ακόμα μαζί τους, πράγμα που τους έκανε να αψηφήσουν κούραση και πόνο, και στις 8 συνέχισαν την κούρσα τους φτάνοντας στην κορυφή μετά από 6 ώρες. Στη συνέχεια κατέβηκαν από την κλασσική διαδρομή και στις 2 το βράδυ βρίσκονταν πίσω στην χιονότρυπα τους στα 5700 μέτρα.
Αυτό το απίστευτα γενναίο και κρύο επίτευγμα είναι για μένα πολύ παραπάνω από οποιονδήποτε συλλέκτη 8άρων κορυφών. Αυτοί οι τρεις είχαν βρει ένα νέο νόημα στο στυλ της ανάβασης τους, υποφέροντας με επιτυχία όλοι μαζί και αποδεικνύοντας έτσι την πιθανότητα ανάβασης σε 8άρες κορυφές με μηδενικό βάρος ακόμη και τον χειμώνα. Η συλλογή των επιτυχημένων αναβάσεων σε 8άρες με όποιο μέσο είναι ένα είδος συναισθηματικού καταναλωτισμού, που στιγματίζει τον ματαιόδοξο ορειβάτη από την τάση του να συλλέγει επιτυχίες και απέχει πάρα πολύ από το απόλυτο αλπικό στυλ. Εάν υπάρχει ένα πράγμα που ονομάζεται πνευματικός υλισμός, αυτό μεταφράζεται με την μανία κάποιων να θέλουν να κατακτούν τα βουνά, αντί να αφήσουν τους εαυτούς τους να περιπλανηθούν στα μυστήρια που τα βουνά προσφέρουν απλόχερα. Η περιπέτεια έχει αντικατασταθεί με μια συγκεκριμένη ρουτίνα προγράμματος ανάβασης και οι εξωτερικές βοήθειες είναι πλέον πολλές. Οι σύγχρονοι συλλέκτες κορυφών κάνουν πονηρή χρήση κάποιων αριθμών όπως το 14 x 8000. Αυτά κάποτε ήταν αριθμοί σύμβολα στις ακραίες επιδόσεις των αναβάσεων στα Ιμαλάϊα, αλλά τώρα έχουν μετατραπεί σε εμπορικά μέτρα και σταθμά, προσδίδοντας φήμη σε αυτούς που τα κυνηγάνε ή και τα κατέχουν. Τα νούμερα τα καταλαβαίνουν όλοι, πολύ περισσότερο αυτοί που δεν έχουν υποστεί ούτε καν ένα κρυοπάγημα στα δάχτυλα. Η ζήτηση για περισσότερα νούμερα και ηλίθιες επιδόσεις θα υπάρχει πάντα. Αυτοί που παρακολουθούν τα γεγονότα αυτά εκ του ασφαλούς καταβροχθίζουν με απιστία τα νέα νούμερα που πηγάζουν από ανυπόστατες επιδόσεις, επιβεβαιώνοντας την ψευδαίσθηση της κατάκτησης και προσφέροντας τα στο αμήχανο καταναλωτικό κοινό.
Είναι δύσκολο να φανταστούμε ένα άθλημα χωρίς αριθμούς και τώρα πολλοί είναι αυτοί που κατατάσσουν την ορειβασία σαν άθλημα. Χωρίς αμφιβολία η κάθε ανάβαση σε οποιοδήποτε βουνό διακατέχεται άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο από ένα αθλητικό χαρακτήρα, αλλά μήπως οι προσπάθειες αυτές δεν είναι απλά ένα άθλημα;;; Πως δηλαδή δικαιολογούμε τον θάνατο ο οποίος είναι συχνά πυκνά κοντά μας στα βουνά; Είναι απλά ένα άθλημα-παιχνίδι με έντονο ανταγωνισμό; Νομίζω ότι η εσωτερική ανταπόκριση στη δυσκολία της στιγμής είναι αυτό που μας οδηγεί στο άγνωστο και στον κίνδυνο και όχι ο ανταγωνισμός. Η ορειβασία σαν δραστηριότητα εκφράζει την κλασσική αντίθεση στην τάση του “βολέματος” και την αναγκαιότητα να φλερτάρουμε με τον θάνατο. Η αίσθηση της πλήρους συναισθηματικής και σωματικής κυριαρχίας ελευθερώνει το πνεύμα από το θνητό μας σώμα. Όταν είναι πλησίον σε τέτοια όρια ο αλπινιστής νιώθει την μεγαλύτερη ευχαρίστηση από κάθε άλλη φορά. Για μένα, η Ελβετική ανάβαση στην ανατολική του Dhaulagiri, ρισκάροντας τόσο με το “γυμνό ” τους στυλ μέσα στη νύχτα του χειμώνα, είναι η απόλυτη και καλόγουστη ουσία της ορειβασίας.
Το 1986 πραγματοποιήθηκαν δύο υποδειγματικές αναβάσεις σε Everest και Κ2 με απόλυτο αλπικό στυλ. Η πρώτη ανάβαση ήταν στο Everest από τη όμορφη γραμμή που ακολουθεί το Japanese/Hornbein Couloir direct από τους Loretan και Troillet. Μαζί τους ήταν και ο Beghin, αλλά υπέπεσε σε ανταρσία μετά από την πρώτη νύχτα όταν η ομάδα αντί να κοιμηθεί σκαρφάλωσε άλλα 2000 μέτρα. Ο συνολικός χρόνος ανάβασης από την κατασκήνωση βάσης μέχρι την κορυφή ήταν 40.5 ώρες!!! Το ίδιο εντυπωσιακός ήταν και ο χρόνος επιστροφής από τη Στέγη του Κόσμου. Βρίσκοντας το χιόνι σε ιδεατή κατάσταση και γλιστρώντας ασταμάτητα (κωλοσκί κατά τα δικά μας λεγόμενα, “arse sliding” στα Πολωνέζικα) για το περισσότερο της διαδρομής, οι δυο τους χρειάστηκαν 4.5 ώρες για να βρεθούν στη ζεστασιά της προωθημένης κατασκήνωσης βάσης. Σαν Πολωνός το βρίσκω δύσκολο να χωνέψω ότι οι Ελβετοί μας νίκησαν στο εθνικό μας σπορ. Δεν με πειράζει να πετάνε με παραπέντε ή να κατεβαίνουν με σκι από τις 8άρες, αλλά με τρελαίνει η σκέψη ότι οι Ελβετοί κάνανε το μεγαλύτερο κωλοσκί του κόσμου. Την τάχιστη ανάβαση τους προηγήθηκε μία εβδομάδα παραμονής στα 5500 μέτρα. Ο εγκλιματισμός πάνω από το υψόμετρο αυτό ήταν μηδενικός. Πέρασαν μία νύχτα στα 5850 μέτρα και ανέβηκαν σε δύο γειτονικές κορυφές με υψόμετρο 6500 μέτρων. Αυτό τους ήταν αρκετό. Την υπόλοιπη ενέργεια τους την κράτησαν για την ανάβαση. Αναχώρησαν από την προωθημένη κατασκήνωση βάσης στις 10 το βράδυ της 28ης Αυγούστου κουβαλώντας τίποτε παραπάνω από ότι είχαν μαζί τους στο Dhaulagiri. Κάλυψαν το πρώτα 2000 μέτρα σε 13 ώρες και στις 11 το πρωί η ομάδα σταμάτησε στα 7800 μέτρα περνώντας την υπόλοιπη μέρα λιώνοντας χιόνι και πίνοντας ζεστά. Στις 9 το βράδυ οι Loretan και Troillet συνέχισαν χωρίς τον Beghin. Μετά τα μεσάνυχτα το σκοτάδι και το κρύο τους σταμάτησαν στα 8400 μέτρα. Αγκαλιάστηκαν ο ένας με τον άλλον και περίμεναν τις πιο βάρβαρες ώρες να περάσουν. Γύρω στις 4 το πρωί ξεκίνησαν με το πρώτο φως και στις 1 το μεσημέρι βρισκόταν στην κορυφή. Στην κυριολεξία άραξαν στην κορυφή του κόσμου για μία και μισή ώρα πριν ξεκινήσουν το ατελείωτο κωλοσκί. Στις 7 το ίδιο βράδυ και με τους πισινούς τους πιασμένους ήταν 3000 μέτρα χαμηλότερα. Όπως ομολογούν και ίδιοι για την ανάβαση τους στο βουνό “δεν πήραν τίποτα μαζί τους και δεν άφησαν τίποτα πίσω”.
Η 24ωρη ανάβαση και κατάβαση του Κ2 από τον Benoit Chamoux είναι η καλύτερη ιστορία για να αφηγηθώ. Άφησε την κατασκήνωση βάσης στις 5 το απόγευμα της 4ης Ιουλίου και στις 4 το απόγευμα της επομένης καθόταν στην κορυφή του βουνού. Προφανώς δεν του έμεινε και πολύς καιρός για ύπνο. Λίγες μέρες πριν είχε πραγματοποιήσει 16ωρη ανάβαση στο Broad Peak. Όταν συνάντησα τον Loretan και τον Troillet στο Katmandu δύο χρόνια πριν, η περιέργεια μου με έκανε να απευθυνθώ προς τον Loretan.
“Προπονείσαι πριν τις αναβάσεις;”
“Όχι, η καλύτερη προπόνηση γίνεται μέσα εδώ”, απάντησε δείχνοντας το μέτωπο του.
“Καπνίζεις ή πίνεις”
“Όχι στο πρώτο, ναι στο δεύτερο”
“Παίρνεις τίποτε φάρμακα;”
“Μόνο υπνωτικά, τίποτε ιδιαίτερο για το αίμα”
“Τι προσδοκείς από τις αναβάσεις στα Ιμαλάϊα;”
“Όσο πιο δύσκολα, γρήγορα και ψηλά γίνεται, πάντα με αλπικό στυλ”
“Τι θα έλεγες στους νέους και φιλόδοξους Ιμαλαιστές”
“Να προσπαθούν να ακούνε και να καταλάβουν το σώμα τους”.
Εάν και οι τέσσερις αναβάσεις που περιγράφτηκαν εδώ είναι αθλητικά επιτεύγματα, η ουσία τους δεν είναι σαν οποιοδήποτε άθλημα, αλλά πηγάζει από το στυλ της ανάβασης. Οι παραδοσιακές μέθοδοι αποστολών εγκαταλείφθηκαν προς χάρη μιας νέας ιδεολογίας και αντιμετώπισης των μεγάλων κορυφών.
Όταν ο ορειβάτης ξεφεύγει από τα τετριμμένα εισέρχεται σε ένα χώρο δίχως κανόνες και ρουτίνες πάνω στις οποίες να βασίζεται. Οι μόνες συμβουλές έρχονται μέσα από την ψυχή του και η παρακίνηση του να συνεχίσει είναι τελείως αληθινή. Σε τέτοιες περιπτώσεις ο ορειβάτης είναι τελείως δημιουργικός, υπεύθυνος για ότι κάνει και όχι ένας απλός συμμετέχον σε ένα άθλημα ή καλύτερα σε μια δραστηριότητα. Η δημιουργικότητα αυτή επιδεικνύει την ύπαρξη της, καθορίζοντας το στυλ της ανάβασης ή της εξερεύνησης αγνώστων περιοχών. Είναι αδύνατο να στριμώξουμε την ορειβασία σε ένα απλό αθλητικό πλαίσιο και σε κάποια νούμερα. Για μένα υπάρχουν πολλοί τρόποι για να γευτεί κάποιος τα βουνά, εφόσον υπάρχουν πολύ δυνατοί συναισθηματικοί δεσμοί με αυτά. Εάν δέχεστε τον προηγούμενο σαρκασμό μου, επιτρέψτε μου μία στιγμιαία επαφή με το μυστήριο των βουνών, το οποίο έχω συμπεράνει ότι είναι το πλέον βασικότατο στην ορειβασία.
Αυτό που ξεδιπλώνεται στον καθένα όταν σκαρφαλώνει χωρίς ρουτίνες και πολλά μέσα είναι ένας νέος δεσμός όπου το βουνό μοιράζεται μαζί του τις εμπειρίες του, ανοίγεται.
Απλά ας αναλογιστεί κάποιος μερικές μορφές όπως ο Tilman, ο Uemura ή ο Hemming . Ο δεσμός τους με τα βουνά ήταν αληθινός και δεν είχε καμία σχέση με αριθμούς ή με την καθιέρωση διαφόρων ρεκόρ τα οποία εξαφανίζουν τελείως τα μυστήρια των βουνών. Αλλά τα μυστήρια των βουνών θα παραμείνουν μυστήρια, ενώ τα αθλήματα είναι απλά αθλήματα.
"Η Τέχνη του να υποφέρεις."
Του Voytek Kurtyka (μτφ: Μ.Σ.)Είναι δύσκολο να το πιστέψει κανείς, αλλά η τρέλα του να σκαρφαλώνουμε γυμνοί τα βράδια μετά από πολλές μπύρες, που κυριαρχούσε στις pub τη δεκαετία του 1970, έγινε πραγματικότητα στις ορθοπλαγιές των Ιμαλαΐων τη δεκαετία του 1980. Κάποτε θεωρούσαμε αποτέλεσμα της μέθης να σκαρφαλώνουμε τα βράδια, αλλά τώρα έχει γίνει ο κανόνας ο οποίος ισχύει από τις Άλπεις μέχρι τα Ιμαλάϊα. Τα τελευταία χρόνια μία νέα γενιά Γάλλων, Ελβετών και Άγγλων ορειβατών έχει πραγματοποιήσει σειρά αναβάσεων, κατά τη διάρκεια της νύχτας και λαμβάνοντας υπόψη το ρουχισμό και τον εξοπλισμό που κουβαλάνε μαζί τους μπορούν να χαρακτηριστούν τελείως γυμνοί. Βέβαια αυτό που τους οδήγησε σε τέτοιου είδους τακτικές, δεν ήταν η αίσθηση του χιούμορ και τάσεις προς το γυμνισμό, αλλά το πνεύμα της περιπέτειας. Υπάρχει μία μεγάλη δόση αλήθειας στη φράση “ο αλπινισμός είναι η τέχνη του να υπομένεις και να υποφέρεις”.
Οι πρωτοπόροι της τέχνης αυτής, διαμόρφωσαν και κατεύθυναν κατά κάποιο τρόπο την αναρρίχηση στα Ιμαλάϊα και δεν είναι τυχαίο ότι από τις πρώτες προσπάθειες ανάβασης στις ψηλότερες κορυφές του πλανήτη το Αλπικό στυλ κυριαρχούσε. Χωρίς να υπολογίζουν ούτε την ηλικία, ούτε την τεχνική τους κατάρτιση, υπέμεναν στωικά την ατελείωτη ταλαιπωρία για να πετύχουν τους στόχους τους. Η παραμονή για διαδοχικές μέρες σε μεγάλα υψόμετρα και ακραίο κρύο, χωρίς φαγητό και σε αρκετές περιπτώσεις και χωρίς νερό, δεν τους εμπόδιζε να ξεθάβουν και άλλες δυνάμεις από μέσα τους και να συνεχίζουν μέσα σε βαθύ χιόνι και επικίνδυνα βράχινα περάσματα, ώστε να καταφέρουν αυτά που κατάφεραν.
Για να υπομένει κανείς τέτοιες δύσκολες καταστάσεις πρέπει να είναι οπλισμένος με μία γερή δόση πάθους και διάθεσης. Η βασική προϋπόθεση για αυτού του είδους τον Ιμαλαϊσμό ήταν, είναι και θα είναι η αποδοχή του πόνου ή καλύτερα η ψυχολογική νίκη του μυαλού επί του σώματος. Λίγοι ήταν αυτοί που πραγματικά εκτίμησαν το ψυχολογικό κόστος τέτοιων προσπαθειών και είναι αλήθεια ότι η εσωτερική δύναμη που ανάβλυζε για να ξεπεραστούν οι αντικειμενικές δυσκολίες των συγκεκριμένων αναβάσεων, έφερνε μία εξωτερική γαλήνη μεταξύ των ορειβατών. Αλλά υπάρχουν και αρκετές περιπτώσεις που οι αντικειμενικοί κίνδυνοι της ανάβασης και η αποστροφή μεταξύ σχοινοσυντρόφων, σε συνδυασμό με την εκκολαπτόμενη ανταγωνιστικότητα μέσα στην ομάδα, στένευαν τους ορίζοντες αυτής και μαζί τα περιθώρια επιτυχίας. Είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι η εγωκεντρικότητα μαζί με μία εσωτερική ηττοπάθεια είναι αρκετά συνηθισμένη μεταξύ των σύγχρονων Ιμαλαιστών. Αρκετά πιο πολύ από ότι κάποιοι θα τολμούσαν να πιστέψουν.
“Μήπως γίνομαι σαρκαστικός;” Μάλλον όχι χωρίς λόγο, αφού αρκετά συχνά ηρωικές προσπάθειες έχουν πραγματοποιηθεί στο βωμό της θυσίας σχοινοσυντρόφων όπως συμβαίνει και στις εμπορικές αποστολές…
“Είναι κουρασμένος… και εγώ το ίδιο”
“Κάποιος βήχει πίσω… πάντα υπάρχει κάποιος που βήχει εκεί πίσω”
Το συγκεκριμένο ύφος ήταν αναπόφευκτο στη σημερινή πραγματικότητα των αναβάσεων στα Ιμαλάϊα, καθιστώντας την επιλογή του σχοινοσυντρόφου ως την βασική προτεραιότητα για τη σύσταση επιτυχημένων μικρών και ευέλικτων ομάδων. Εάν οι δεσμοί μεταξύ σχοινοσυντρόφων είναι ισχυρότεροι από την τυπική συναδελφικότητα, τότε αποκλείεται ο ένας από τους δυο να αγνοήσει τυχόν συμπτώματα εξάντλησης του άλλου.
Πιστεύω ακράδαντα ότι οι τάσεις που χαρακτηρίζουν τις σημερινές αναβάσεις στις 8άρες (εμπορικές αποστολές και ότι φέρνουν μαζί τους) είναι κατά πολύ διαφορετικές από αυτές των οπαδών της ταλαιπωρίας και του αλπικού στυλ. Αναβάσεις με αλπικό στυλ θεωρούνται μεν αθλητικές, αλλά κυρίως θεωρούνται ανθρώπινες επιτυχίες. Ελάχιστο βάρος, απόλυτη δέσμευση, άμεση επαφή με το περιβάλλον των ψηλών κορυφών και καλή πίστη χαρακτηρίζουν τις σύγχρονες αλπικές αναβάσεις στις 8άρες. Το μυαλό και το σώμα φαίνονται να ακολουθούν έναν τελείως διαφορετικό ρυθμό. Η ταλαιπωρία αντικαθίσταται από μία κατάσταση συνοχής σώματος και μυαλού, καθώς οι κρύες ώρες της νύχτας περνούν. Στις επόμενες δύο αναβάσεις γίνεται φανερό ότι οι ορειβάτες με την ταχύτητα τους κατάφεραν, όχι μόνο να ξεγελάσουν την ανθρώπινη ψυχή αλλά και τις σωματικές επιπλοκές που δημιουργούνται κατά την γρήγορη ανάβαση σε μεγάλα υψόμετρα, αφού ο εγκλιματισμός τους ήταν ελάχιστος. Προφανώς η μεγάλη ταχύτητα ανάβασης και στις δύο παρακάτω περιπτώσεις είχε ως αποτέλεσμα την ελάχιστη έκθεση στην ζώνη θανάτου και συνέβαλλε στην επιτυχία των αναβάσεων. Ο E. Loretan είναι απόλυτα πεπεισμένος ότι η στέρηση του ύπνου οδηγεί το σώμα σε μια κατάσταση εγρήγορσης, περιορίζοντας έτσι την πιθανότητα για πνευμονικό ή εγκεφαλικό οίδημα.
Η πρώτη ανάβαση με την οποία σχετίζω με αυτά που ειπώθηκαν παραπάνω αφορά την σχετικά πολυσυζητημένη ανάβαση του Κ2 από την Abruzzi Spur τον Ιούλιο του 1985. Η ομάδα αποτελούνταν από τους Loretan, Escoffier, Morand και Troillet, οι οποίοι εγκλιματίστηκαν κατά τον παραδοσιακό τρόπο περνώντας μία νύχτα στα 8000 μέτρα. Τα μεσάνυχτα τις 3ης Ιουλίου αναχώρησαν από την κατασκήνωση βάσης στα 5000 μέτρα και τις 10 το πρωί βρισκόταν στην κατασκήνωση 2 στα 6800μ. Εκεί έμειναν μέχρι τις 7 το πρωί της επόμενης μέρας. Όλες οι προηγούμενες προσπάθειες για την κορυφή από την Κ2 χρειάστηκαν τουλάχιστο 3 μέρες δεδομένων και των τεχνικών δυσκολιών της ανάβασης. Στις 11 το πρωί της 5ης Ιουλίου η μικρή ομάδα έφτασε στην Κ3 στα 7300 μέτρα, όπου τα παλικάρια απόλαυσαν ένα όμορφο πικνίκ περιμένοντας να πέσει το φως. Αφήνοντας πίσω τα πάντα, ακόμη και γκαζάκια και υπνόσακους, σκαρφάλωσαν χωρίς σταμάτημα και βρισκόταν στην κορυφή του Κ2 στις 2 το μεσημέρι της 6ης Ιουλίου, έχοντας σκαρφαλώσει 1800 μέτρα χωρίς ύπνο. Πριν πέσει καν το φως είχαν φτάσει στην Κ3 και την επόμενη στην κατασκήνωση βάσης.
Η επόμενη ανάβαση είναι αυτή της ανατολικής πλαγιάς του Dhaulagiri της οποίας η πρώτη ανάβαση έγινε το 1981 από τους Alex McIntyre, Rene Ghilini και εμού (Voytek Kurtyka). Για την επανάληψη της διαδρομής μία τρελλοπαρέα Ελβετών αποτελούμενη από τους Loretan, Steiner και Troillet, διάλεξε την καρδιά του χειμώνα για να εφαρμόσει την τακτική των “γυμνών νυχτερινών αναβάσεων”. Η ομάδα εγκλιματίστηκε στα 5700 μέτρα στην κατασκήνωση 1 και ανέβηκε μέχρι τα 6500μ (Κ2) της βορειανατολικής κόψης, δηλαδή της κλασσικής διαδρομής του βουνού. Αφού θεώρησαν ικανοποιητικό το ζέσταμα τους και μετά από σχετική ξεκούραση, τα μεσάνυχτα της 5ης Δεκεμβρίου έφτασαν στα 5700 μέτρα όπου και διανυκτέρευσαν μέσα σε μία χιονότρυπα. Ξεκουράστηκαν όλη τη μέρα χαζεύοντας την παγωμένη ορθοπλαγιά μέσης κλίσης 50ο και αναπτύγματος μεγαλύτερου των 2500 μέτρων. Τα μεσάνυχτα της επομένης αναχώρησαν από την τρύπα τελείως γυμνοί. Χωρίς αντίσκηνα, υπνόσακους, σκοινιά, καρφιά, παγόβιδες και μποντριέ ήταν τελείως ελαφρωμένοι. Το μόνο που είχαν ήταν τα ολόσωμα πουπουλένια ρούχα τους, ένα γκαζάκι και από μία σοκολάτα ο καθένας. Ο χειμώνας στα Ιμαλάϊα χαρακτηρίζεται από θυελλώδεις ανέμους και θερμοκρασίες -40οC, αλλά τα παλικάρια έπεσαν μέσα στην πρόγνωση του καιρού. Σκαρφάλωσαν δίχως σταμάτημα όλη τη νύχτα αλλά και την επόμενη μέρα για 19 ώρες, φτάνοντας στη δύσκολη κόψη στα 7700 μέτρα στις 7 το απόγευμα. Εκεί αγκαλιάστηκαν περιμένοντας να περάσουν οι ατελείωτες κρύες ώρες της νύχτας, κάνοντας ζεστά ροφήματα για 12 ώρες, κάτι που ο Loretan περίγραψε σαν “αιώνιο τρέμουλο”. Με το πρώτο φως η θέληση τους για ολοκλήρωση του στόχου τους ήταν ακόμα μαζί τους, πράγμα που τους έκανε να αψηφήσουν κούραση και πόνο, και στις 8 συνέχισαν την κούρσα τους φτάνοντας στην κορυφή μετά από 6 ώρες. Στη συνέχεια κατέβηκαν από την κλασσική διαδρομή και στις 2 το βράδυ βρίσκονταν πίσω στην χιονότρυπα τους στα 5700 μέτρα.
Αυτό το απίστευτα γενναίο και κρύο επίτευγμα είναι για μένα πολύ παραπάνω από οποιονδήποτε συλλέκτη 8άρων κορυφών. Αυτοί οι τρεις είχαν βρει ένα νέο νόημα στο στυλ της ανάβασης τους, υποφέροντας με επιτυχία όλοι μαζί και αποδεικνύοντας έτσι την πιθανότητα ανάβασης σε 8άρες κορυφές με μηδενικό βάρος ακόμη και τον χειμώνα. Η συλλογή των επιτυχημένων αναβάσεων σε 8άρες με όποιο μέσο είναι ένα είδος συναισθηματικού καταναλωτισμού, που στιγματίζει τον ματαιόδοξο ορειβάτη από την τάση του να συλλέγει επιτυχίες και απέχει πάρα πολύ από το απόλυτο αλπικό στυλ. Εάν υπάρχει ένα πράγμα που ονομάζεται πνευματικός υλισμός, αυτό μεταφράζεται με την μανία κάποιων να θέλουν να κατακτούν τα βουνά, αντί να αφήσουν τους εαυτούς τους να περιπλανηθούν στα μυστήρια που τα βουνά προσφέρουν απλόχερα. Η περιπέτεια έχει αντικατασταθεί με μια συγκεκριμένη ρουτίνα προγράμματος ανάβασης και οι εξωτερικές βοήθειες είναι πλέον πολλές. Οι σύγχρονοι συλλέκτες κορυφών κάνουν πονηρή χρήση κάποιων αριθμών όπως το 14 x 8000. Αυτά κάποτε ήταν αριθμοί σύμβολα στις ακραίες επιδόσεις των αναβάσεων στα Ιμαλάϊα, αλλά τώρα έχουν μετατραπεί σε εμπορικά μέτρα και σταθμά, προσδίδοντας φήμη σε αυτούς που τα κυνηγάνε ή και τα κατέχουν. Τα νούμερα τα καταλαβαίνουν όλοι, πολύ περισσότερο αυτοί που δεν έχουν υποστεί ούτε καν ένα κρυοπάγημα στα δάχτυλα. Η ζήτηση για περισσότερα νούμερα και ηλίθιες επιδόσεις θα υπάρχει πάντα. Αυτοί που παρακολουθούν τα γεγονότα αυτά εκ του ασφαλούς καταβροχθίζουν με απιστία τα νέα νούμερα που πηγάζουν από ανυπόστατες επιδόσεις, επιβεβαιώνοντας την ψευδαίσθηση της κατάκτησης και προσφέροντας τα στο αμήχανο καταναλωτικό κοινό.
Είναι δύσκολο να φανταστούμε ένα άθλημα χωρίς αριθμούς και τώρα πολλοί είναι αυτοί που κατατάσσουν την ορειβασία σαν άθλημα. Χωρίς αμφιβολία η κάθε ανάβαση σε οποιοδήποτε βουνό διακατέχεται άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο από ένα αθλητικό χαρακτήρα, αλλά μήπως οι προσπάθειες αυτές δεν είναι απλά ένα άθλημα;;; Πως δηλαδή δικαιολογούμε τον θάνατο ο οποίος είναι συχνά πυκνά κοντά μας στα βουνά; Είναι απλά ένα άθλημα-παιχνίδι με έντονο ανταγωνισμό; Νομίζω ότι η εσωτερική ανταπόκριση στη δυσκολία της στιγμής είναι αυτό που μας οδηγεί στο άγνωστο και στον κίνδυνο και όχι ο ανταγωνισμός. Η ορειβασία σαν δραστηριότητα εκφράζει την κλασσική αντίθεση στην τάση του “βολέματος” και την αναγκαιότητα να φλερτάρουμε με τον θάνατο. Η αίσθηση της πλήρους συναισθηματικής και σωματικής κυριαρχίας ελευθερώνει το πνεύμα από το θνητό μας σώμα. Όταν είναι πλησίον σε τέτοια όρια ο αλπινιστής νιώθει την μεγαλύτερη ευχαρίστηση από κάθε άλλη φορά. Για μένα, η Ελβετική ανάβαση στην ανατολική του Dhaulagiri, ρισκάροντας τόσο με το “γυμνό ” τους στυλ μέσα στη νύχτα του χειμώνα, είναι η απόλυτη και καλόγουστη ουσία της ορειβασίας.
Το 1986 πραγματοποιήθηκαν δύο υποδειγματικές αναβάσεις σε Everest και Κ2 με απόλυτο αλπικό στυλ. Η πρώτη ανάβαση ήταν στο Everest από τη όμορφη γραμμή που ακολουθεί το Japanese/Hornbein Couloir direct από τους Loretan και Troillet. Μαζί τους ήταν και ο Beghin, αλλά υπέπεσε σε ανταρσία μετά από την πρώτη νύχτα όταν η ομάδα αντί να κοιμηθεί σκαρφάλωσε άλλα 2000 μέτρα. Ο συνολικός χρόνος ανάβασης από την κατασκήνωση βάσης μέχρι την κορυφή ήταν 40.5 ώρες!!! Το ίδιο εντυπωσιακός ήταν και ο χρόνος επιστροφής από τη Στέγη του Κόσμου. Βρίσκοντας το χιόνι σε ιδεατή κατάσταση και γλιστρώντας ασταμάτητα (κωλοσκί κατά τα δικά μας λεγόμενα, “arse sliding” στα Πολωνέζικα) για το περισσότερο της διαδρομής, οι δυο τους χρειάστηκαν 4.5 ώρες για να βρεθούν στη ζεστασιά της προωθημένης κατασκήνωσης βάσης. Σαν Πολωνός το βρίσκω δύσκολο να χωνέψω ότι οι Ελβετοί μας νίκησαν στο εθνικό μας σπορ. Δεν με πειράζει να πετάνε με παραπέντε ή να κατεβαίνουν με σκι από τις 8άρες, αλλά με τρελαίνει η σκέψη ότι οι Ελβετοί κάνανε το μεγαλύτερο κωλοσκί του κόσμου. Την τάχιστη ανάβαση τους προηγήθηκε μία εβδομάδα παραμονής στα 5500 μέτρα. Ο εγκλιματισμός πάνω από το υψόμετρο αυτό ήταν μηδενικός. Πέρασαν μία νύχτα στα 5850 μέτρα και ανέβηκαν σε δύο γειτονικές κορυφές με υψόμετρο 6500 μέτρων. Αυτό τους ήταν αρκετό. Την υπόλοιπη ενέργεια τους την κράτησαν για την ανάβαση. Αναχώρησαν από την προωθημένη κατασκήνωση βάσης στις 10 το βράδυ της 28ης Αυγούστου κουβαλώντας τίποτε παραπάνω από ότι είχαν μαζί τους στο Dhaulagiri. Κάλυψαν το πρώτα 2000 μέτρα σε 13 ώρες και στις 11 το πρωί η ομάδα σταμάτησε στα 7800 μέτρα περνώντας την υπόλοιπη μέρα λιώνοντας χιόνι και πίνοντας ζεστά. Στις 9 το βράδυ οι Loretan και Troillet συνέχισαν χωρίς τον Beghin. Μετά τα μεσάνυχτα το σκοτάδι και το κρύο τους σταμάτησαν στα 8400 μέτρα. Αγκαλιάστηκαν ο ένας με τον άλλον και περίμεναν τις πιο βάρβαρες ώρες να περάσουν. Γύρω στις 4 το πρωί ξεκίνησαν με το πρώτο φως και στις 1 το μεσημέρι βρισκόταν στην κορυφή. Στην κυριολεξία άραξαν στην κορυφή του κόσμου για μία και μισή ώρα πριν ξεκινήσουν το ατελείωτο κωλοσκί. Στις 7 το ίδιο βράδυ και με τους πισινούς τους πιασμένους ήταν 3000 μέτρα χαμηλότερα. Όπως ομολογούν και ίδιοι για την ανάβαση τους στο βουνό “δεν πήραν τίποτα μαζί τους και δεν άφησαν τίποτα πίσω”.
Η 24ωρη ανάβαση και κατάβαση του Κ2 από τον Benoit Chamoux είναι η καλύτερη ιστορία για να αφηγηθώ. Άφησε την κατασκήνωση βάσης στις 5 το απόγευμα της 4ης Ιουλίου και στις 4 το απόγευμα της επομένης καθόταν στην κορυφή του βουνού. Προφανώς δεν του έμεινε και πολύς καιρός για ύπνο. Λίγες μέρες πριν είχε πραγματοποιήσει 16ωρη ανάβαση στο Broad Peak. Όταν συνάντησα τον Loretan και τον Troillet στο Katmandu δύο χρόνια πριν, η περιέργεια μου με έκανε να απευθυνθώ προς τον Loretan.
“Προπονείσαι πριν τις αναβάσεις;”
“Όχι, η καλύτερη προπόνηση γίνεται μέσα εδώ”, απάντησε δείχνοντας το μέτωπο του.
“Καπνίζεις ή πίνεις”
“Όχι στο πρώτο, ναι στο δεύτερο”
“Παίρνεις τίποτε φάρμακα;”
“Μόνο υπνωτικά, τίποτε ιδιαίτερο για το αίμα”
“Τι προσδοκείς από τις αναβάσεις στα Ιμαλάϊα;”
“Όσο πιο δύσκολα, γρήγορα και ψηλά γίνεται, πάντα με αλπικό στυλ”
“Τι θα έλεγες στους νέους και φιλόδοξους Ιμαλαιστές”
“Να προσπαθούν να ακούνε και να καταλάβουν το σώμα τους”.
Εάν και οι τέσσερις αναβάσεις που περιγράφτηκαν εδώ είναι αθλητικά επιτεύγματα, η ουσία τους δεν είναι σαν οποιοδήποτε άθλημα, αλλά πηγάζει από το στυλ της ανάβασης. Οι παραδοσιακές μέθοδοι αποστολών εγκαταλείφθηκαν προς χάρη μιας νέας ιδεολογίας και αντιμετώπισης των μεγάλων κορυφών.
Όταν ο ορειβάτης ξεφεύγει από τα τετριμμένα εισέρχεται σε ένα χώρο δίχως κανόνες και ρουτίνες πάνω στις οποίες να βασίζεται. Οι μόνες συμβουλές έρχονται μέσα από την ψυχή του και η παρακίνηση του να συνεχίσει είναι τελείως αληθινή. Σε τέτοιες περιπτώσεις ο ορειβάτης είναι τελείως δημιουργικός, υπεύθυνος για ότι κάνει και όχι ένας απλός συμμετέχον σε ένα άθλημα ή καλύτερα σε μια δραστηριότητα. Η δημιουργικότητα αυτή επιδεικνύει την ύπαρξη της, καθορίζοντας το στυλ της ανάβασης ή της εξερεύνησης αγνώστων περιοχών. Είναι αδύνατο να στριμώξουμε την ορειβασία σε ένα απλό αθλητικό πλαίσιο και σε κάποια νούμερα. Για μένα υπάρχουν πολλοί τρόποι για να γευτεί κάποιος τα βουνά, εφόσον υπάρχουν πολύ δυνατοί συναισθηματικοί δεσμοί με αυτά. Εάν δέχεστε τον προηγούμενο σαρκασμό μου, επιτρέψτε μου μία στιγμιαία επαφή με το μυστήριο των βουνών, το οποίο έχω συμπεράνει ότι είναι το πλέον βασικότατο στην ορειβασία.
Αυτό που ξεδιπλώνεται στον καθένα όταν σκαρφαλώνει χωρίς ρουτίνες και πολλά μέσα είναι ένας νέος δεσμός όπου το βουνό μοιράζεται μαζί του τις εμπειρίες του, ανοίγεται.
Απλά ας αναλογιστεί κάποιος μερικές μορφές όπως ο Tilman, ο Uemura ή ο Hemming . Ο δεσμός τους με τα βουνά ήταν αληθινός και δεν είχε καμία σχέση με αριθμούς ή με την καθιέρωση διαφόρων ρεκόρ τα οποία εξαφανίζουν τελείως τα μυστήρια των βουνών. Αλλά τα μυστήρια των βουνών θα παραμείνουν μυστήρια, ενώ τα αθλήματα είναι απλά αθλήματα.
Σάββατο 24 Οκτωβρίου 2009
Αποστολή στα Mera Peak και Imja Tse.
Αναχωρεί σήμερα η αποστολή των Κώστα Σταυριανάκη, Αντώνη Χατζηθεοδωρίδη, Θοδωρή Φασούλα και Diana Kurzweg για το Νεπάλ. Οι 4 ορειβάτες θα δοκιμάσουν να ανέβουν στα Mera Peak (6476 m) και Imja Tse (6.189m). Το δεύτερο είναι πιο γνωστό και σαν Island Peak και είναι από τις πιο δημοφιλείς 6άρες του Νεπάλ. Η παρέα θα δοκιμάσει τα βουνά με το ελαφρύτερο δυνατό στυλ, όσο αυτό θα είναι δυνατόν σε τόσο δημοφιλή βουνά.
Για περισσότερες πληροφορίες και update (ελπίζουμε) απ' την προσπάθεια στα παρακάτω link:
http://merapeak-islandpeak2009.blogspot.com
http://sites.google.com/site/teithessalonikis
Τους ευχόμαστε καλή επιτυχία και περιμένουμε νέα τους και φωτογραφίες.
Για περισσότερες πληροφορίες και update (ελπίζουμε) απ' την προσπάθεια στα παρακάτω link:
http://merapeak-islandpeak2009.blogspot.com
http://sites.google.com/site/teithessalonikis
Τους ευχόμαστε καλή επιτυχία και περιμένουμε νέα τους και φωτογραφίες.
Παρασκευή 16 Οκτωβρίου 2009
Ice, Anarchy & the Pursuit of Madness.
Ένα από τα ομορφότερα βιντεάκια που έχουμε δει τελευταία στο δίκτυο, το "Ice, Anarchy & the Pursuit of Madness", που κατεβάσαμε από το Tin Shed της Patagonia (link εδώ: http://www.patagonia.com/.../tinshed/...-FALL ISSUE '08) Στο συγκεκριμένο site μπορείτε να βρείτε κι άλλα video, slideshow και κείμενα, όχι μόνο καθαρά ορειβατικά, αλλά και για surf, περιβαλλοντικά θέματα κτλ. Το "Ice, Anarchy & the Pursuit of Madness" περιγράφει την πρώτη ανάβαση του K7 West, 6.842m στο Karakoram του Πακιστάν από τους Steve House, Marko Prezelj και Vince Anderson. Απολαύστε:
Μπορείτε να το δείτε σε καλύτερη ποιότητα στο YouTube, αλλά σε 3 μέρη:
Part 1: http://www.youtube.com/watch?v=mHHGp5ot9YY
Part 2: http://www.youtube.com/watch?v=7GYIm9UMm-c
Part 3: http://www.youtube.com/watch?v=EVBqqmKN_mA
Part 1: http://www.youtube.com/watch?v=mHHGp5ot9YY
Part 2: http://www.youtube.com/watch?v=7GYIm9UMm-c
Part 3: http://www.youtube.com/watch?v=EVBqqmKN_mA
Τρίτη 12 Μαΐου 2009
Zibe. 5 χρόνια μετά.
Όταν ξεκίνησα να περιπλανόμαι στα βουνά, ποτέ δεν πίστευα ότι τα πράγματα θα είχαν τόσο απρόβλεπτη εξέλιξη και για να είμαι ειλικρινής αυτό ακόμα με συνεπαίρνει. Βέβαια η εξέλιξη που αναφέρομαι καθόλου δεν αφορά τις αναβάσεις ψηλών βουνών, την ευκολία ή δυσκολία μετά από τόσα χρόνια να σκαρφαλώνεις ένα V+ ή VIΙI, ή Μ6 ή 8a ή ότι κάνει κέφι ο καθένας. Στο φινάλε αυτά είναι σύμβολα και αριθμοί με διαφορετική βαρύτητα για τον καθένα. Η εξέλιξη των καταστάσεων που θέλω να αναφερθώ αφορά την αναπάντεχη δημιουργία σχέσεων με ανθρώπους που είχαμε κάτι κοινό και αναζητούσαμε κάτι διαφορετικό μέσα από τη δραστηριότητα της ορειβασίας, πάντα με την ευρεία και πολύπλευρη έννοια που τη χαρακτηρίζει. Ακόμα πιο λαμπρή ήταν η επέκταση τέτοιων φιλικών δεσμών έξω από τα στενά πλαίσια της ορειβασίας ή της αναρρίχησης, στην πορεία της οποίας αναδυόταν και άλλα κοινά ενδιαφέροντα, όπως η πολιτική, τα επίκαιρα κοινωνικά δρώμενα, το ποδόσφαιρο και φυσικά η μουσική. Πιο καλά δε γινόταν, δε γίνεται και ούτε θα γίνεται, θέλω να πιστεύω. Επειδή όμως το νόμισμα έχει δύο όψεις έπρεπε μέσα από την ορειβασία να γευτούμε και τι γίνεται στην άλλη πλευρά της ζωής. Η άλλη πλευρά του νομίσματος πήρε σάρκα και οστά στα μάτια μου και στο μυαλό μου μέσα από τις μπάτσες που έφαγα (και που όλοι μας έχουμε φάει σε αντίστοιχες στιγμές) όταν πληροφορήθηκα τις απώλειες των ανθρώπων που μοιραστήκαμε μαζί όλα τα προαναφερόμενα.
Ο Γιάννης Κινατίδης στη βάση του Σπιρουνιού του Άθωνα τον Απρίλιο του 2004.
Γιατί ρε γαμώτο ότι παίρνει χρόνια να φτιαχτεί να γκρεμίζεται σε τόσο λίγο χρόνο. Δίκαιο ή άδικο, κανείς δεν μπορεί να απαντήσει. Όμως για έναν εγωιστή σαν εμένα είναι σαφώς άδικο.
Ήταν ένα ηλιόλουστο απόγευμα στην κατασκήνωση 3 του Έβερεστ. Η ομάδα σύσσωμη και με γεμάτες τις δεξαμενές δυνάμεων και διάθεσης έβλεπε την ανάβαση της επόμενης ημέρας στο νότιο διάσελο ως ένα ακόμη βήμα προς την κορυφή. Μπήκαμε στα αντίσκηνα που με το δυνατό ήλιο έβραζαν στην κυριολεξία και απολαμβάναμε ήδη τα πρώτα ζεστά ροφήματα. Η ζέστη ήταν τόση, ώστε θυμάμαι τον Αντώνη να λέει στην Κυρία Ελευθερία (μητέρα του) να μην ανησυχεί γιατί το Έβερεστ έμοιαζε με τη Μύκονο…τουλάχιστον θερμοκρασιακά. Γέλια, και στα δύο αντίσκηνα αλλά η Κυρία Ελευθερία ανήσυχη πήρε τηλέφωνο γιατί κάτι άκουσε στα ΜΜΕ.
Κάτι άσχημο, για έναν Έλληνα ορειβάτη στα Ιμαλάϊα…και ήταν 12 Μαΐου του 2004.
Δεν περνάν λίγα λεπτά και να το δεύτερο τηλέφωνο. Hellas Everest 2004 major and only sponsor Pavlos Aggelatos calling from north side base camp.
Μιλάει με τον Παύλο Τσιαντό που κάθεται δίπλα μου. Κάτι λέει ο ένας Παύλος κάτι απαντάει ο άλλος Παύλος και τα γέλια κόβονται μονοκοπανιά. Γυρίζει ο Τσιαντός και με ρωτάει:
“ Τον Γιάννη πως το λένε ρε; ”
“ Ξέρω εγώ, Κωνσταντάκη.” Απαντάω
“ Όχι.” Λέει ο Αγγελάτος μέσω δορυφόρου.
“ Κινατίδη;”
Δεν πρόλαβα να ακούσω το ναι και ολόκληρο το Έβερεστ πέφτει κάτω από τα πόδια μου. Και φυσικά έχω κενά στη μνήμη από εκείνα τα λεπτά της ώρας. Χάος. Η αντίδραση εξωφρενική.
Το Οοοοοοοχχχχχχχιιιιιιι με ακουστικές συχνότητες στο φάσμα του ουρλιαχτού ακόμα το θυμάμαι. Πρώτα έφυγε το γκαζάκι με την κατσαρόλα γεμάτη με νερό, μπορεί να ήταν και τραχανάς δεν θυμάμαι. Θυμάμαι επίσης τη νεκρική σιγή στο διπλανό αντίσκηνο που βρισκόταν οι Κοτρωνάρος, Βουτυρόπουλος και Αντωνόπουλος. Αυθόρμητα προσπάθησα να βγω έξω με έντονο το συναίσθημα να τρέξω αλλά πού να πας εκεί πάνω. Μόνο σε καμιά crevasse μπορείς να καταλήξεις. Ξανά μέσα και να μην σε χωράει ο τόπος. Τι σου φέρνει ο χρόνος μέσα σε 5 λεπτά. Αλλά ως αισιόδοξος από τη φύση μου προσπαθώ να μαζευτώ. Παίρνω ξανά το δορυφορικό τηλέφωνο και Everest camp 3 καλεί base camp Kusum Kangguru. Χτυπάει, το σηκώνει ο Billy (Ναξάκης).
“ Έλα ρε μαλάκα τι κάνετε;”
“ Όλα καλά.” Απαντάει με απόλυτο ύφος σαν να μην τρέχει τίποτα.
“ Σίγουρα;”
“ Ναι ρε γιατί;”
Μέσα σε αυτά τα χιλιοστά του δευτερολέπτου ο Zibe αναστήθηκε στο μυαλό μου. Πίστεψα για τελευταία φορά ότι θα τον ξαναέβλεπα. Αλλά ο χρόνος πάει μπροστά και τα milliseconds περάσανε όπως ορίζει η φύση.
“ Γιατί μας είπαν ότι….”
“ Eεε τι θες τώρα ρε Mike αυτό που σου είπαν, ψάχνουμε για το Zibe, είναι κάπου στη βάση της ορθοπλαγιάς, νεκρός…”.
Έπεσε και η δορυφορική γραμμή κάνοντας την πτώση των δίδυμων πύργων να φαντάζει τελείως slow motion στο πως κατέρρευσε ο ψυχικός μου κόσμος με το άκουσμα του απρόσωπου μπιπ που ακολούθησε τη διακοπή της τηλεφωνικής συνομιλίας.
Απόλυτο κενό. Μέσα σε λυγμούς, ξεσπάσματα και έντονο το συναίσθημα του “ας ανοίξει η γη να με καταπιεί”, οι υπόλοιποι της παρέας προσπαθούσαν να με συνεφέρουν και μετά από λίγο λέω στο Βουτυρόπουλο που καθόταν δίπλα μου:
“ Και με ποιόν θα σκαρφαλώνω τώρα;”
Η ερώτηση δεν πήγαινε καθόλου στο αμιγώς αναρρηχιτικό κομμάτι.
Η ερώτηση έψαχνε μια απάντηση στο γεγονός του απότομου τέλος μιας φιλίας που ξεκίνησε αργά και σταδιακά μέσα από το βουνό, αλλά δε έμεινε ποτέ εκεί. Αρχικά ήταν τα μαθήματα αναρρίχησης που έπαιρνα απλόχερα από το παιδί με τα ράστα και τους πρησμένους πήχεις στην πίστα της Ο.Α.Λ.Θ. και που γνώρισα πρώτη φορά το 1993 στον Όλυμπο. Τη δεύτερη φορά τον είδα σε στην πορεία των οπαδών του ΠΑΟΚ από την Πλατεία Ομονοίας προς τον Πειραιά.
“ Τι θες εσύ εδώ;”
“ Φιλαράκι μπορεί να είμαι αναρριχητής, αλλά είμαι και οπαδός του ΠΑΟΚ!”, απάντησε.
Μετά τον ξαναείδα μερικές φορές στα Τέμπη αλλά ήταν πολύ καλός για να γίνουμε σχοινοσύντροφοι. Παρόλα αυτά είχαμε και άλλα κοινά. Όταν ο Zibe έκανε VIII εγώ μετά βίας σκαρφάλωνα IV και τον ρωτούσα πως μπορεί να σκαρφαλώνει τόσο καλά.
-“ Και εσύ ρε μεγάλε πως τρέχεις το μαραθώνιο του Ολύμπου σε 6 ώρες;”, απαντούσε.
Ο Γιάννης στον Μαραθώνιο του Ολύμπου το Σεπτέμβριο του 2003.
Βρισκόμασταν αραιά και που στο Bel Air έτσι τυχαία και μιλούσαμε για τον ΠΑΟΚ, τη θητεία στον στρατό, τα Boulder που είχε ανακαλύψει ο Termi, για το πόσο γαμάτο συγκρότημα ήταν οι Τρύπες και άλλα τέτοια. Βρισκόμασταν και σε καμιά συναυλία, αλλά μετά το έχασα για να ξενιτευτώ.
Όμως η επαφή είχε γίνει.
Μετά την επάνοδο μου από τις ΗΠΑ το 2002 μπήκαμε για τα καλά ο ένας στη ζωή του άλλου. Ήταν σαν μια φυσική συνέχεια της σχέσης που είχε δημιουργηθεί τόσα χρόνια πριν. Κάθε Σάββατο μεσημέρι τον περίμενα κάτω από το μαγαζί που δούλευε ως πωλητής ορειβατικών ειδών για να πάμε στα Τέμπη, στην Αριδαία, στη Βέροια, στον Όλυμπο, στον Κούβελο και οπουδήποτε γουστάραμε. Εγώ του μιλούσα ενθουσιασμένος για την αποστολή στο Dhaulagiri από την οποία μόλις είχα επιστρέψει και πως μου φάνηκαν τα ψηλά βουνά, ενώ ο Zibe μου απαντούσε ότι θα έπρεπε να αλωνίσουμε όλο και περισσότερο στις Άλπεις πρώτα. Και όταν μπαίναμε σε καμιά διαδρομή και ζοριζόμουνα έλεγε:
“ Μάθε να πατάς καλά ρε τσουγκράνα”.
Και απολάμβανα τα σχόλια του όσο τίποτα άλλο. Πιο πολύ απολάμβανα τη διάθεση του να κάνει πιο πολύ αλπικές διαδρομές, κάτι που ούτως ή άλλως με κέντριζε πιο πολύ από την αθλητική αναρρίχηση.
Το κενό της σχέσης που διακόπηκε με το θάνατο του Zibe δεν πάει στα πατήματα και τα πιασίματα, πάει αλλού. Πάει στη συμβίωση που είχα με έναν λαμπρό άνθρωπο που είχε κέφι να δείχνει και να μοιράζεται αυτό που έκανε καλύτερα με όλους τους άλλους. Γεννημένος αναρριχητής για μένα. Την ίδια στιγμή ήθελε να παίρνει ότι μπορούσε από τους άλλους. Είχε την υπομονή να σε περιμένει να προπονηθείς για να κάνεις ένα βαθμό παραπάνω ώστε να απολαύσει μαζί σου μία βουνίσια διαδρομή, ας γινόταν και την επόμενη χρονιά δεν έτρεχε τίποτα. Τα βράδια που φεύγαμε σουρωμένοι από το Ντορέ και κάτω από τον Λευκό Πύργο λέγαμε πως θα σκαρφαλώσουμε τη διαδρομή των Ελβετών στην ορθοπλαγιά των Les Courtes είναι ακόμα ζωντανά. Μετά πίναμε και καμιά μπύρα ακόμα από το περίπτερο και φεύγαμε με τα ποδήλατα ο καθένας για το σπίτι του διαγράφοντας οχτάρια στην κοιμώμενη παραλία Θεσσαλονίκης.
Βάλε και πιο πέρα, την παρέα που μαζευόταν στη στάση των λεωφορείων και πηγαίναμε για τρέξιμο στο δάσος του Σέιχ Σου κάθε μεσημέρι, σχολιάζοντας τη συμπεριφορά του καθενός σε σχέσεις με το αντίθετο φύλο (για να το περιγράψω ευγενικά) ή το πώς ήταν η χθεσινοβραδινή συναυλία στο Μύλο. Τα τσιγαράκια που καπνίζαμε στα Πανεπιστήμια κάτω από το γραφείο μου μετά από δυνατά session στην πίστα της ΟΑΛΘ (δυνατά τουλάχιστον για μένα, γιατί οι υπόλοιποι δεν καταλάβαιναν και πολλά) πίνοντας την καθιερωμένη αθλητική μπύρα.
Τις στιγμές της ζωής στην πόλη διαδεχόταν οι περιπέτειες στα βουνά, κάτι σαν τα ραπέλ εν μέσω καταιγίδας στη διαδρομή Φαίδων Γαληνός που θύμιζαν canyoning, το χάσιμο της διαδρομής “των Αγνώστων” στον Κούβελο, συνοδευμένο πάλι από ραπέλ στη Νεροσυρμή και από το χάσιμο του σακιδίου και φυσικά και των κλειδιών του αυτοκινήτου. Καταστάσεις που έκαναν το νότιο παράρτημα της παρέας που είχε ζυμωθεί μετά την εκπαιδευτική αποστολή της ΕΟΟΑ στο Περού το καλοκαίρι του 2003 να λέει:
“ Καλά εσείς οι Θεσσαλονικείς είστε πολύ γρόνθοι! Όλο χάνεστε και όλο τον πίνετε σε κλασσικές διαδρομές”.
Και βέβαια η Κρητικό-αθηναϊκή κυνοπραξία έπαιρνε απαντήσεις του στυλ:
“ Τι να κάνουμε ρε μεγάλε, αφού μας έπεσε το σχεδιάγραμμα και δεν βρήκαμε ποτέ το ρελέ και τα καρφιά κάτω από την τρίεδρη γωνία! Τα κρύβετε κουφάλες για να μας δυσκολεύετε.”
Θυμάμαι καλά την επιστροφή του με τον Νίκο μετά από μία θερινή καταιγίδα που τους έπιασε ψηλά στην Πλάκα του Zerf στα Καζάνια και την υποδοχή τους στο καταφύγιο σαν ήρωες με τον Παύλο να επιμελείται μουσικά την όλη κατάσταση. Τα bivouac στο parking του χιονοδρομικού 3-5 Πηγάδια μετά από παράνομες εισβολές στη σάουνα του ξενοδοχείου και το κρυφό μας σχέδιο να τελειώσουμε τη σχολή οδηγών της UIAGM και να είμαστε σε full time ενασχόληση με το βουνό και το καταφύγιο στον Όλυμπο. Αλλά όλα σταμάτησαν. Η τελευταία μας συνάντηση έγινε τον Ιούλιο του 2004 ολοκληρώνοντας την τελευταία σκοινιά της "Γιάννης Κινατίδης'' στο Μύτικα και έκτοτε το κενό.
Τα χρόνια που μοιραστήκαμε ο ένας κοντά στο άλλον ήταν γεμάτα από καταστάσεις και συναισθήματα που με κάνουν να θεωρώ το Zibe ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής μου. Στα 5 χρόνια φυσικής απουσίας του Γιάννη το κενό ολοένα μεγαλώνει, ιδιαίτερα κάθε φορά που περνάω ή κάθομαι σε οποιοδήποτε σημείο που ζήσαμε ή κάναμε κάτι μαζί και πλέον δεν αρνούμαι να παραδεχτώ ότι τα βουνά εκτός από τις καλύτερες, μου έχουν χαρίσει και τις χειρότερες στιγμές της ζωής μου.
Βέβαια όπως αναφέρεται και στην εισαγωγική παράγραφο της συγκεκριμένης κατάθεσης το σπαστικό είναι ότι αυτά που αναφέρθηκαν και άλλα τόσα που δεν αναφέρθηκαν έγιναν σε διάστημα χρόνων και χάθηκαν σε διάστημα δευτερολέπτων.
Ας είναι και έτσι. Όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση ο χρόνος δεν έχει καταφέρει να σβήσει τίποτα από όλα αυτά…Alley Zibe!
Κείμενο: Μιχάλης Στύλλας - Φωτό: Θ.Χ.
Ο Γιάννης Κινατίδης στη βάση του Σπιρουνιού του Άθωνα τον Απρίλιο του 2004.Ήταν ένα ηλιόλουστο απόγευμα στην κατασκήνωση 3 του Έβερεστ. Η ομάδα σύσσωμη και με γεμάτες τις δεξαμενές δυνάμεων και διάθεσης έβλεπε την ανάβαση της επόμενης ημέρας στο νότιο διάσελο ως ένα ακόμη βήμα προς την κορυφή. Μπήκαμε στα αντίσκηνα που με το δυνατό ήλιο έβραζαν στην κυριολεξία και απολαμβάναμε ήδη τα πρώτα ζεστά ροφήματα. Η ζέστη ήταν τόση, ώστε θυμάμαι τον Αντώνη να λέει στην Κυρία Ελευθερία (μητέρα του) να μην ανησυχεί γιατί το Έβερεστ έμοιαζε με τη Μύκονο…τουλάχιστον θερμοκρασιακά. Γέλια, και στα δύο αντίσκηνα αλλά η Κυρία Ελευθερία ανήσυχη πήρε τηλέφωνο γιατί κάτι άκουσε στα ΜΜΕ.
Κάτι άσχημο, για έναν Έλληνα ορειβάτη στα Ιμαλάϊα…και ήταν 12 Μαΐου του 2004.
Δεν περνάν λίγα λεπτά και να το δεύτερο τηλέφωνο. Hellas Everest 2004 major and only sponsor Pavlos Aggelatos calling from north side base camp.
Μιλάει με τον Παύλο Τσιαντό που κάθεται δίπλα μου. Κάτι λέει ο ένας Παύλος κάτι απαντάει ο άλλος Παύλος και τα γέλια κόβονται μονοκοπανιά. Γυρίζει ο Τσιαντός και με ρωτάει:
“ Τον Γιάννη πως το λένε ρε; ”
“ Ξέρω εγώ, Κωνσταντάκη.” Απαντάω
“ Όχι.” Λέει ο Αγγελάτος μέσω δορυφόρου.
“ Κινατίδη;”
Δεν πρόλαβα να ακούσω το ναι και ολόκληρο το Έβερεστ πέφτει κάτω από τα πόδια μου. Και φυσικά έχω κενά στη μνήμη από εκείνα τα λεπτά της ώρας. Χάος. Η αντίδραση εξωφρενική.
Το Οοοοοοοχχχχχχχιιιιιιι με ακουστικές συχνότητες στο φάσμα του ουρλιαχτού ακόμα το θυμάμαι. Πρώτα έφυγε το γκαζάκι με την κατσαρόλα γεμάτη με νερό, μπορεί να ήταν και τραχανάς δεν θυμάμαι. Θυμάμαι επίσης τη νεκρική σιγή στο διπλανό αντίσκηνο που βρισκόταν οι Κοτρωνάρος, Βουτυρόπουλος και Αντωνόπουλος. Αυθόρμητα προσπάθησα να βγω έξω με έντονο το συναίσθημα να τρέξω αλλά πού να πας εκεί πάνω. Μόνο σε καμιά crevasse μπορείς να καταλήξεις. Ξανά μέσα και να μην σε χωράει ο τόπος. Τι σου φέρνει ο χρόνος μέσα σε 5 λεπτά. Αλλά ως αισιόδοξος από τη φύση μου προσπαθώ να μαζευτώ. Παίρνω ξανά το δορυφορικό τηλέφωνο και Everest camp 3 καλεί base camp Kusum Kangguru. Χτυπάει, το σηκώνει ο Billy (Ναξάκης).
“ Έλα ρε μαλάκα τι κάνετε;”
“ Όλα καλά.” Απαντάει με απόλυτο ύφος σαν να μην τρέχει τίποτα.
“ Σίγουρα;”
“ Ναι ρε γιατί;”
Μέσα σε αυτά τα χιλιοστά του δευτερολέπτου ο Zibe αναστήθηκε στο μυαλό μου. Πίστεψα για τελευταία φορά ότι θα τον ξαναέβλεπα. Αλλά ο χρόνος πάει μπροστά και τα milliseconds περάσανε όπως ορίζει η φύση.
“ Γιατί μας είπαν ότι….”
“ Eεε τι θες τώρα ρε Mike αυτό που σου είπαν, ψάχνουμε για το Zibe, είναι κάπου στη βάση της ορθοπλαγιάς, νεκρός…”.
Έπεσε και η δορυφορική γραμμή κάνοντας την πτώση των δίδυμων πύργων να φαντάζει τελείως slow motion στο πως κατέρρευσε ο ψυχικός μου κόσμος με το άκουσμα του απρόσωπου μπιπ που ακολούθησε τη διακοπή της τηλεφωνικής συνομιλίας.
Απόλυτο κενό. Μέσα σε λυγμούς, ξεσπάσματα και έντονο το συναίσθημα του “ας ανοίξει η γη να με καταπιεί”, οι υπόλοιποι της παρέας προσπαθούσαν να με συνεφέρουν και μετά από λίγο λέω στο Βουτυρόπουλο που καθόταν δίπλα μου:
“ Και με ποιόν θα σκαρφαλώνω τώρα;”
Η ερώτηση δεν πήγαινε καθόλου στο αμιγώς αναρρηχιτικό κομμάτι.
Η ερώτηση έψαχνε μια απάντηση στο γεγονός του απότομου τέλος μιας φιλίας που ξεκίνησε αργά και σταδιακά μέσα από το βουνό, αλλά δε έμεινε ποτέ εκεί. Αρχικά ήταν τα μαθήματα αναρρίχησης που έπαιρνα απλόχερα από το παιδί με τα ράστα και τους πρησμένους πήχεις στην πίστα της Ο.Α.Λ.Θ. και που γνώρισα πρώτη φορά το 1993 στον Όλυμπο. Τη δεύτερη φορά τον είδα σε στην πορεία των οπαδών του ΠΑΟΚ από την Πλατεία Ομονοίας προς τον Πειραιά.
“ Τι θες εσύ εδώ;”
“ Φιλαράκι μπορεί να είμαι αναρριχητής, αλλά είμαι και οπαδός του ΠΑΟΚ!”, απάντησε.
Μετά τον ξαναείδα μερικές φορές στα Τέμπη αλλά ήταν πολύ καλός για να γίνουμε σχοινοσύντροφοι. Παρόλα αυτά είχαμε και άλλα κοινά. Όταν ο Zibe έκανε VIII εγώ μετά βίας σκαρφάλωνα IV και τον ρωτούσα πως μπορεί να σκαρφαλώνει τόσο καλά.
-“ Και εσύ ρε μεγάλε πως τρέχεις το μαραθώνιο του Ολύμπου σε 6 ώρες;”, απαντούσε.
Ο Γιάννης στον Μαραθώνιο του Ολύμπου το Σεπτέμβριο του 2003.Όμως η επαφή είχε γίνει.
Μετά την επάνοδο μου από τις ΗΠΑ το 2002 μπήκαμε για τα καλά ο ένας στη ζωή του άλλου. Ήταν σαν μια φυσική συνέχεια της σχέσης που είχε δημιουργηθεί τόσα χρόνια πριν. Κάθε Σάββατο μεσημέρι τον περίμενα κάτω από το μαγαζί που δούλευε ως πωλητής ορειβατικών ειδών για να πάμε στα Τέμπη, στην Αριδαία, στη Βέροια, στον Όλυμπο, στον Κούβελο και οπουδήποτε γουστάραμε. Εγώ του μιλούσα ενθουσιασμένος για την αποστολή στο Dhaulagiri από την οποία μόλις είχα επιστρέψει και πως μου φάνηκαν τα ψηλά βουνά, ενώ ο Zibe μου απαντούσε ότι θα έπρεπε να αλωνίσουμε όλο και περισσότερο στις Άλπεις πρώτα. Και όταν μπαίναμε σε καμιά διαδρομή και ζοριζόμουνα έλεγε:
“ Μάθε να πατάς καλά ρε τσουγκράνα”.
Και απολάμβανα τα σχόλια του όσο τίποτα άλλο. Πιο πολύ απολάμβανα τη διάθεση του να κάνει πιο πολύ αλπικές διαδρομές, κάτι που ούτως ή άλλως με κέντριζε πιο πολύ από την αθλητική αναρρίχηση.
Το κενό της σχέσης που διακόπηκε με το θάνατο του Zibe δεν πάει στα πατήματα και τα πιασίματα, πάει αλλού. Πάει στη συμβίωση που είχα με έναν λαμπρό άνθρωπο που είχε κέφι να δείχνει και να μοιράζεται αυτό που έκανε καλύτερα με όλους τους άλλους. Γεννημένος αναρριχητής για μένα. Την ίδια στιγμή ήθελε να παίρνει ότι μπορούσε από τους άλλους. Είχε την υπομονή να σε περιμένει να προπονηθείς για να κάνεις ένα βαθμό παραπάνω ώστε να απολαύσει μαζί σου μία βουνίσια διαδρομή, ας γινόταν και την επόμενη χρονιά δεν έτρεχε τίποτα. Τα βράδια που φεύγαμε σουρωμένοι από το Ντορέ και κάτω από τον Λευκό Πύργο λέγαμε πως θα σκαρφαλώσουμε τη διαδρομή των Ελβετών στην ορθοπλαγιά των Les Courtes είναι ακόμα ζωντανά. Μετά πίναμε και καμιά μπύρα ακόμα από το περίπτερο και φεύγαμε με τα ποδήλατα ο καθένας για το σπίτι του διαγράφοντας οχτάρια στην κοιμώμενη παραλία Θεσσαλονίκης.
Βάλε και πιο πέρα, την παρέα που μαζευόταν στη στάση των λεωφορείων και πηγαίναμε για τρέξιμο στο δάσος του Σέιχ Σου κάθε μεσημέρι, σχολιάζοντας τη συμπεριφορά του καθενός σε σχέσεις με το αντίθετο φύλο (για να το περιγράψω ευγενικά) ή το πώς ήταν η χθεσινοβραδινή συναυλία στο Μύλο. Τα τσιγαράκια που καπνίζαμε στα Πανεπιστήμια κάτω από το γραφείο μου μετά από δυνατά session στην πίστα της ΟΑΛΘ (δυνατά τουλάχιστον για μένα, γιατί οι υπόλοιποι δεν καταλάβαιναν και πολλά) πίνοντας την καθιερωμένη αθλητική μπύρα.
Τις στιγμές της ζωής στην πόλη διαδεχόταν οι περιπέτειες στα βουνά, κάτι σαν τα ραπέλ εν μέσω καταιγίδας στη διαδρομή Φαίδων Γαληνός που θύμιζαν canyoning, το χάσιμο της διαδρομής “των Αγνώστων” στον Κούβελο, συνοδευμένο πάλι από ραπέλ στη Νεροσυρμή και από το χάσιμο του σακιδίου και φυσικά και των κλειδιών του αυτοκινήτου. Καταστάσεις που έκαναν το νότιο παράρτημα της παρέας που είχε ζυμωθεί μετά την εκπαιδευτική αποστολή της ΕΟΟΑ στο Περού το καλοκαίρι του 2003 να λέει:
“ Καλά εσείς οι Θεσσαλονικείς είστε πολύ γρόνθοι! Όλο χάνεστε και όλο τον πίνετε σε κλασσικές διαδρομές”.
Και βέβαια η Κρητικό-αθηναϊκή κυνοπραξία έπαιρνε απαντήσεις του στυλ:
“ Τι να κάνουμε ρε μεγάλε, αφού μας έπεσε το σχεδιάγραμμα και δεν βρήκαμε ποτέ το ρελέ και τα καρφιά κάτω από την τρίεδρη γωνία! Τα κρύβετε κουφάλες για να μας δυσκολεύετε.”
Θυμάμαι καλά την επιστροφή του με τον Νίκο μετά από μία θερινή καταιγίδα που τους έπιασε ψηλά στην Πλάκα του Zerf στα Καζάνια και την υποδοχή τους στο καταφύγιο σαν ήρωες με τον Παύλο να επιμελείται μουσικά την όλη κατάσταση. Τα bivouac στο parking του χιονοδρομικού 3-5 Πηγάδια μετά από παράνομες εισβολές στη σάουνα του ξενοδοχείου και το κρυφό μας σχέδιο να τελειώσουμε τη σχολή οδηγών της UIAGM και να είμαστε σε full time ενασχόληση με το βουνό και το καταφύγιο στον Όλυμπο. Αλλά όλα σταμάτησαν. Η τελευταία μας συνάντηση έγινε τον Ιούλιο του 2004 ολοκληρώνοντας την τελευταία σκοινιά της "Γιάννης Κινατίδης'' στο Μύτικα και έκτοτε το κενό.
Τα χρόνια που μοιραστήκαμε ο ένας κοντά στο άλλον ήταν γεμάτα από καταστάσεις και συναισθήματα που με κάνουν να θεωρώ το Zibe ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής μου. Στα 5 χρόνια φυσικής απουσίας του Γιάννη το κενό ολοένα μεγαλώνει, ιδιαίτερα κάθε φορά που περνάω ή κάθομαι σε οποιοδήποτε σημείο που ζήσαμε ή κάναμε κάτι μαζί και πλέον δεν αρνούμαι να παραδεχτώ ότι τα βουνά εκτός από τις καλύτερες, μου έχουν χαρίσει και τις χειρότερες στιγμές της ζωής μου.
Βέβαια όπως αναφέρεται και στην εισαγωγική παράγραφο της συγκεκριμένης κατάθεσης το σπαστικό είναι ότι αυτά που αναφέρθηκαν και άλλα τόσα που δεν αναφέρθηκαν έγιναν σε διάστημα χρόνων και χάθηκαν σε διάστημα δευτερολέπτων.
Ας είναι και έτσι. Όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση ο χρόνος δεν έχει καταφέρει να σβήσει τίποτα από όλα αυτά…Alley Zibe!
Κείμενο: Μιχάλης Στύλλας - Φωτό: Θ.Χ.
Τετάρτη 1 Απριλίου 2009
Ετοιμάζεται ελληνική αποστολή στο Κ2!(;)
Έντονες είναι οι φήμες που θέλουν γνωστό μεγαλοεπιχειρηματία της Βόρειας Ελλάδας να επιθυμεί να χρηματοδοτήσει ορειβατική αποστολή στο δεύτερο ψηλότερο βουνό του πλανήτη, αλλά ένα από τα πιο δύσκολα και επικίνδυνα, το διαβόητο Κ2. Η αποστολή προγραμματίζεται για το 2010. Ο γνωστός επιχειρηματίας, που κινείται επαγγελματικά στο χώρο της ζαχαροπλαστικής, είναι και ο ίδιος ορειβάτης με ιδιαίτερη ενασχόληση στο ορειβατικό σκι. Η σύνθεση της ομάδας ακόμη είναι ανοιχτή, αλλά κάποια από τα μέλη της αποστολής του 2004 στο Έβερεστ είναι δεδομένα. Το επενδυτικό σχέδιο έχει ανατεθεί σε ειδική εταιρία, με σκοπό την πλήρη οικονομοτεχνική μελέτη του εγχειρήματος. Σκοπός είναι η όσο το δυνατόν καλύτερη προώθηση της αποστολής και η αποφυγή λαθών ανάλογων με την αποστολή του Έβερεστ το 2004. Το Πέφτοντας θα σας κρατήσει ενήμερους για την εξέλιξη της προσπάθειας...Σημείωση 07.04.2009: Παιδιά πρωταπριλιάτικο είναι, δείτε και τα σχόλια...
Παρασκευή 20 Μαρτίου 2009
Το ''Από τον Όλυμπο στο Έβερεστ" πάει στην Αθήνα...
Το φιλμ του Παύλου Τσιαντού ''Από τον Όλυμπο στο Έβερεστ" θα προβληθεί στο σινεμά ''Τριανόν". Ξέρουμε και πότε, αλλά δε σας το λέμε, γιατί είμαστε ''κακοί βόρειοι"... Χαχα...
Τετάρτη 18 Μαρτίου 2009
Φωτορεπορτάζ από την πρεμιέρα της ταινίας ''Από τον Όλυμπο στο Έβερεστ''.
Γέμισε χθες το βράδυ η αίθουσα του Ολύμπιον από 700 και πλέον άτομα που προσήλθαν για να παρακολουθήσουν την πρεμιέρα της ταινίας του Παύλου Τσιαντού ''Από τον Όλυμπο στο Έβερεστ''. Ο σκηνοθέτης, προλογίζοντας την ταινία, είπε πως δεν μπόρεσε να περιμένει άλλο το υλικό και την συμμετοχή της ''Βόρειας'' ομάδας και αποφάσισε να ολοκληρώσει μια ταινία που θα περιγράφει την ανάβαση της ''Νότιας'' ομάδας. Επίσης απολογήθηκε προκαταβολικά για ενδεχόμενα λάθη και παραλείψεις, μιας και παρά τα σχεδόν 5 χρόνια που περάσαν, το μοντάζ της ταινίας έγινε μέσα σε λίγους μήνες, και με τις προθεσμίες του Φεστιβάλ να πιέζουν.
Η ταινία είχε αρκετό ενδιαφέρον, εκπληκτικά πλάνα από το βουνό και έδινε συνολικά την προσπάθεια των ελλήνων για μια ανάβαση στο Έβερεστ, ήδη από τη δεκαετία του '80. Ο σκηνοθέτης έθεσε τα πράγματα σε ένα πολύ αντικειμενικό επίπεδο, δείχνοντας συνολικά το θέμα Έβερεστ με τις εμπορικές αποστολές, τις προσπάθειες προετοιμασίας στα Παμίρ, τις διαφωνίες, το ξεκίνημα της συγκεκριμένης προσπάθειας, την προετοιμασία, το θάνατο του Μπαρούχα, τις αναβάσεις Νιάρχου και Μαγγίτση και άλλα, και ως ένα σημείο απομυθοποίησε την ανάβαση και κυρίως το στυλ που αυτή επιτεύχθηκε. Πολύ τίμιο εκ μέρους του! Κωμικοτραγικές (αλλά αναμενόμενες...) ήταν οι ερωτήσεις του κοινού μετά το τέλος της ταινίας προς τον σκηνοθέτη και τους λοιπούς πρωταγωνιστές... "Γιατί έβαλες τον Βαγγέλη Βρούτση στον κατάλογο των χαμένων συντρόφων;", ''Πότε θα πάτε στο Κ2;" και ''Είστε αξιέπαινοι και πρέπει να δοθούν βραβεία, να γίνει προβολή, κτλ-κτλ...''. Η τελευταία ερώτηση πήρε και την καλύτερη απάντηση της βραδιάς: ''Βραβευτήκαμε παραπάνω από όσο έπρεπε, από πολιτικούς και από παπάδες, η πραγματική προβολή αυτού του πράγματος είναι εδώ!''
Φωτό: Ο Παύλος Τσιαντός προλογίζοντας την ταινία του με το Ολύμπιον να είναι γεμάτο.
Φωτό: Ο σκηνοθέτης της ταινίας ''Από τον Όλυμπο στο Έβερεστ'' Παύλος Τσιαντός περιμένοντας υπομονετικά τις ερωτήσεις του κοινού, μετά την προβολή της ταινίας.
Φωτό: Οι πρωταγωνιστές της ταινίας απαντώντας σε ερωτήσεις του κοινού.
Φωτό: Ένα από τα κεντρικά πρόσωπα της ταινίας, ο χορηγός Παύλος Αγγελάτος, εμφανώς αμήχανος.
Φωτό: Μερικοί από τους πρωταγωνιστές της πρώτης ελληνικής ανάβασης στο Έβερεστ. Από αριστερά: ο χορηγός Παύλος Αγγελάτος, ο Αντώνης Αντωνόπουλος, ο Παύλος Τσιαντός, ο μάνατζερ Σπύρος Σούλης, ο Παναγιώτης Κοτρωνάρος και ο Μιχάλης Στύλλας. Λείπουν: ο Γιώργος Βουτυρόπουλος και σύσσωμη η ''Βόρεια'' ομάδα.
Η ταινία είχε αρκετό ενδιαφέρον, εκπληκτικά πλάνα από το βουνό και έδινε συνολικά την προσπάθεια των ελλήνων για μια ανάβαση στο Έβερεστ, ήδη από τη δεκαετία του '80. Ο σκηνοθέτης έθεσε τα πράγματα σε ένα πολύ αντικειμενικό επίπεδο, δείχνοντας συνολικά το θέμα Έβερεστ με τις εμπορικές αποστολές, τις προσπάθειες προετοιμασίας στα Παμίρ, τις διαφωνίες, το ξεκίνημα της συγκεκριμένης προσπάθειας, την προετοιμασία, το θάνατο του Μπαρούχα, τις αναβάσεις Νιάρχου και Μαγγίτση και άλλα, και ως ένα σημείο απομυθοποίησε την ανάβαση και κυρίως το στυλ που αυτή επιτεύχθηκε. Πολύ τίμιο εκ μέρους του! Κωμικοτραγικές (αλλά αναμενόμενες...) ήταν οι ερωτήσεις του κοινού μετά το τέλος της ταινίας προς τον σκηνοθέτη και τους λοιπούς πρωταγωνιστές... "Γιατί έβαλες τον Βαγγέλη Βρούτση στον κατάλογο των χαμένων συντρόφων;", ''Πότε θα πάτε στο Κ2;" και ''Είστε αξιέπαινοι και πρέπει να δοθούν βραβεία, να γίνει προβολή, κτλ-κτλ...''. Η τελευταία ερώτηση πήρε και την καλύτερη απάντηση της βραδιάς: ''Βραβευτήκαμε παραπάνω από όσο έπρεπε, από πολιτικούς και από παπάδες, η πραγματική προβολή αυτού του πράγματος είναι εδώ!''
Φωτό: Ο Παύλος Τσιαντός προλογίζοντας την ταινία του με το Ολύμπιον να είναι γεμάτο.
Φωτό: Ο σκηνοθέτης της ταινίας ''Από τον Όλυμπο στο Έβερεστ'' Παύλος Τσιαντός περιμένοντας υπομονετικά τις ερωτήσεις του κοινού, μετά την προβολή της ταινίας.
Φωτό: Οι πρωταγωνιστές της ταινίας απαντώντας σε ερωτήσεις του κοινού. 
Φωτό: Ένα από τα κεντρικά πρόσωπα της ταινίας, ο χορηγός Παύλος Αγγελάτος, εμφανώς αμήχανος.
Φωτό: Μερικοί από τους πρωταγωνιστές της πρώτης ελληνικής ανάβασης στο Έβερεστ. Από αριστερά: ο χορηγός Παύλος Αγγελάτος, ο Αντώνης Αντωνόπουλος, ο Παύλος Τσιαντός, ο μάνατζερ Σπύρος Σούλης, ο Παναγιώτης Κοτρωνάρος και ο Μιχάλης Στύλλας. Λείπουν: ο Γιώργος Βουτυρόπουλος και σύσσωμη η ''Βόρεια'' ομάδα.Δευτέρα 16 Μαρτίου 2009
Κοτσάνες...
Ρε μεγάλε, αντί να γράφεις παπαριές (συγγνώμη για τη γλώσσα, αλλά είναι υπαρκτές!) για βόρειους, νότιους και ινδιάνους, μήπως θα μπορούσες να αντιγράψεις τις ημερομηνίες των προβολών από την αφίσα σωστά; Μπράβο ρε μπαγάσα πάντως, 2/2 κοτσάνες...
Σήμερα η πρεμιέρα της ταινίας ''Από τον Όλυμπο στο Έβερεστ''
Αντιγράφουμε:'' Με το ύψος του να φτάνει τα 8.850 μέτρα, το Έβερεστ είχε απωθήσει τρεις ελληνικές προσπάθειες για μια επιτυχημένη ανάβαση στη ''Στέγη του Κόσμου'' κατά τη δεκαετία του '90. Όμως στις 16 Μαϊου του 2004 η πρώτη αμιγώς ελληνική αποστολή κατάφερε να φτάσει στο ζενίθ της γήινης λιθόσφαιρας.
Η προσπάθεια και το χρονικό της ανάβασης από τις μέρες της προετοιμασίας στο ψηλότερο βουνό της Ελλάδας τον Όλυμπο, μέχρι και την ανάβαση στη ''Στέγη του Κόσμου'' αποτελούν το θέμα της ταινίας του Παύλου Τσιαντού ''Από τον Όλυμπο στο Έβερεστ''.
Ο δυο φορές βραβευμένος στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης εικονολήπτης και σκηνοθέτης, κατάφερε να κουβαλήσει την κάμερά του μέχρι την κορυφή και να τραβήξει μοναδικά πλάνα από εκείνη την ιστορική για την Ελλάδα ημέρα.
Η ταινία παρουσιάζει με μεγάλη λεπτομέρεια την πορεία της αποστολής και δίνει ιδιαίτερη έμφαση στις αναπάντεχες μεταβολές της ψυχολογικής κατάστασης και στη διαρκή σωματική φθορά που χαρακτηρίζουν τις αναβάσεις στα ψηλότερα βουνά της Γης.
Είστε όλοι καλεσμένοι! ''
To Peftontas θα είναι εκεί και θα καλύψει το γεγονός με πλούσιο φωτορεπορτάζ...
Δευτέρα 9 Μαρτίου 2009
Makalu 2008.
Φωτό: Η δυτική ορθοπλαγιά του Makalu, λίγο μικρή εεε;Κείμενο-Φωτογραφίες: Μιχάλης Στύλλας.
Διαβάζοντας στο Peftontas για την πρώτη χειμερινή ανάβαση των Dennis Urubko και Simone Moro στο Makalu μου ήρθε επιτέλους η επιφοίτηση να μοιραστώ και εγώ τις εμπειρίες μου από την πρόσφατη επίσκεψη στο συγκεκριμένο βουνό.
Φωτό: Hillary Base Camp 4800mΗ μετά Έβερεστ περίοδος ήταν γεμάτη από καλές εμπειρίες και με έκανε να αλλάξω αρκετά τον τρόπο προσέγγισης που είχα για τα ψηλά βουνά. Κάποια ταξιδάκια σε Άλπεις, Σκωτία και Καύκασο, ένα εξάμηνο στη Νορβηγία που χαρακτηρίστηκε από ανελέητο κοπάνημα σε παγοκαταρράκτες παρέα με γνήσιους απογόνους των Vikings και δύο αποστολές στο Tirich Mir (7708μ) στην οροσειρά Hindu Kush του Πακιστάν και Kyazo Ri (6150μ) στο Gokyo του Νεπάλ με πολύ μικρές ομάδες και ακόμη μικρότερο budget, σήμαναν την έναρξη μιας νέας εποχής. Βάλε και 3-4 επιπλέον αναγνώσεις του Kiss or Kill, του Extreme Alpinism, όλων των τευχών του Alpinist και άλλων εξωσχολικών βιβλίων όπως Himalaya Alpine Style δεν άφηναν για άλλο περιθώριο επιλογής: LIGHT IS RIGHT!
Το καλοκαιράκι του 2008 κυλούσε όμορφα και ωραία στο καταφύγιο του Χρήστου Κάκκαλου (ή πιο δόκιμα τον high altitude τεκέ της Ελλάδας που συχνάζουν αλήτες, άνθρωποι εθισμένοι σε διάφορα με χειρότερη ουσία την αναρρίχηση, αναρχικοί, ρεμάλια, αριστεροί, μπεκρήδες και αποπροσανατολισμένοι περιθωριακοί που το μόνο που κάνουν είναι να κρύβονται από την κοινωνία και να κατακρίνουν τους καλούς πολίτες αυτής της χώρας χωρίς να έχουν δουλέψει ποτέ στη ζωή τους, ενώ οι διαχειριστές της εν λόγω μπίζνας φυτοζωούν κλέβοντας τα λεφτά της ΕΟΟΑ, αφού αρνούνται να χρεώσουν στους ορειβάτες τα διημέρευτρα και μάλιστα τους αφήνουν να κατουράνε free of charge στις τουαλέτες του καταφυγίου, όπως άλλωστε ισχυρίζεται η διαφημιστική καμπάνια συναδέλφου διαχειριστή καταφυγίου), του οποίου τυγχάνω με τη σειρά μου διαχειριστής. Μέσα στον επαγγελματικό παροξυσμό του καλοκαιριού, μετά από κατάβαση από το καταφύγιο με τα πόδια στην πλάτη βρίσκομαι ένα μεσημέρι του Αυγούστου στη έρημη Σαλλλόνικα και check-άρω τα email μου σε internet café της Πλατείας Ναυαρίνου.
“Mike Namaste Karma from Kathmandu......Say Alex Halloo from me μπλα μπλα μπλα”…έλεγε το email του φίλου Karma Sherpa manager της Nomad Expeditions με την οποία είχα συνεργαστεί στις αποστολές Dhaulagiri (2002), Island Peak & Ama Dablam (2003) και στο Kyazo Ri (2007).
Και εγώ σύντομα απαντάω: “Άσε τις μαλακίες ρε φίλε σε λλλέω, παίζει καμιά αποστολή το Φθινόπωρο”, έτσι απλά για να ρωτήσω αφού στο μυαλό μου ήξερα ότι όλα είναι άκυρα μιας και μέχρι Οκτώβριο δεν θα μπορούσα να φύγω λόγω συνεχόμενης λειτουργίας του καταφυγίου.
Συνεχίζω την αργόσχολη ημέρα μου ψωνίζοντας λιχουδιές (με έμφαση στους μεζέδες για τσίπουρο, αλλά και τη μερέντα ως αντίδοτα κατάχρησης σε υγρές και στερεές ουσίες καταστολής του νευρικού συστήματος) και τη γενική τροφοδοσία για το καταφύγιο και δρόμο πάλι για το Λιτόχωρο, ώστε να φορτώσω τα ζωντανά την επόμενη το πρωί. Χασομερώντας το ίδιο απογευματάκι στο καταφύγιο-hostel Summit Zero ξανακοιτάω τα email λόγω εθισμού στον κυβερνοχώρο και να τος, Karma replied back.
“Shishapangma Σεπτέμβριος” άκυρο για μένα
“Cho Oyu Σεπτέμβριος” Πάλι άκυρο για μένα, στο φινάλε έχω ξαναπάει.
“Makalu Οκτώβριος – Νοέμβριος” ‘Ωπα εδώ είμαστε…και συνεχίζει το email.
“Steve House with Vince Anderson and Marko Prezelj are attempting a new route on the West Face of Makalu” Ωραία αυτοί καλά κάνουν και εγώ ψήνομαι για το βουνό αλλά όχι για τέτοιες hardcore-ίλες. Κάτσε να δω εάν με θέλουν παρέα τους.
Φωτό: Trio Stooges.Τα email πήραν φωτιά και μετά από επιβεβαίωση Αμερικανών συνορειβατών που γνώριζα από τη θητεία μου ως οδηγός στην εταιρία RMI (Μπελογιάννη μην γκρινιάζεις τότε ήμουνα μικρός και δεν ήξερα, απλά έμειναν τα conne και τώρα έμαθα ότι only UIAGM guides count!). Ο Steve House ανταποκρίθηκε ευγενικότατα ότι θα μπορούσαμε να μοιραστούμε τα έξοδα για την άδεια και για το base camp.
Μπίνγκο! Τώρα γίναμε πάμε αποστολή, πάμε, ποιοι πάμε;
Πάω παρέα όπως τελικά κανονίστηκε με τον Nima Sherpa για σχοινοσύντροφο, απλά θέλει και αυτός να κάνει κορυφή χωρίς καμία οικονομική επιβάρυνση για μένα, μου διαβεβαίωσε ο Karma. Στο σύντομο διάστημα που απέμεινε ανεβοκατέβαινα το Γουμαροστάλι (να ναι καλά ο μουστακαλής που μας άνοιξε αυτήν την ανελέητη κόντρα που σε πετάει στο Οροπέδιο των Μουσών, με τα συκώτια στο χέρι και τα πνευμόνια φουσκωμένα σαν μπαλόνια) για να ανεβάσω το VO2max μου, έτρωγα όσο μπορούσα και διάβασα όσα βρήκα να διαβάσω για τη Voie Normal του Makalu.
Κυριακή 13 Οκτώβρη, κλειδώνω το καταφύγιο δίνω τα κλειδιά στον Alex (ο αδερφός που έχει υποστεί με υπομονή όλες τις απουσίες μου από τη μπίζνα του Οροπεδίου των Μουσών προς αναζήτηση επιπλέον ταλαιπωρίας σε εξωτικές τοποθεσίες) και χαιρετάω τον Όλυμπο που φορούσε ήδη τα φθινοπωρινά του για να προλάβω στο τελευταίο δευτερόλεπτο την πτήση για Αθήνα (όπως συμβαίνει πάντα). Χωρίς να το καταλάβω Δευτέρα απόγευμα Katmandu και Τρίτη μπαίνω στο αεροπλανάκι - καρυδότσουφλο για να προσγειωθώ σε ένα λιβάδι στο Tumlinghtar, υψόμετρο 400 μέτρα. Τη ίδια μέρα και έχοντας τάσεις να φύγω από την τροπική ζέστη και τους 36οC περπατάω σαν δαιμονισμένος αφού συνοδεύομαι από ένα sherpa και 2 βαστάζους με όλα τα πράγματα μου τα οποία ζυγίζανε 42 κιλά μαζί με τραχανάδες, χαλβάδες, ελιές, λάδι και άλλα φαγητά.
Κυριακή 20 Οκτώβρη μεσημέρι, μετά από ένα τεντωμένο trekking με 12 ώρες περπάτημα τη μέρα είμαι επιτέλους στο Makalu ABC, στα 5800μ με τον αέρα να φυσάει σαν τρελός. Μετά από ένα ευχάριστο καλωσόρισμα από τον Marko και τον Vince μπαίνω στο dinning tent για ένα τσάι και λίγο φαγητό μιας και τις 6 ημέρες του trek έτρωγα μόνο ρύζι και τσάι. (Αναφορικά σημειώνεται ότι το trekking του Makalu δεν είναι εύκολο γιατί έχει τεράστιες υψομετρικές διαφορές και καθόλου lodge. Συνήθως γίνεται με αντίσκηνα αλλά εγώ επειδή δεν είχα τέτοιες πολυτέλειες έμενα σε yak kharkas δηλαδή μαντριά για yaks παρέα με τους τσομπάνηδες).
Φωτό: Ημέρες ξεκούρασης στο ABC.
Φωτό: Ημέρες ξεκούρασης στο ABC.Αφού κατέβασα ένα λίτρο τσάι μιας και η ημέρα από το Hillary Base camp στα 4800 μέτρα μέχρι το ABC έχει μια χιλιάρα υψομετρική και κινείται πάνω στα boulders της μοραίνας, ένα όχι τόσο ευχάριστο περπάτημα, πήγα στη σκηνή μου που ήταν ήδη στημένη. Χλιδή, επιτέλους το ABC, φαγητό από μάγειρα, μπόλικο τσάι και tang και άλλες πολυτέλειες. Βέβαια, οι βαστάζοι υπολείπονταν 2 μέρες πιο πίσω και εκτός από ένα fleece και μια φλούδα δεν είχα παραπάνω ρούχα. Αποτέλεσμα ήταν μετά από δύο ημέρες να κατέβω μαζί με τα παιδιά χαμηλότερα. Οι Marko και Vince μόλις είχαν ολοκληρώσει την νέα διαδρομή τους στο Kangtsungtse (ή Makalu II). Τις δύο ημέρες που έμεινα στο ABC τις εκμεταλλεύτηκα με αναβάσεις μέχρι τα 6200 μέτρα σε βραχώδεις κορυφές γύρω από την κατασκήνωση, αφού μαζί με τα ρούχα έλλειπαν και μπότες, crampons και όλος ο εξοπλισμός.
Φώτο: Άλλη μια ημέρα στο ABC με λίγο αέρα.Μετά από δύο ημέρες ξεκούραση στη Yangle Kharaka (4300m), πάλι επάνω στο ABC. Ο καιρός υπέροχος, καθαρές ημέρες αλλά ο αέρας δεν έλεγε να σταματήσει. Το χαρακτηριστικό σύννεφο δεν έλλειπε στιγμή από την πυραμίδα κορυφής του Makalu. Στο ABC η σκηνή που τρώγαμε έπεφτε καθημερινά από τουλάχιστον μία φορά, δεν ήταν και τόσο της προκοπής βέβαια. Που ήτανε τα χαϊλίκια του Everest? Έτσι όμως είναι οι low budget αποστολές. Παρόλα αυτά η γνωριμία με τους superstars του παγκόσμιου αλπινιστικού στερεώματος αποκοτούσε ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Οι συζητήσεις για την παγκόσμια πολιτική, τη δημοκρατία στην Αρχαία Αθήνα, τις εκλογές στις USA και φυσικά για τις γυναίκες….Λίγα πράγματα για βουνά και διαδρομές. Και από μουσική μια χαρά, για όλα τα γούστα. Ο Marko άκουγε από Θεοδωράκη και G. Bregovic, μέχρι κλασσική μουσική αφού έχει και μουσική παιδεία ο άνθρωπος, έπαιζε ακορντεόν από μικρός. Οι Αμερικάνοι μία από τα ίδια… country music, Slayer, Sodom, Σκανδιναβικό death metal, αλλά και πιο ακουστικές μελωδίες όπως Johnny Cash και J.J Cale. Εγώ τίποτα, δεν είχα πολυτέλειες για παραπάνω βάρος. Άλλωστε είπαμε light is right! Στην όγδοη αισίως αποστολή που συμμετείχα σε ψηλό βουνό την καθημερινότητα της κατασκήνωσης βάσης τη συνήθισα πλέον από την πρώτη ημέρα, οπότε το μυαλό μου ήταν στα ψηλά.
26 Οκτώβρη φεύγω με τον Nima και ανεβάζω λίγα πράγματα και φαγητά στα 6200m. Μέχρι τώρα κανένα πρόβλημα με τον εγκλιματισμό μιας και όλα δουλεύανε ρολόι. Άλλωστε η παραμονή στο ABC στα 5800 βοηθάει από μόνη της στον εγκλιματισμό. Την επόμενη ξεκούραση στο ABC και 28 πάνω πάλι με στόχο την πολυήμερη παραμονή στα 6800 με αναβάσεις στα 7200 και 7400 μέτρα αντίστοιχα. Την ίδια ημέρα το trio stooges αναχωρεί για τη δυτική του Makalu. Βαριά σακίδια, ένα rack που θα παίρναμε για χειμερινή διαδρομή στην Αστράκα, φαγητά για 6 ημέρες, ένα μικρό αντισκηνάκι, αλλά διάθεση καλή και μπόλικη.
Φωτό: Τραβερσάροντας στη διαδρομή Kukuzka
Φωτό: Το South Col και οι ΝΑ και Β κόψεις του Everest.
Φωτό: Καλό βράδυ με θέα το BIG E.Την επόμενη νωρίς ξύπνημα και πάνω πάλι. Ο καιρός πολύ κρύος αλλά η ένταση του αέρα είχε μειωθεί αισθητά. Οι ώρες ανάβασης περισσότερες με σκοπό το Makalu La, στα 7400μ. Λίγο πιο πάνω από το σημείο εκείνο θα έβλεπα τη διαδρομή για την κορυφή. Η κλασσική διαδρομή του Makalu χαρακτηρίζεται από τεχνικές δυσκολίες πάνω από τα 7800 μέτρα. Από το διάσελο του Makalu La η διαδρομή κατηφορίζει για λίγο για να ανέβει μέσα από ένα παγετώνα σε ένα πλάτωμα στα 7800 μέτρα όπου συνήθως τοποθετείται η τελευταία κατασκήνωση και ακολουθεί η ανάβαση ενός λουκιού κλίσης 40 – 45ο για να συνεχίσει η διαδρομή σε μικτό πεδίο μέχρι τη δευτερεύουσα κορυφή και μετά από μία εκτεθειμένη κόψη να φτάσει τελικά στην κύρια κορυφή. Με λίγα λόγια πολύ δύσκολη ανάβαση.
Φωτό: Άλλη μία ριπή στο δρόμο πρός το Makalu La...σκύψε μην σε πάρει!
Φωτό: Ο Nima κατεβαίνοντας από το Makalu La. Κάπου φαίνεται και το αντίσκηνο μας στα 6800.Ανεβαίνοντας για το Makalu La ο αέρας άρχισε να δυναμώνει. Χαρακτηριστική ήταν ο βοή που ακουγόταν όσο πλησιάζαμε το διάσελο. Ο καιρός βέβαια καθαρότατος. Κάτω χαμηλά μπορούσα να δω το αντίσκηνο μας. Ένα μόνο αντίσκηνο σε όλο το βουνό! Καθώς κάναμε μία στάση να πιούμε λίγο τσάι και πλησίαζε το απόγευμα, το κρύο και ο αέρας γινόταν όλο και πιο αισθητά. Περνώντας μέσα σε μικτό πεδίο έβλεπα τα σταθερά σκοινιά της ισπανικής αποστολής που βρισκότανε πριν από εμάς εκεί. Το ψηλότερο σημείο που φτάσανε ήταν (7600 μέτρα) λίγο πάνω από το Makalu La λόγω δυνατού αέρα και κρύου, με τον αρχηγό τους να εκκενωθεί τελικά από το βουνό με ελικόπτερο λόγω σοβαρών κρυοπαγημάτων. Τα ρελέ ήτανε το κάτι άλλο. Ο Nima jumare τα σκοινιά ενώ εγώ αρκέστηκα στην ασφάλεια των αρχέγονων μου πιολέ Black Diamond Shrikes. Πλησιάζοντας το διάσελο ο αέρας είχε πάρει και πάλι γκάζια. Μην θέλοντας να χωθούμε στο χωνί, είπα τον Nima να τραβερσάσουμε προς τη διαδρομή του Kukuzka, ώστε να μείνουμε στα 7450 μέτρα που ήμασταν, χωρίς να εκτεθούμε στον αέρα. Παίζει και παρελθόν με τη μύτη και δεν είχα διάθεση για υποτροπιασμούς. Αφού κινηθήκαμε για άλλη μια ώρα σε μικτό πεδίο και οι κλίσεις γινόταν μεγαλύτερες αποφασίσαμε να γυρίσουμε προς τα πίσω. Ήμασταν ήδη 12 ώρες στο πόδι και είχαμε μείνει από φαγητά και υγρά. Παρόλα αυτά σε λιγότερο από 4 ώρες ήμασταν πίσω στο αντίσκηνο. Το μόνο που δεν είχα καταφέρει, ήταν να δω την πίσω πλευρά του βουνού και τη διαδρομή προς την κορυφή. Αλλά έλπιζα σε επάνοδο στο Makalu La.
Φωτό: Πρίν το Makalu La.
Φωτό: Πετάει η ομάδα...“Θα κάνω μία ακόμα προσπάθεια για το Makalu La και θα προσπαθήσω να ανέβω στο Makalu II” του απάντησα, και συνέχισε “Be smart, I think it is time for all of us to go to Katmandu for beers”, και περπάτησε μέσα στη σκηνή της τραπεζαρίας.
Το σκέφτηκα για λίγα λεπτά μόνο. Ζύγισα τις δυνάμεις μου και τη διάθεση μου που ήταν ακόμη σε υψηλά επίπεδα. Βέβαια ο καιρός δεν προβλεπόταν καλύτερος για τις 8 ημέρες που είχα ακόμα στο βουνό και για να λέει έτσι ο έμπειρος ορειβάτης κάτι θα ξέρει παραπάνω από εμένα. Δεν ήθελα στο φινάλε να το παίξω ο έξυπνος Έλληνας. Πήγα βρήκα το Nima και του ανακοίνωσα ότι την επόμενη ημέρα θα πηγαίναμε να μαζέψουμε το αντίσκηνο στα 6800μ, το οποίο τελικά δεν υπήρχε αφού είχε καταστραφεί ολοσχερώς, σημάδι και αυτό, ξανασκέφτηκα. Πάλι καλά που δε είχα στήσει το δανεισμένο αντίσκηνο του φίλου Μεσαρχάκη, ακόμα θα το πλήρωνα.
Έτσι και έγινε 8 Νοέμβρη αναχώρηση από το ABC τόσο γρήγορα όσο είχα κάνει να έλθω και 16 του ίδιου μήνα πίσω στη Θεσσαλονίκη. Μια γρήγορη βόλτα σε ένα ψηλό βουνό με μία πολύ καλή παρέα. Η όλη εμπειρία ήταν τελείως οικεία και απολαυστική σε σχέση με το φόβο που είχα στην παρθενική μου αποστολή στο Dhaulagiri την άνοιξη του 2002, κάτι είναι και αυτό. Βέβαια δεν μπήκα στα δύσκολα αλλά σύντομα θα το ξαναδοκιμάσω αφού τα πόδια μου συνεχίζουν να με γαργαλάνε…
Φωτό: Φυσικά και θα τα ξαναπούμε...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
