Μύθος και πραγματικότητα.

3 χρόνια χωρίς το Βασίλη και οι Χρήστος Τσούτσιας  και Νίκος Καλατζάκης άνοιξαν πριν λίγες μέρες μια διαδρομή στο Γκίγκιλο. Ο Χρήστος μας έστειλε το παρακάτω κείμενο και τις φωτογραφίες...

Μύθος και πραγματικότητα.

Αύγουστος 2006.

Σαν σήμερα θυμάμαι εκέινη τη μέρα... καθόμουν μαζί του στο Ξυλόσκαλο ύστερα από μια υπέροχη αναρρίχηση στους πύργους, πίναμε ρακές και συζητούσαμε για αυτή τη "μυθική" ορθοπλαγιά που υψονόταν απέναντι μας. Πολλά είχα ακούσει για αυτήν από τη γνωστή άγνωστη συμμορία των κρητικών. Τι να πρωτοθυμηθώ, για τις θρυλικές αναβάσεις του Σίφη και τα επικά του σόλο, τους γυπαετούς που φώλιαζαν εκεί πάνω, τα αγρίμια που έκοβαν βόλτες στα πιό απόκριμνα μονοπάτια, το φαράγγι της Σαμαριάς, το Δία που σύχναζε εκεί με την παράνομη ερωμένη του.. Ήταν όντως έτσι ακριβώς όπως μου την είχαν περιγράψει, επιβλητική. Σε καλούσε να χαράξεις το δικό σου δρόμο πάνω της, να τη νιώσεις.

Η ώρα περνούσε, τα ποτήρια άδειαζαν, οι γυπαετοί πετούσαν αθόρυβα απο πάνω μας και η ορθοπλαγιά σιγά σιγά φορούσε τα βραδινά της φορέματα. Τι γαμάτη μέρα. Πολύ γούσταρα που αυτός ήταν ο άνθρωπος με τον οποίο δέθηκα για πρώτη φορά εκεί πάνω.

Ιούλιος 2007.

Ποιός να το φανταζόταν οτι σχεδόν ένα χρόνο μετά θα γύριζα σελίδα στη ζωή μου και θα ζούσα και εγώ σε αυτό το μέρος που είχα έρθει τότε για πρώτη φορά σα τουρίστας.

Ποιός να το φανταζόταν ότι εκέινος, που με πήγε πρώτη φορά σε τούτο το μυθικό μέρος θα γύριζε κι αυτός σελίδα στη ζωη του, θα χανόταν για πάντα, στα μακριά απο δω βούνά του Πακιστάν... Σκατά.

Ιούλιος 2010.

Δένομαι και ξεκινάω την πρώτη σχοινιά. Με το καλημέρα τα πρώτα σαθρά κάνουν την εμφάνιση τους και στη συνέχεια κάποια αρνητικά κομμάτια μας δείχνουν οτι η ορθοπλαγιά δεν αστειέυεται. Το σκαρφάλωμα απαιτητικό, σοβαρό και σε σημεία αρκετά επικίνδυνο. Προς το τέλος της ημέρας ήρθε και το crux της διαδρομής, ένα φανταστικό δίεδρο ακριβώς στο κέντρο του μεγάλου τοίχου. Η πρώτη σκέψη που έκανα μόλις το αντίκρυσα ήταν πως έγινε και του ξέφυγε του Σίφη. Σχεδόν δύο ώρες μετά, μόλις αυτή η σχοινιά μαρτύριο τελείωνε ο ήλιος μας χαιρετούσε και μες το σκοτάδι 20 μέτρα ψηλότερα βρήκαμε ένα πατάρι που μας φιλοξένησε για τη βραδιά. Είχαν περάσει 22 ώρες από τότε που ξεκινήσαμε και να μαστε την επομένη το πρωί πάνω στη κορφή έχοντας μόλις ολοκληρώσει μια νέα διαδρομή, ανοιγμένη όπως ακριβώς αρμόζει σε αυτή τη μυθική ορθοπλαγιά. Το όνομα αυτής "Billy's smile".. Το όνομα αυτού του φίλου που δεν είναι πια εδώ Βασίλης Ναξάκης.

Είμαι σίγουρος πως την ώρα που βγαίναμε κορυφή θα μας χάζευε από κάπου, θα χαμογελούσε και θα έλεγε με εκείνο το χαρακτηριστικό στυλάκι του "μπράααβο μπράβο, κουφάλες.."

Τρία ολόκληρα χρόνια πέρασαν απο τότε που έφυγε. Δεν πέρασε μέρα δίχως να τον φέρω στο μυαλό μου, δίχως να τον σκεφτώ. Θα τον ευγνωμονώ για πάντα για όλα αυτά τα οποία έκανε για μένα δίχως να το γνωρίζει. Το ελάχιστο που μπορούσα να κάνω για να τον τιμήσω ήταν να βάλω τα δυνατά μου και να ανοίξω μια διαδρομή αντάξια του ονόματος του στην ορθοπλαγιά που αυτός μου έδειξε για πρώτη φορά. Το χαμόγελο του είναι χαραγμένο τώρα πια πάνω στην ορθοπλαγιά, το ίδιο και αυτός στις καρδιές μας.

Όπως και τότε στο Ξυλόσκαλο έτσι και τώρα, το ποτήρι άδειασε, το κρασί έφτασε στο τέλος του, το ίδιο και αυτό το γράμμα. Αισθάνομαι εγκλοβισμένος εδώ, σε αντίθεση με αυτόν που ταξιδέυει στις κορυφές των ονείρων του...

Χρήστος Τσούτσιας

"Billy's smile"

550m VII+/A1 (+200m IV)

19-20/7/2010

Λευκά όρη, ορθοπλαγιά Γκιγκίλου 2.048m.

Σχοινοσυντροφιά: Καλατζάκης Νίκος, Τσούτσιας Χρήστος.

Σχόλια φωτογραφιών: 
-Φωτό 01: Στα αρνητικά της 2ης σχοινιάς (VII, A1)
-Φωτό 02: Στη 4η σχοινιά (VII-)
-Φωτό 03: Το δίεδρο της 6ης σχοινιάς (VII+, A1)
-Φωτό 04: Bivouac πάνω στη κόψη.
-Φωτό 05: Στη κόψη του μεγάλου λουκιού (V)
-Φωτό 06: Μέσα στη τρύπα-σεμινέ.
-Φωτό 06_2: Στις σεμινέ της 8ης σχοινιάς (VII-)
-Φωτό 07: Τελευταία σχοινιά.
-Φωτό 08: Τελευταία σχοινιά (VI-)
-Φωτό 09: Υπό το πέταγμα των αετών!
-Φωτό 10: Ευτυχισμένοι στη κορυφή.
-Φωτό 11: Η χάραξη της διαδρομής.

Very strong...

Ήταν το 2003 (ή μήπως το '04;) και κατεβαίναμε από το Οροπέδιο με το φίλο μου το Νικόλα. Είχαμε σκαρφαλώσει στο Στεφάνι, αν και δεν είμαι και πολύ σίγουρος... Που να θυμάμαι μετά από τόσα χρόνια... Με το που κάνουμε την τελευταία κατηφόρα για το πάρκινγκ στα Πριόνια και προσπαθώντας να στρίψουμε με τους κουρασμένους (από τον κατήφορο, τα σκαλιά και το βάρος) τετρακέφαλους, αριστερά προς τη πηγή, ΤΟΝ αντικρίζουμε. Φοράει στολή με ραφτά σήματα άγνωστης όμως προέλευσης (μάλλον από το Δασαρχείο θα είναι...), το μαλλλλί είναι προσεγμένο και τα γυαλιά τεράστια, σαν αυτά που φοράνε οι πιλότοι των μαχητικών... παίζει να έχουν και H.U.D. Στο πλάι πάντως γράφουν DIOR και καλύπτουν το 40% περίπου του προσώπου...
"Τι είναι αυτός ο μαλάκας;" ρωτάει ο Νίκος κουνώντας το κεφάλι απαξιωτικά προς τα δεξιά, με ένταση οριακά ανησυχητική...
"Που να ξέρω...", λέω και πετάω το 20κιλο κουρσούμι που είχα στη πλάτη... δίπλα στη πηγή.

Ο ΤΥΠΟΣ είναι εκεί λοιπόν, μπροστά στο ενημερωτικό περίπτερο του Δασαρχείου με τις ξεθωριασμένες εικόνες από λουλουδάκια και διαγραμμένα σκίτσα από αντίσκηνα, φωτιές και ένα κομμένο χέρι που κρατάει ένα λουλούδι (κάτι σαν ισλαμικό δίκαιο φαντάζομαι...). Ενημερώνει, με ύφος μαθητή που παπαγαλίζει, ένα ζευγάρι λουόμενων με παντόφλες, τρίχα στο στήθος και κοίτα ρύτιδα αντίστοιχα, που μάλλον ανέβηκαν από τη παραλία Κατερίνης, πως "...ως του Ζολώτα είναι δυόμισι ώρες και μετά μέχρι τη Σκάλα άλλες δυόμισι και μετά άλλη μία, αλλά δύσκολα και να... πως να το πω... είναι και λίγο επικίνδυνα..." Ο Νικόλας κατηφορίζει στο αμάξι του για να πάρει ρούχα να αλλάξει και εγώ ψιλοαδειάζω το σακίδιο για να του δώσω κάτι υλικά δικά του που κουβαλούσα... Την ώρα που βγάζω τον ιμάντα με τα καρύδια, 6-7 καρφιά και ένα σφυρί, πλησιάζει Ο ΘΕΟΣ και με ρωτάει...
"Παιδιά πάνω ήσασταν;"
"Εεε, ναι...", απαντάω λίγο βαριεστημένα, μετά από κοντά 3 ώρες ανελέητο κοπάνημα στο κατήφορο...
"Και δε μου λες ρε παλικάρι, έχετε κάνει πολλές διαδρομές εδώ στον Όλυμπο;"

Το μυαλό μου πάει στο σκαρφάλωμα, έχω άλλωστε μπροστά μου μιάμιση σειρά σακατεμένα DMM καρύδια, ένα σφυρί Petzl και μερικά ζγκούρια και στραβά καρφιά... (εσάς δηλαδή που θα πήγαινε;) και του απαντάω με λίγο παραπάνω ενδιαφέρον... μη με περάσει και για κανέναν αγενή...
"Ε...βασικά ναι, έχουμε κάνει διάφορες διαδρομές, γενικά..."
"Και δε μου λες, ποια είναι η πιο δύσκολη που έχετε κάνει;"

Ρε λες ο τσάκαλος να είναι κανένα τρελό λοκάλι που έχει οργώσει τις ορθοπλαγιές, αλλά μετά από ένα χωρισμό με τη γυναίκα του, 3 νεκρούς σχοινοσυντρόφους και άλλα ανατριχιαστικά, πήγε στο Δασαρχείο να αράξει...; (Κομμένες σκηνές από χολυ-σιτ γουντιανή παραγωγή...) Απ' την άλλη σκέφτομαι: "πιτσιρικάς φαίνεται...δε νομίζω..." Τεσπά, μη σας ζαλίζω τ' αρχίδια, ο διάλογος συνεχίζεται κάπως έτσι:
"Η πιο δύσκολη που έχουμε κάνει είναι... μία στο Σκολιό..."
"Ααα...και δε μου λες να σε ρωτήσω... από Πετρόστρουγκα, έχετε πάει;"

Γυρνάω από την άλλη, κάνοντας και καλά κάτι στο σακίδιο, αλλά η αλήθεια είναι ότι δαγκώνομαι για να μη γελάσω... Για την ακρίβεια του λόγου σχεδόν μάτωσα τα χείλια μου, προκειμένου να μην πέσω κάτω απ' τα γέλια... (γνωστό στο ίντερνετ πια και ως ROFL...)
"Εεε, ...έχουμε πάει κι από την Πετρόστρουγκα...", μάλλον πρέπει να τη μαζέψω τη κουβέντα, γιατί έχει ξεφύγει... Έχει ξεφύγει το ΑΤΟΜΟ...

Και τώρα ήρθε η σειρά μου να βγω στην αντεπίθεση...
"Εσύ φίλε από το Δασαρχείο είσαι;" ωπ, του την έφερα... Χαχα...
"Κοίτα εγώ στην Πυροσβεστική είμαι κανονικά, αλλά με φέραν εδώ με απόσπαση... λόγω Αγγλικών...", (προσέξτε το αυτό, γιατί είναι σημαντικό σημείο στο στόρυ...)
"Αααα..."
"Αλλά μη νομίζεις.., δεν έχω ανέβει πιο ψηλά από τα Πριόνια, ότι λέω τα έχω διαβάσει... ή μου τα είπανε...", έτσι εξηγείται και ο τρόπος που έδινε τις πληροφορίες...
"Μμμμ...", τελείωνε μεγάλε γιατί δεν κολλάνε και πολλά γράμματα ακόμα...

Η ΑΤΟΜΑΡΑ απομακρύνεται σιγά-σιγά στο πόστο του, ο Νικόλας ανεβαίνει και τα πουλάκια τιτιβίζουν... Λέω στο Νίκο το σκηνικό... αλλά δεν νομίζω ότι με παρακολουθεί... πλένει πόδια... Οργανωνόμαστε...

Στο μεταξύ ο μικρός ΘΕΟΣ έχει πελατεία. Είναι ένα ζευγάρι Ελβετών ή Αυστριακών ή κάτι τέτοιο, εκεί γύρω στα 60..., φαίνονται άνθρωποι που έχουν φάει πολλά βουνά με το κουτάλι... Ρωτάνε τη προσωποποιημένη κινητή εγκυκλοπαίδεια του Ολύμπου αν μπορούν να πάνε ως το Σκολιό αυθημερόν και πόσες ώρες θα τους πάρει. Δεν τους ενδιαφέρει ο Μύτικας... Το ΤΣΑΚΑΛΙ κάνει τις προσθέσεις, αλλά αρχίζει και τα μπερδεύει, γιατί δεν βάζει το κατέβασμα, γιατί έχει κολλήσει με τη Σκάλα, το ζεύγος του λέει Σκολιό... Ζορίζεται... Και καλεί τη βοήθεια του κοινού... Εγώ είμαι αυτό...
"Σειρά... ε, σειρά, έλα λίγο να πεις στον κύριο..."

Πλησιάζω... Ο ΘΕΟΣ με δείχνει με καμάρι. Είμαι ο καινούριος του φίλος.., ο μεγάλος του αδερφός που έχει μηχανάκι..., ο θείος που ξέρει καράτε... αυτός που θα καθαρίσει την υπόθεση με δυο κουβέντες... Είμαι ο γαμάτος! Πλησιάζω κι άλλο... Ο ΘΕΟΣ είναι μπροστά μου και θα μιλήσει. Θα γυρίσει στο ζευγάρι και θα του πει με τα Αγγλικά που τον έβαλαν σ' αυτό το πόστο στο Δασαρχείο, δείχνοντάς με:
"He is very strong orivat!" Ναι ρε "όριβατ" είπε το άτομο, το ορκίζομαι!

Κοιτάω δεξιά, ένα μουλάρι κατουριέται και γελάει.., τα πουλάκια σταματάνε να τιτιβίζουν και γίνονται σε μια στιγμή αποδημητικά... Γεια σας... Καλό ταξίδι... Δαγκώνομαι για δεύτερη φορά για να μη γελάσω... Πλησιάζω κι άλλο...

Εξηγώ στους ανθρώπους ότι αυτό που θέλουν να κάνουν γίνεται, παίζει νερό και φαγητό στο Καταφύγιο Α κι αν είναι light είναι 4-5 ώρες για πάνω και 3-4 για κάτω...

Από εκείνη τη στιγμή Ο ΘΕΟΣ δεν υπάρχει πια... Έχει νέο όνομα... και τι όνομα... Είναι ο "Very Strong Orivat!" Θα μας συντροφεύει όλο τον επόμενο χρόνο, θα ξεχειμωνιάσει στο σταθμό ελέγχου χαμηλά πάνω απ' το Λιτόχωρο και θα πετάξει κι άλλες ατάκες... Καμία δεν θα είναι σαν τις 2 πρώτες του όμως... Αλλά αυτό είναι θέμα για άλλη ιστορία...

Αφήγηση: Θ.Χ.

Wallpepper Ιουλίου.

Μια χτεσινή συννεφιασμένη φωτό από τα χτένια του Στεφανιού για wallpaper από το Πέφτοντας με αγάπη...

Διελεύσεις UFO στον Όλυμπο!!!

Σαν να μην έφτανε ο προβληματισμός που υπάρχει στην ορειβατική κοινότητα μετά τη ανακοίνωση του κου Νομάρχη Πιερίας για την απαγόρευση κατασκήνωσης (μαζί με άλλους περιορισμούς...) στον Εθνικό Δρυμό Ολύμπου, ήρθε και η έξαρση θεάσεων Α.Τ.Ι.Α. (κοινώς UFOs) στα Καζάνια. Όλα τα παραπάνω, μαζί με την απουσία αναμνηστικών σημάτων και τον άστατο καιρό που δεν λέει να στρώσει, δείχνει ότι η Π.Ο.Σ. θα έχει πολλές απουσίες. Όσο για αυτούς που θα έρθουν.., θα τους φάει το άγχος της ενδεχόμενης σύλληψης μετά προστίμου (κάτι ακούγεται για 300 €), αλλά και το πιθανό τετ-α-τετ με Α.Τ.Ι.Α.... Ύποπτη παραμένει πάντως η μη-τοποθέτηση του κου Νομάρχη στο θέμα των UFOs! Το Πέφτοντας, πάντα στη πρώτη γραμμή της επικαιρότητας αλλά και με μια δόση κωλοφαρδίας, κατάφερε και πήρε πλάνα από διελεύσεις UFOs πάνω από τα Καζάνια σήμερα το πρωί. Παρακολουθήστε το αποκλειστικό video και προβληματιστείτε και εσείς... (Σημ.: καλό είναι να το δείτε στα 480px, για καλύτερη λεπτομέρεια!)

Ακυρώνεται η 70η Π.Ο.Σ.!!! Πως???

Ο κος Νομάρχης Πιερίας με απόφασή του στις 30 Ιουνίου 2010 απαγορεύει (μεταξύ άλλων) την κατασκήνωση στον Εθνικό Δρυμό Ολύμπου. Άρα ουσιαστικά δεν θα μπορέσει να πραγματοποιηθεί η 70η Π.Ο.Σ, αφού οι εκατοντάδες ορειβάτες που εκ των πραγμάτων δεν χωράνε στα καταφύγια και σχεδίαζαν να μείνουν σε αντίσκηνα, δεν θα μπορέσουν να παραβρεθούν στον Προφήτη Ηλία την Κυριακή 18/7... Ένα ακόμα μεγάλο χτύπημα για την ελληνική ορειβατική κοινότητα μετά την κατάργηση των αναμνηστικών σημάτων των Π.Ο.Σ...
Τα παραπάνω προκύπτουν από την εγκύκλιο της Ε.Ο.Ο.Α. (κάνε κλικ εδώ για να τη διαβάσεις) και την απόφαση του Νομάρχη Πιερίας (κάνε και εδώ ένα κλικ...), που παραθέτουμε και σε εικόνα: 

Το θέμα έχει γίνει, με την γνωστή μέθοδο της κοπυπαστάδας (πολύ copy-paste και ακόμα περισσότερη αφέλεια...), γνωστό σε όλους... Έπαιξε στα Facebook, αλλά και στα γαμάτα ειδησιο-γραφικά site και blog αυτού του ευλογημένου τόπου. Απλά βάλτε στο Google: "απαγόρευση κυκλοφορίας στον όλυμπο" και διαβάστε τα news... μια ασαφή παράγραφο που... απλά δεν λέει τίποτα! Αλλά όλοι το έχουν αντιγράψει...

Συμπέρασμα Πέφτοντας: Τίποτα από τα παραπάνω δεν πρόκειται να γίνει... Η Π.Ο.Σ. θα γίνει κανονικά. Απ' την άλλη ο κος Νομάρχης θα μας φέρνει κατάθλιψη αντίστοιχη με αυτή που οδήγησε τον Κώστα Καρυωτάκη στην αυτοκτονία:

"Περπατώντας αργά στην προκυμαία,
"Υπάρχω;" λες, κ' ύστερα "δεν υπάρχεις!"
Φτάνει το πλοίο. Υψωμένη σημαία.
Ίσως έρχεται ο Κύριος Νομάρχης. "

Ε... τι να κάνουμε... ο άνθρωπος ζει στη κοσμάρα του! Από αποφάσεις ένα σωρό, καμιά πράξη να δούμε κάποτε...

Για να κλείσουμε το αρθράκι θα βάλουμε και 2 φωτογραφιούλες για να δώσουμε λίγο χρώμα στους δύσκολους καιρούς της κρίσης... Είναι από το προηγούμενο ΣΚ, όπου ενώ μόνο 500 δρομείς τρέξανε πάνω-κάτω στο βουνό, μερικοί τολμηροί αναρριχητές αψήφησαν τις "απαγορεύσεις" και σκα(ρφά)λωσαν στο Στεφάνι.

 

ΥΓ: Φήμες λένε ότι κρατήσεις σε καταφύγια έχουν βγει στη μαύρη αγορά με τιμές που αρχίζουν από τα 250 €, ενώ γύρω στις 14-15 Ιουλίου αναμένεται οι τιμές να φτάσουν και τα 1.000€...

ΥΓ 2: Κίνημα αναρριχητών ξεκίνησε το σλόγκαν "Legalize Bivouac Motherfuckers" και αναμένονται δυναμικές ενέργειες ήδη από το ερχόμενο Σαββατοκύριακο... 

ΥΓ 3: ...για να μην ξεχνιόμαστε... γαμιέται η zougla και όλα τα Μ.Μ.Ε...

Μεταλλεία βωξίτη στη Γκιώνα...

Πήραμε ένα μέιλ (που έπρεπε να είχαμε δημοσιεύσει εδώ και καιρό...) για τα προβλήματα που έχουν δημιουργηθεί στην Άμφισσα, ανάμεσα στον Ορειβατικό Σύλλογο και την εταιρεία που εκμεταλλεύεται τα μεταλλεία βωξίτη της Γκιώνας. Απλά παραθέτουμε τη δημόσια επιστολή των εργαζομένων της "S&B Βιομηχανικά Ορυκτά" στο τοπικό Τύπο και την απάντηση του Ορειβατικού:

  Κάντε κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση, ώστε να τη διαβάσετε.

Και η απάντηση του Ο.Σ.Α.:

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ Δ.Σ. ΤΟΥ ΟΡΕΙΒΑΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΑΜΦΙΣΣΑΣ

στην από 27/5/2010 επιστολή των εργαζομένων της S&B Βιομηχανικά Ορυκτά και σε όσους την υπέγραψαν.

Α. Είναι εύλογο να προσπαθεί ο κάθε εργαζόμενος να διατηρήσει την εργασία του. Ο τρόπος όμως που επιλέγει να διαμαρτυρηθεί και να προασπίσει τη θέση του κρίνεται, ως δόκιμος ή μη. Κάποιοι εργαζόμενοι διεκδικούν τα δικαιώματά τους οργανωμένα και αγωνιστικά, απευθύνοντας τις διαμαρτυρίες τους αρμοδίως προς τους εργοδότες τους και την πολιτεία. Κάποιο άλλοι εργαζόμενοι όμως, επιδιώκουν να διατηρήσουν τη δουλειά τους, με κάθε θυσία της αξιοπρέπειας τους, παραβλέποντας καταχρήσεις και παρανομίες ακόμη και σε βάρος δικών τους δικαιωμάτων. Έτσι οι εν λόγω εργαζόμενοι στην εταιρεία S&B Βιομηχανικά Ορυκτά , επέλεξαν ως τρόπο διαμαρτυρίας και διεκδίκησης, την συλλογή υπογραφών από συμπολίτες μας. Εκμεταλλευόμενοι οι πρωτεργάτες αυτής της κίνησης, την οικονομική κρίση, στοχοποιούν απαράδεκτα ως υπεύθυνους, των επαπειλούμενων απολύσεων στην Εταιρεία, την Διοίκηση του Ορειβατικού Συλλόγου Άμφισσας και όχι αυτούς που είναι πραγματικά υπεύθυνοι (βλ. οι ίδιοι οι εργοδότες τους λόγω έλλειψης σχεδιασμού και οι βουλευτές μας μαζί με την πολιτεία που δεν έδωσαν καμία άλλη προοπτική ανάπτυξης στον τόπο μας, παρεκτός της μεταλλευτικής).

Καταλαβαίνουμε από το ύφος της επιστολής ότι, οι συντάξαντες και υπογράψαντες αυτή, θεωρούν τον υπό απόλυση εργαζόμενο, ως άνθρωπο που βουλιάζει, και δικαιολογούν την προσπάθεια αυτού να γλιτώσει ακόμη και με ηθικές και υπαρξιακές εκπτώσεις. Πράγματι είναι συγκλονιστικά τα ερωτήματα και τα διλήμματα που γεννιούνται σε μια οριακή ανθρώπινη κατάσταση.

Όμως, τι σημαίνει «να γλιτώσει»; Τι άνθρωπος θα είναι ο «σωσμένος», όταν γύρω του θα σωριάζονται πτώματα; Η ατομική επιβίωση, θεμιτή και ενστικτώδης, θα είναι αρκετή για να γλιτώσει αυτόν και σαν ολόκληρο άνθρωπο, δηλαδή άνθρωπο κοινωνικό, έλλογο και ηθικό; Πόσα δικαιώματα μπορεί να εκχωρήσει ευρισκόμενος σε ανάγκη; Για πόσο καιρό; Με ποιο χρονικό ορίζοντα; Και πώς γνωρίζει ο «γλιτωμένος» ότι δεν θα έρθει η σειρά του να βουλιάξει; Το πιθανότερο είναι σε καιρό κρίσης θα βουλιάξουν πολλοί, θα επιπλεύσουν λίγοι.

Β. Στο προκείμενο. Ο ΟΣΑ, στον οποίο απευθύνεται η επιστολή, δραστηριοποιείται 25 χρόνια στην περιοχή της Φωκίδας. Βασική αρχή του καταστατικού του είναι η προστασία του περιβάλλοντος. Με τις κατά καιρούς προσφυγές του στο ΣτΕ ζητά από την δικαιοσύνη να εξετάσει και να παρέμβει όπου φαίνεται ότι γίνεται παράβαση περιβαλλοντικών όρων.

Έτσι συνέβη και στην περίπτωση του κοιτάσματος στη θέση «Βλαχοθανάση Α7», καθόσον η επιφανειακή εξόρυξη βωξίτη, που επιχειρείται στη θέση αυτή της Γκιώνας, είναι παράνομη. Τι λογικότερο, σε μια δημοκρατική κοινωνία, από τον έλεγχο της δικαστικής αρχής για ένα τόσο σημαντικό θέμα; Η προστασία του περιβάλλοντος, όσο κι αν κάποιους τους ενοχλεί, είναι πλέον επιταγή όλων των πολιτών παγκοσμίως, ως αναγκαία προϋπόθεση επιβίωσης, και όσο αφορά την περίπτωση της Φωκίδας είναι επιπλέον και αναγκαία προϋπόθεση ανάπτυξης.

Γ. Κύριοι, συντάξαντες και συλλέξαντες τις υπογραφές διαμαρτυρίας, ξεγελάσατε συμπολίτες μας, στους οποίους απευθυνθήκατε για την λήψη της υπογραφής τους, οδυρόμενοι μπρος στον καθένα από αυτούς ξεχωριστά και εκμεταλλευόμενοι την συναισθηματική φόρτιση και υπαρξιακή αγωνία, που προφανώς τους δημιουργούν οι επίκαιρες οικονομικές συνθήκες. Επιδιώξατε να εξασφαλίσετε την σύμπραξή τους σε μια διαμαρτυρία παραλλαγμένη κατά το συμφέρον σας, διανθισμένη με ανακρίβειες και λασπολογίες εις βάρος μας. Σε πολλές μάλιστα περιπτώσεις (όπως μας καταγγέλθηκε) υφαρπάζατε την υπογραφή τους χωρίς καν να επιδεικνύετε το κείμενο της επιστολής, γιατί σ’ αυτήν χαρακτηρίζατε την S&B Βιομηχανικά Ορυκτά ως Εταιρεία σας και λασπολογούσατε σε βάρος του ΟΣΑ. Με αυτόν τον τρόπο, αποκρύβοντας την επιστολή, πείσατε αυτούς προφορικά για τον «δίκαιο» αγώνα σας;!!

ΕΙΔΙΚΟΤΕΡΑ ΣΕ ΟΣΑ ΑΝΑΦΕΡΕΙ Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΑΣ:

1ον. Το γεγονός ότι έχει ήδη αφαιρεθεί η βλάστηση και η φυτική γη στον «Βλαχοθανάση», όπως επισημαίνετε, δεν αποτελεί καμιά δικαιολογία για να καταστραφεί όλη η περιοχή—εξάλλου η αποψίλωση αυτή διαπράχθηκε με την καταστρατήγηση διατάξεων που απαγορεύουν τις επιφανειακές εξορύξεις σε κοιτάσματα εντός της ευαίσθητης και προστατευόμενης και από το ευρωπαϊκό δίκαιο περιβαλλοντικής ζώνης NATURA 2000 και με αδειοδότηση που χορηγήθηκε από τον τέως υφυπουργό Ανάπτυξης Ιωάννη Μπούγα και εγκρίθηκε από τη Νομαρχία.

Η υποβαλλόμενη από μας στο ΣτΕ Αίτηση Ακύρωσης της ως άνω παράνομης αδειοδότησης, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΑ ΜΕΤΡΑ ΠΟΥ ΑΠΕΙΛΕΙ ΝΑ ΠΑΡΕΙ Η ΕΤΑΙΡΕΙΑ. Η ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΚΑΛΥΨΕΙ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΗΣ ΣΕ ΒΩΞΙΤΗ ΜΕ ΕΝΤΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΞΟΡΥΞΗΣ ΣΤΙΣ ΕΝΝΕΑ(9) ΥΦΙΣΤΑΜΕΝΕΣ ΕΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΥΠΟΓΕΙΕΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΓΚΙΩΝΑ, ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΜΑΛΙΣΤΑ ΠΡΟΣΛΗΨΕΙΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΟΛΥΟΝΤΑΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ.

Όμως αντί αυτού, εμμένει στην εύκολη και επικερδέστερη λύση του «Βλαχοθανάση», και εκβιάζει με ενδιάμεσους εσάς, για να έχει άλλοθι για τις ούτως ή άλλως επερχόμενες απολύσεις, προγραμματισμένες ήδη, για δικούς της οικονομοτεχνικούς λόγους.

2ον. Όσο για τις «παροχές που απολαμβάνει» δήθεν ο Σύλλογος από δικά σας λεφτά, όπως αναφέρετε στην επιστολή σας, και τις όποιες χορηγίες, για τις οποίες μας ζητάτε ως αντάλλαγμα να συναινέσουμε σε περιβαλλοντική καταστροφή, σας γνωρίζουμε ότι:

 -Το γραφείο που στεγάζεται ο Σύλλογος έχει παραχωρηθεί από τον Δήμο Άμφισσας με την με αριθμό 182/2003 ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου για συγκεκριμένους λόγους, τους οποίους μπορείτε να πληροφορηθείτε ζητώντας να διαβάσετε τα Πρακτικά των Δημοτικών Συμβουλίων 144/2000 και 182/2003.

 -Το καταφύγιο Βαρδουσίων ανήκει στην Ελληνική Ομοσπονδία Ορειβασίας και Αναρρίχησης και το διαχειρίζεται η ίδια.

 -Χορηγίες δεν έχει λάβει ο Σύλλογος. Η Πανελλήνια Ορειβατική Συνάντηση 2009 στα Βαρδούσια πραγματοποιήθηκε χάριν της εθελοντικής εργασίας και προσφοράς των μελών μας. Έξοδα για την Πανελλήνια ανέλαβε η Νομαρχία για την προβολή του νομού μας και πληρώθηκαν αυτά, βάσει τιμολογίων, στους ίδιους τους επαγγελματίες, που εξέδωσαν τα τιμολόγια, με απόφαση του Νομαρχιακού Συμβουλίου. Τα αναρριχητικά πεδία είναι έργο της Νομαρχίας Φωκίδας και η όποια εμπλοκή του ΟΣΑ είναι μόνο εθελοντική. Απευθυνθείτε για ενημέρωση στην Νομαρχία.

 -Τα αιτηθέντα – ή καλύτερα απαιτηθέντα – από μας μονοπάτια κ.α, προσφέρονται για την διευκόλυνση ορειβατών και περιπατητών στα πλαίσια σχεδιασμού και προώθησης του ορεινού τουρισμού. Ο ορεινός τουρισμός είναι μια νέα μορφή ανάπτυξης, σε παγκόσμιο επίπεδο, με συνακόλουθο ευκαιρίες για νέες θέσεις εργασίας. Για την Φωκίδα θα είναι σωτήρια περίπτωση, καθόσον στερείται ο τόπος μας, λόγω της μονοπωλιακής δραστηριότητας των μεταλλευτικών εταιριών, οποιασδήποτε άλλης οικονομικής ανάπτυξης.

Τις παραπάνω αλήθειες, πολλοί από σας, τους υπογράφοντες την επιστολή, τις γνωρίζεται. Παρ’ όλα αυτά δεν διστάσατε να δυσφημίσετε τον ΟΣΑ, δηλώνοντας έτσι για άλλη μια φορά πίστη και υποταγή στην «εταιρεία σας», προκειμένου να μην είστε από εκείνους που θα χάσουν τη δουλειά τους. Κάποιοι άλλοι πιθανόν να μην γνωρίζετε, μπορείτε να απευθυνθείτε στον Δήμο, την Νομαρχία ή στο γραφείο του Συλλόγου για να ενημερωθείτε λεπτομερώς.

3ον. Κανενός πολίτη τα χρήματα δεν καταχράται ο Σύλλογος, και δεν ζούμε εις βάρος σας. Ζούμε από την δουλεία του ο καθένας μας, με τον ίδιο κόπο και την ίδια αγωνία που βιώνετε καθημερινά όλοι. Παράγουμε όπως παράγετε, και επίσης προσφέρουμε στον τόπο μας. «Βολεμένοι» δεν νιώθουμε, αγωνιζόμαστε την κάθε μέρα, θέλουμε να πιστεύουμε με αξιοπρέπεια, για την επιβίωσή μας, για τις δουλειές μας, τις οικογένειές μας. Και επιπλέον, αγωνιζόμαστε με τόλμη για την ευρύτερη προστασία και ανάπτυξη του τόπου μας. Πιστεύουμε ότι σε τόπο που πάσχει δεν μπορεί να υπάρξει ατομική ευημερία.

Οι επιδιώξεις μας δεν είναι εμμονή, όπως μας κατηγορείτε. Είναι βλέμμα ανησυχίας στο μέλλον. Οι μελλοντικές γενιές δικαιούνται να τους παραδώσουμε το ελάχιστο εναπομένον φυσικό περιβάλλον απείραχτο. Δεν επιτρέπεται η δική μας γενιά να επιβιώσει σε βάρος των παιδιών μας, κατασπαταλώντας όλους τους φυσικούς πόρους, καταστρέφοντας ταυτόχρονα δάση, αλπικά λιβάδια, φαράγγια, ρέματα, βιότοπους, γενικότερα φύση και τοπίο, που κληρονομήθηκε δια μέσου των αιώνων, σ’ αυτή εδώ την ευλογημένη περιοχή, η οποία έχει σκοπίμως εγκαταλειφθεί, για να λεηλατείται απρόσκοπτα από τις μεταλλευτικές εταιρείες.

4ον. Όσο για την «Εταιρεία σας», όπως αποκαλείτε στην επιστολή σας την S&B Βιομηχανικά Ορυκτά, υπέρ της οποίας συνηγορείτε, την υποτιμάτε και χάνετε την αξιοπρέπειά σας, όταν μεσολαβείτε για λογαριασμό της, σαν να πρόκειται η επιφανειακή εξόρυξη να είναι μια απλή σκανδαλιά εκ μέρους της, που πρέπει να της επιτραπεί για τελευταία φορά (Ποιος αλήθεια το εγγυάται αυτό;)

Οι εταιρείες αυτού του μεγέθους στηρίζουν το κύρος τους σε έγκαιρο σχεδιασμό, μελέτες και οργάνωση πάνω σε σύγχρονους παγκόσμιους σχεδιασμούς και δεν οδηγούνται, όπως εν προκειμένω θέλουν να σας πείσουν, δήθεν σε σημείο μηδέν, για να αρχίσουν να τρέχουν εκ των υστέρων να καλύψουν τις υποχρεώσεις τους σε παράδοση βωξίτη, δημιουργώντας μάλιστα κοινωνικά προβλήματα.

Κανένας από μας δεν επιδιώκει να χάσετε την δουλειά σας, και κανείς λογικός άνθρωπος δεν επιθυμεί να σταματήσει η μεταλλευτική δραστηριότητα, αρκεί ο τρόπος με τον οποίο οι μεταλλευτικές εταιρείες εκμεταλλεύονται τον ορυκτό πλούτο του τόπου μας, να μην παραβιάζει τις κοινά πλέον αποδεκτές αρχές της προστασίας του περιβάλλοντος και της αειφόρου ανάπτυξης, και φυσικά να λειτουργούν στα πλαίσια του νόμου.

Δ. Επιτέλους, θα έπρεπε προ πολλού να έχουν τεθεί όρια στις μεταλλευτικές εταιρείες, και πρωτίστως τα όρια θα έπρεπε να έχουν τεθεί από όλους εσάς υπογράφοντες και μη υπογράφοντες, που ζείτε σ’ αυτόν τον τόπο και θέλετε εδώ να ζήσουν και τα παιδιά σας. Αντί γι’ αυτό, οι περισσότεροι από σας παρακολουθείτε γύρω σας, σιωπηλά και φοβισμένα, την καταστροφή και την συνεχή υποβάθμιση.

Το ζήτημα είναι και βαθιά πολιτικό και θα έπρεπε πολιτεία, πολιτικά κόμματα και τοπική ηγεσία να έχουν προτάσεις, θέση σοβαρή και ενεργητική και όχι να ασκούν μόνο διαχειριστική πολιτική, η οποία θα έπρεπε να προκαλεί σε όλους μας ανεξαιρέτως οργή και αγανάκτηση.

Η τοπική ηγεσία είναι εκείνη που πρέπει άμεσα να ασχοληθεί και να αναλάβει όλες τις απαραίτητες πρωτοβουλίες σ’ ένα ζήτημα, που επηρεάζει καθοριστικά την προοπτική του τόπου για τις επόμενες δεκαετίες. Πόσο ακόμα θα ανεχόμαστε τις εκχωρήσεις της και τις ένοχες σιωπές της. Υπάρχει επιτακτική ανάγκη να ασχοληθεί με το πρόβλημα.

Τέλος θέλουμε να θυμίσουμε σε όλους εσάς, που βάλετε εναντίον μας, ότι ο ΟΣΑ δεν είναι επαγγελματικό ή εργατικό ή εργοδοτικό σωματείο, για να απευθύνεται η επιστολή σας προς εμάς. Είμαστε Σύλλογος που έχει ταχθεί στην προστασία του περιβάλλοντος και ενεργούμε με τόλμη πιστοί στις καταστατικές αρχές μας.

Θα σεβαστούμε την απόφαση της δικαιοσύνης και το ίδιο καλείστε να κάνετε κι εσείς.

Υ.Γ. : Η από 27-05-2010 επιστολή , που απευθύνεται προς τον ΟΣΑ , θα έπρεπε να έχει κοινοποιηθεί στο Γραφείο του Συλλόγου μαζί με τις συνοδεύουσες αυτή υπογραφές . Την περιμένουμε.

Το Δ. Σ.

 Φωτό: Παράδειγμα "επιτυχημένης αποκατάστασης νταμαριού ανοιχτής εξόρυξης βωξίτη."

Καλοκαίρασε... Ας πάρουμε τα βουνά!

Το προηγούμενο ΣουΚού (29-30/5) ανεβήκαμε διάφοροι στο Οροπέδιο και την Κυριακή κάναμε και μια γρήγορη ανάβαση στη Comici... (3 σχοινοσυντροφιές-7 άτομα). Το Οροπέδιο ακόμα με αρκετά χιόνια, η πρώτη σχοινιά της Comici λιγότερο από 15 μέτρα και το πιολεδάκι απαραίτητο για τη χιονούρα.

Ο Έκτορας στη 3η σχοινιά. Φωτο: Θ.Χ.

Ίσως το τέλος Μαϊου και οι αρχές Ιουνίου να είναι η ομορφότερη περίοδος στο βουνό, που κρατάει πολλές χιονούρες, είναι γεμάτο χιονολούλουδα και έχει ακόμα λίγο κόσμο...

Χιονολούλουδο στο Οροπέδιο των Μουσών. Φωτό Θ.Χ.

Οι περισσότερες βέβαια διαδρομές στα Καζάνια είναι ακόμα απαγορευτικές λόγω μεγάλης χιονούρας στη βάση τους και νερών που τρέχουν, αλλά αυτό είναι μικρό πρόβλημα, σε σχέση με τους βλαμμένους που ανεβαίνουν στο Μύτικα και πετάνε πέτρες. Τι?! Που τους είδαμε; Στο Γιουτιούμπ φυσικά. Δείτε και σεις:



Τι είπατε; "Ναι αλλά εγώ φοράω κράνος..."

Dru + Ksilo.

Κείμενο: Δημήτρης Δασκαλάκης/Φωτό: Θωμάς Κυτίπης-Δ.Δ.

Μια μικρή περιγραφή της διαδρομής που κάναμε με τον Θωμά με μπόλικες φωτογραφίες,σχεδόν όλες του Θωμά, για να σας προτρέψουν για την επόμενη χειμερινή σαιζόν (όπως λέμε καλοκαιρινή σαιζλόνγκ). Χωρίς σάλτσες με επικίνδυνες σχοινιές και εκτεθειμένα περάσματα μιας και αυτά δεν υπήρχαν.

Φωτο 1: Η πρόσβαση.

Μεσημέρι λοιπόν φεύγουμε από το σπίτι, μεσημέρι φτάνουμε στο Cham, μεσημέρι παίρνουμε το τελεφερίκ του Γκράντ Μοντέτ (γαλλιστί), μεσημέρι παίρνουμε τον κατήφορο, προς τη βάση της ορθοπλαγιάς, (φωτό 1) ο οποίος περιλαμβάνει λίγη καταρρίχηση σε μικτό πεδίο, ένα μεγάλο 45μοιρο λούκι και την πολύ εύκολη διάσχιση του παγετώνα Ναν Μπλάνκ. Λίγη ανηφορίτσα στο τέλος και νάσου στη βάση. Απόγευμα πλέον στήνουμε αντίσκηνο, χωρίς μπανέλες γιατί είμαστε φαστ εντ λάιτ και όχι γιατί τις ξέχασα, κάνουμε την πρώτη σχοινιά (φωτο 2) πριν νυχτώσει και κατεβαίνουμε αφήνοντας τα σχοινιά να κρέμονται, τρώμε ασκητικά (φώτο 3,4) σαν τους Βατοπεδίτες ένα πράμα, και πέφτουμε για ύπνο. Αύριο ο Θωμάς μου το έχει υποσχεθεί ή μάλλον το έχει απαιτήσει εκβιαστικά, να πάω τις πρώτες 17 σχοινιές μπροστά.

Φωτο 2: Η πρώτη σχοινιά.

Φωτο 3, 4: Το Ασκητικό Γεύμα.

Ξυπνάμε στις 3 φεύγουμε στις 4, αφού ξεστήσουμε το αντίσκηνο και το αφήσουμε εκεί μιας και θα ξαναπερνούσαμε από εκεί [1] και ξεκινάμε το σκαρφάλωμα που όντας τοπ-ρόουπ θα μας ζεστάνει σταδιακά. Ακολουθούν 3-4 εύκολες σχοινιές σε 50μοιρο μεικτό πεδίο που τις πήγαμε παράλληλα και φτάνουμε κάτω από τα δύσκολα. Μόλις έχει ξημερώσει και είμαστε πολύ χαρούμενοι που είμαστε ράιτ ον τάιμ πράγμα αρκετά σημαντικό. Συνεχίζουμε με άλλες 14 σχοινιές μεικτού σκαρφαλώματος μέχρι Μ6 ελεύθερα συν ένα Α2 σε μια σχοινιά. Για το Α2 δεν παίρνω και όρκο. Η σχοινιά γνωστή και ως φυσούρα Λαμπέρτ αποτελεί την πιο όμορφη σχοινιά της πρώτης μέρας (φωτό 5,6.) Στη συνέχεια η σχοινιά με το καλοκαιρινό Α1 (φωτό 7) και μετά σειρά του Θωμά. 2 σχοινιές μας βγάζουν στο άις-φίιλντ και άλλη τραβέρσα μας οδηγεί κάτω από την τελευταία σχοινιά για σήμερα. Αυτή χάρη σε ένα μικρό λαθάκι θα μας βγάλει κάτω από κάτι διόλου όμορφα ντουβάρια, αλλά με ένα ραπελάκι και άλλη μια σωστή σχοινιά θα βρεθούμε στο πατάρι της 21ης την οποία ο Θωμάς θα κάνει και θα αφήσει τα σχοινιά για την επόμενη ημέρα.

Φωτο 5: Η Φυσσούρα Λαμπέρτ.

 Φωτο 6: Ο Θωμάς στη Λαμπέρτ.

 Φωτο 7: Η σχοινιά Α1, Μ6.

Απολογισμός πρώτης ημέρας λοιπόν: 21 σχοινιές, ωραίο σκαρφάλωμα, κάποιες δύσκολες κάποιες όχι, και μάλλον θα μπορούσαμε να είχαμε και κάνα φρεντάκι παραπάνω για να είμαστε σούπερ σέιφ (αν και αυτό μάλλον δεν υπάρχει.)
Βρισκόμαστε λοιπόν σε ένα ωραίο άνετο πατάρι για μπιβουάκ. Η ιδέα να ενώσουμε τους υπνόσακους και να βάλουμε τα κάρυματ μέσα από το διπλό μπίβισακ θα αποδειχθεί μαλακία, καθώς όλο το βράδυ γλιστρούσαμε. Το φαΐ, αφυδατωμένη μπολονέζ, θα κάνει τον λίγο στρεσαρισμένο Θωματζίκο να ξανανιώσει και στη συνέχεια και καλά ύπνος μέχρι της 4.
4 ξυπνάμε 5 παρά φεύγουμε, η πρώτη σχοινιά είναι φιξαρισμένη από χτες και από εδώ και πάνω Ντρού και Ξύλο. Ούτε μια εύκολη σχοινιά (φωτό 8). Με δυο τρεις να σου πίνουν το αίμα. Να σου από πίσω μας και δυο Γάλλοι, Σαμονιάρδοι οδηγοί, που όπως με ενημερώνει με μπλαζέ ύφος ο Θωμάς κάνουν τα πάντα τεχνητά. 4-5 σχοινιές παραπάνω θα σταματήσουμε να τους περιμένουμε και για ανταπόδοση μιας και άργησαν αρκετά ακολουθούμε για μια σχοινιά σαν δεύτεροι με το ένα σχοινί τους. Στη συνέχεια αρχίζουν οι ερωτήσεις, ή μάλλον για την ακρίβεια Η ερώτηση: Ρε Μήτσο πόσες σχοινιές ακόμα????. Η κακή μετάφραση του αγγλικού κειμένου μαζί με τα άριστα μαθηματικά μου θα έχουν ως αποτέλεσμα η απάντηση να είναι για αρκετή ώρα: Δύο το πολύ τρεις ρε Θωμά.
Κάπου εδώ θα μας ενημερώσουν οι ΝΤΟΠΙΟΙ ΟΔΗΓΟΙ, ότι η κατάβαση από το Βόρειο Κουλουάρ δεν είναι σε καμία περίπτωση εφικτή και πως θα έπρεπε να τους ακολουθήσουμε από την νότια πλευρά και να ξαναέρθουμε για το αντίσκηνο μας αλλά αν μπορούμε και για τα δικά τους σκι. Μας επιβεβαίωσαν δε για αυτό και οι δύο.[2]

Φωτο 8: Η Φυσσούρα Μαρτινέτι.

Τελικά κάνοντας και την 34η σχοινιά, 14η για σήμερα θα βρεθούμε σε ένα απίστευτο πατάρι με σκεπή. Αυτό το σημείο της ορθοπλαγιάς αποτελείται από χαλαζία, πέτρωμα πιο σαθρό από τον γρανίτη το οποίο έχει φύγει αφήνοντας ένα καταπληκτικό σκεπασμένο μπαλκόνι πλάτους 10 μέτρων και βάθους 2 με 3 στο οποίο σχεδόν στέκεσαι όρθιος (φωτό 9,10,11.) Είμαστε 40 μέτρα κάτω από την κορυφή και επιτέλους τρώμε και την πέφτουμε για ύπνο παρόλο που είναι μόλις 16.30. Από αυτό το πατάρι χάρη και πάλι στη σαθρότητα του χαλαζία, μία τρύπα από την οποία ο Admin δεν χωράει, (φωτό 12) βγάζει στη νότια πλευρά και με δυο σχοινιές τραβέρσα ξεκινάνε τα ραπέλ αλλά αύριο. Αυτό το εξαιρετικό μπιβουάκ οι οδηγοί θα το χάσουν κάνοντας μια σχοινιά λάθος προς τα δεξιά του. Υπολογίζουμε όμως πως θα τους δούμε αύριο στα ραπέλ [3].

Φωτο 9: Στο πατάρι Χαλαζία.

Φωτο 10: Μπιβουάκ στο πατάρι.

Φωτο 12: Η τρύπα-Crux. (Σημ. Admin: Σίγουρα χωράω... με την κατάλληλη χρήση εκρηκτικών!)

Στις 5 το πρωί ξυπνάμε, τραβερσάρουμε και ραπελιάζουμε, άλλοτε από τέλεια ρελέ και άλλοτε από ιμάντες από τους οποίους μόνο από τσιγκουνιά κατεβαίνει άνθρωπος. Με μπόλικα ραπέλ και έχοντας αφήσει μόνο έναν ιμάντα και ένα καρύδι βρισκόμαστε στο παγετώνα Σαρπούα και με ακρίβεια άγγλων σε δυόμιση ώρες θα είμαστε στο τρενάκι Μοντενβέρς για Σαμονί (φωτό 13,14,15.)

 

 Φωτο 13, 14: Στο αμάξι μετά την διαδρομή, ο Θωμάς και ο Johnny το Μπρατσόνι.

Φωτο 15 (bonus): Μπιβουάκ από την πρώτη προσπάθεια, 5 μέρες πριν.

[1], [2], [3] Υ.Γ. Οι οδηγοί δεν εμφανίστηκαν ποτέ, και σε τηλεφωνική μας επικοινωνία μας ενημέρωσαν ότι κατέβηκαν από το Βόρειο Κουλουάρ, αλλά βέβαια δεν πήραν τα δικά μας πράματα παρά μόνο τα δικά τους, αντίθετα με ότι μας είχαν ζητήσει σε περίπτωση που κατεβαίναμε εμείς από εκεί. Δεν ξέρουμε αν πραγματικά άλλαξαν τελευταία στιγμή γνώμη ή απλά δεν μας ήθελαν μαζί τους στα ραπέλ, αλλά το αντίσκηνο μας βρίσκεται ακόμα εκεί καθώς έκτοτε έβαλε πολύ φρέσκο χιόνι ή κάποιος μας το πήρε. Τους ευχαριστούμε.

Μια ανάμνηση με το Jibe.

Κείμενο: Νίκος Τσαβδάρης/Φωτό: Ν.Τ./Θ.Χ.

Παλιότερα συνήθιζα να γράφω σε κάτι σαν ημερολόγιο τις πιο έντονες περιπέτειες που ζούσα στα βράχια. Έχω να γράψω καιρό τώρα όμως, γιατί δεν έχω ζήσει κάτι έντονο τα τελευταία 2-3 χρονιά. Μάλλον γιατί δεν σκαρφαλώνω και πολύ. Το κάτι σαν ημερολόγιο καταχωνιάστηκε σε κάτι κουτιά με περιοδικά και ξεχάστηκε στη σοφίτα για κάποιο καιρό, οπού το ξαναβρήκα πριν από κάνα μήνα και το διάβασα μετά από χρόνια. Ανάμεσα στις υπόλοιπες ιστορίες ήταν και αυτή.

Σάββατο 27 Ιουνίου 2003 στο Οροπέδιο των Μουσών στον Όλυμπο με τον Jibe και τον Μιχάλη περιμέναμε τον Κώστα, πρώην συνέταιρο του Μιχάλη στο καταφύγιο Χ. Κάκαλος, να τον αντικαταστήσει στα καθήκοντα του για να πάμε να σκαρφαλώσουμε. Υποτίθεται ότι ο Κώστας θα ερχόταν κατά τις 11-12 το πρωί.

Το σχέδιό μας ήταν η επανάληψη της "Πλάκας του Zerf", μιας εύκολης διαδρομής 12 σχοινιών μέσα στα Καζάνια την οποία είχα ξανακάνει 2-3 φόρες με διάφορες παραλλαγές το 2002. Υπολόγιζα ότι χρειαζόταν περίπου 4-5 ώρες για την πρόσβαση, το σκαρφάλωμα και την επιστροφή. Επειδή νύχτωνε κατά τις 9, θεωρήσαμε ότι μας έπαιρνε χαλαρά ο χρόνος αν ο Κώστας ερχόταν στην ώρα του.

Τελικά ήρθε στις 2 και μισή περίπου και καθώς είχε μαζευτεί αρκετός κόσμος στο καταφύγιο δεν μπορούσε να τα βγάλει πέρα μόνος του και έτσι ο Μιχάλης θα έπρεπε να μείνει πίσω.

Πάρα το ότι η ώρα ήταν περασμένη εγώ θεωρούσα ότι προλαβαίναμε χαλαρά και ότι δεν υπήρχε λόγος να μην πάμε, o Μιχάλης τότε γκρίνιαξε λίγο γιατί δεν ήθελε να μείνει στο καταφύγιο ενώ εμείς θα σκαρφαλώναμε.

-Που θα πάτε ρε, 3 κοντεύει η ώρα δεν θα προλάβετε.
-Θα προλάβουμε ή όχι, ρώτησε ο Jibe.
-Χαλαρά προλαβαίνουμε, ειδικά τώρα που θα είμαστε και δυάδα θα πάμε πιο γρήγορα.
-Δεν θα προλάβετε, καθίστε εδώ.
-Ξεκόλλα ρε Μιχάλη δεν θα φύγουν τα βράχια, θα πάμε ξανά κάποια άλλη φόρα.

Τελικά περίπου στις 3 ξεκινάμε για τη διαδρομή και προς το παρόν τίποτα δεν προμήνυε τι θα γινόταν σε 3 ώρες από τώρα. Ο καιρός είναι τζάμι, ουτε ένα σύννεφο προς το παρόν και από τη ζέστη οι χιονούρες κάτω από το Μύτικα τρέχουν αρκετά.

 Φωτό: Η χιονούρα κάτω από τη Zerf.

Ευτυχώς η ζέστη είχε μαλακώσει αρκετά τη χιονούρα κάτω από τη διαδρομή και με τα αθλητικά παπούτσια που φοράμε κινούμαστε πάνω της εύκολα. Φτάνοντας όμως στη ριμέ ανακαλύπτουμε ότι είναι αρκετά μεγάλη και μας παίρνει ώρα να την περάσουμε, ειδικά ο Jibe που το ύψος του δεν τον βοηθά και πολύ σε κάτι τέτοιο.

 Φωτό: Το πέρασμα της ριμέ.

Είναι 4 περίπου όταν ξεκινάμε το σκαρφάλωμα και θεωρούμε ότι κατά τις 6 μισή θα είμαστε πάνω, κάτι που θα γινόταν άμα όλα πήγαιναν καλά.
Πράγματι μέχρι τις 6 παρά 10 έχουμε σκαρφαλώσει τις 8 πρώτες σχοινιές με ανάπτυγμα κοντά 400 μέτρα και ο Jibe ετοιμάζεται να ξεκινήσει την 9η η οποία είναι και η πιο σοβαρή της διαδρομής. Πλάκα 25 μέτρων με 2 παλιά σκουριασμένα καρφιά στα πρώτα 15 μέτρα που δεν παίρνει κάτι άλλο, ίσως κάνα καρφί ακόμα που όμως δεν είχαμε. Ακολουθεί το δύσκολο της πέρασμα γύρω στο V και μετά παίρνει καλό καρυδάκι και η δυσκολία μειώνεται.

Κάτι έχει αλλάξει όμως στο ηλιόλουστο καλοκαιρινό σκηνικό που υπήρχε 2 ώρες πριν. Εδώ και μισή ώρα περίπου σύννεφα μαζεύονται από τα δυτικά και πλέον είναι από πάνω μας έχοντας πάρει ένα μαύρο απειλητικό χρώμα. Παρόλα αυτά δεν φυσάει καθόλου ούτε και ακούγονται βροντές ακόμα.

-Νίκο κάτι μου λέει ότι θα βρέξει.
-Jibe κάνε γρήγορα, άμα περάσεις τα επόμενα 20 μέτρα μετά δεν μασάμε από βροχή.

Ο Jibe ξεκινάει αλλά μόλις φτάνει στο πρώτο καρφί ακούγεται μια βροντή. Αμέσως αρχίζει να φυσάει και να βρέχει, όλο και πιο δυνατά, oπότε και κατεβαίνει ένα μέτρο πιο κάτω σε παταράκι και περιμένει. Μετά από 10 λεπτά η βροχή σταματά απότομα.

-Μάλλον αυτό ήταν, θα περιμένω εδώ λίγο για να ψιλοστεγνώσει ο βράχος και ξεκινώ.

Δεν πρόλαβε να τελειώσει όμως την πρότασή του και αρχίζει να πέφτει χαλάζι σε μέγεθος στραγαλιού. Μετά από μισό λεπτό το γυρνά σε βροχή. Tην επόμενη ώρα θα βρέχει, πότε δυνατά πότε πιο χαλαρά, θα το γυρνά για λίγο σε χαλάζι και θα φυσάει συνεχώς. Βροντές θα ακούγονται κατά διαστήματα χωρίς ευτυχώς να πέφτουν κεραυνοί στα Καζάνια.

Μετά από κάνα εικοσάλεπτο έχω μουσκέψει μέχρι το κόκκαλο και ο αέρας με παγώνει. Έχω κάτσει πάνω στα σχοινιά για να μην είμαι και τόσο εκτεθειμένος στον αέρα αλλά δεν βοηθά και πολύ. Το παλιό αδιάβροχο που φοραώ έχει ποτίσει εντελώς και πλέον κρατάει το νερό μέσα αντί για έξω. Ο Jibe παρόλο που φοράει καλύτερα ρούχα από μένα είναι σε χειρότερο σημείο. Από πάνω του υπάρχει μια στέγη και όσο νερό κυλά από πάνω της ο αέρας το στέλνει επάνω του. Μετά από μια και βάλε ώρα ο Jibe αποφασίζει να κατεβεί στο ρελέ. Τρέμει ολόκληρος. Καθόμαστε πάνω στα σχοινιά ο ένας κολλητά στον άλλο προσπαθώντας να ζεσταθούμε και τρώμε το μισό Twix που μας έχει μείνει περιμένοντας να σταματήσει η βροχή.
Κατά τις 8 η βροχή σταματάει, ο αέρας συνεχίζει να φυσάει και ελπίζουμε ότι ο βράχος σύντομα θα στεγνώσει. Στο βάθος προς τα δυτικά φαίνεται ότι ο καιρός ανοίγει. Η θερμοκρασία έχει πέσει αισθητά και το τρέμουλο αρχίζει ξανά. Ο Jibe προσπαθεί να στρίψει τσιγάρο. Θα σκίσει τα 6 πρώτα χαρτάκια πριν τα καταφέρει.
Σε λίγο κάποιοι που έχουν ανησυχήσει για την τύχη μας εμφανίζονται στη σάρα κάτω από το Στεφάνι. Κάτι φωνάζουν αλλά δεν τους ακούμε λόγω του αέρα. Σε μια διακοπή του συνεννοούμαστε κάπως και τους λέμε ότι είμαστε καλά και ότι θα βγούμε πάνω.
Κατά τις 8 και μισή ο βράχος είναι σχετικά στεγνός και σκαρφαλώσιμος και εμείς είμαστε έτοιμοι για δράση. Το ίδιο όμως και ο καιρός. Αρχίζει πάλι να ψιλοβρέχει.

Συζητάμε για το τι θα κάνουμε. Πάνω ή κάτω? Ο Jibe λέει κάτω, ενώ εγώ να περιμένουμε και να βγούμε πάνω, έστω και νύχτα. Από το μίνι συμβούλιο που ακoλούθησε πρόεκυψαν τα εξής.

Το κάτω ήταν κάπως δύσκολο καθώς η διαδρομή τότε είχε μόνιμες ασφάλειες μόνο στα R2,R3,R8,R9,R10,. Υλικά πολλά δεν είχαμε για να αφήσουμε, μια σειρά καρύδια και 2 friend μόνο, καθόλου καρφιά και στα 100 τελευταία μέτρα θα έπρεπε να βγούμε εκτός διαδρομής, καθώς υπήρχε μια τραβέρσα σχεδόν 100 μέτρων στη διαδρομή, και να παρακάμψουμε τα R2,R3. Αφού τελειώσουμε τα 5-6 ραπέλ στην ορθοπλαγιά θα πρέπει να κάνουμε ραπέλ και στη χιονούρα αν μας έμεναν καθόλου υλικά, αλλιώς να περάσουμε τη ριμέ και να κατεβούμε με αθλητικά παπούτσια περίπου 70 μέτρα χιονούρας με κλίση 20-30 μοίρες που μάλλον την στιγμή που θα φτάναμε θα ήταν παγωμένη.

Το πάνω ήταν σαφώς πιο απλό. Σκαρφαλώνουμε τα 25 επόμενα μέτρα, μετά περπατάμε τα επόμενα 100, σκαρφαλώνουμε άλλα 15 και βγαίνουμε ακριβώς πάνω στο μονοπάτι. Το μόνο που μένει είναι να στεγνώσει κάπως ο βράχος.
Η τελική απόφαση ήταν να περιμένουμε λίγο ακόμα μπας και μας κάνει τη χάρη ο καιρός.

Κατά τις 9 παρά ο Jibe λέει πως ήρθε η ώρα να κάνουμε αυτό που έπρεπε να είχαμε κάνει 3 ώρες πιο πριν. ΡΑΠΕΛ.
-Εδώ και μισή ώρα παραπονιόμαστε για το κρύο και την πείνα, θα ταλαιπωρηθούμε άσχημα άμα δεν φύγουμε από εδώ. Επειδή πάνω δεν μας βλέπω να πηγαίνουμε η μόνη λύση είναι κάτω. Λύσου.
Σε δευτερόλεπτα η βροχή σταματάει. Ο αέρας συνεχίζει να φυσάει. Μέχρι να λυθούμε, να οργανώσουμε το ραπέλ και πριν ρίξουμε τα σχοινιά ο βράχος ψιλοστέγνωσε.

-Ρε Jibe μήπως να την κάνουμε αμέσως για πάνω.
-ΟΚ, αλλά θα πας εσύ μπροστά που ξέρεις και τι παίζει.
Αμέσως ξαναδένομαι και ξεκινώ το σκαρφάλωμα. Σκέφτομαι το ζεστό πιάτο φαί και το στεγνό κρεβάτι που με περιμένουν στο καταφύγιο άμα την σκαπουλάρουμε από εδώ και προσπαθώ να είμαι προσεκτικός και γρήγορος παρόλο το μούδιασμα που νιώθω σε όλο μου το σώμα από το κρύο. Φτάνω στο 2ο καρφί και εκεί ακριβώς αρχίζει να ξαναβρεχει.
Έλα ρε πουτάνα ζωή μη μου το κάνεις αυτό σκέφτομαι.
-Κάνε γρήγορα , πέρνα το πριν βραχεί το πέρασμα.

 Φωτό: Η 9η σχοινιά της Zerf. 

Στα γρήγορα κάνω το πέρασμα με τις τριβές με την ψυχή στο στόμα και βρίσκομαι στο παταράκι πιο πάνω και δεξιά βάζοντας το καρυδάκι. Η βροχή δυναμώνει αλλά δεν με νοιάζει, απέχω 5 μέτρα από το ρελέ και είναι σχεδόν περπάτημα. Τίποτα πλέον δεν θα μπορέσει να μου στερήσει το ζεστό πιάτο φαί και το στεγνό κρεβάτι που σκεφτόμουνα. Ασφαλίζομαι και φωνάζω στο Jibe "ρελέ", αλλά από τον πολύ αέρα μας παίρνει ώρα μέχρι να συνεννοηθούμε.

Οι τελευταίες 3 σχοινιές δεν μας προβληματίζουν καθόλου και λίγο πριν τις 10 είμαστε και οι δυο στην κορυφή. Βρεγμένοι μέχρι το κόκκαλο, πεινασμένοι ταλαιπωρημένοι αλλά με ένα χαμόγελο μέχρι τα αφτιά.
Ένα κεφαλοκλείδωμα από το Jibe αντί για αγκαλιά ένα "κουφάλα κοντέ" από μένα αντί για τα συγχαρητήρια και δρόμο γιατί άρχισε να ξαναβρέχει και να ρίχνει κεραυνούς προς τον Καλόγερο.
Φτάνοντας στην νοτιοανατολική κόψη του στεφανιού βλέπουμε ένα φακό έξω από τον Κάκαλο, σε λίγο οι φακοί αυξάνονται και ακούγονται φωνές. Φτάνοντας στο καταφύγιο ο Τσιαντός μας υποδέχεται παίζοντας κιθάρα και οι υπόλοιποι με γέλια και φωνές. Στην κουζίνα ο Μιχάλης μας πειράζει λέγοντας ότι έπρεπε να τον είχαμε ακούσει και μας δίνει από ένα πιάτο μακαρονάδα με κόκκινη σάλτσα.
Έπρεπε αλλά...
Ήταν η πρώτη φόρα που σκαρφαλώσαμε με το Jibe και έτυχε να είναι περιπετειώδης, αλλά όχι η πρώτη φόρα που έπιανε κακοκαιρία σε διαδρομή κάποιον από τους δυο μας. Δυο εβδομάδες πιο πριν σκαρφαλώνοντας το Μάτι σε χωριστές σχοινοσυντροφιές και με μισή ώρα διαφορά στην εκκίνηση εγώ την γλύτωσα και ο Jibe έφαγε την καταιγίδα στα ραπέλ .Αλλά να που ήταν γραφτό να κάτσουμε κολλητά σε ένα πατάρι τουρτουρίζοντας και μούσκεμα από τη βροχή να αγναντεύουμε τα Καζάνια.

Alley Jibe.

Σημείωση Πέφτοντας: Οι φωτογραφίες είναι άσχετες χρονικά με το κείμενο. Ο Γιάννης είναι στο Σπηρούνι του Άθωνα τον Απρίλιο του 2004, οι φωτογραφίες από τη Zerf είναι από μιά επανάληψη τον Αύγουστο του 2005 από τους Μανώλη, Γιάννη, Μιχάλη και Θόδωρο και η χάραξη του Νίκου πρόσφατη. Απλά μπήκαν για να "σπάσει" το κείμενο...

6 χρόνια χωρίς το Γιάννη.

Σαν σήμερα πριν από 6 χρόνια έφυγε ο Γιάννης. Πέρσυ τέτοιο καιρό ο Μιχάλης είχε γράψει ένα όμορφο κείμενο. Μπορείτε να το (ξανά?)διαβάστε εδώ (κάνε κλικ!)...

We're not the masters.

Απλά παρακολουθήστε το βίντεο μέχρι το τέλος.

Quiz με (όχι και τόσο) πλούσια δώρα...

...κρίση έχουμε παιδιά, μου θέλετε και πλούσια δώρα!

Λοιπόν το Quiz έχει ως εξής. Όποιος μας πει ποιός είναι ο εικονιζόμενος ηλικιωμένος κύριος, που θαυμάζει τη θέα από τη κορυφή της Τελένδου,  κερδίζει ένα μπλουζάκι του Πέφτοντας στο χρώμα της αρεσκίας του (αρκεί να είναι μαύρο...). Τη φωτογραφία την έστειλε ο κύριος εκεί δεξιά (γνωστός και ως Βούτ), οπότε αποκλείονται αυτόματα από το Quiz οι συγγενείς του μέχρι δεύτερου βαθμού και οι σχοινοσύντροφοί του των τελευταίων 2 μηνών. Το μπλουζάκι το κερδίζει όποιος απαντήσει πρώτος σωστά με σχόλιο κάτω από το post βάζοντας και το ονοματεπώνυμό του, αλλά μας στείλει και mail στο peftontas.blogspot [παπάκι] gmail [τελεία] com.

Και ένα κοντινό για να μη λέτε ότι δεν σας βοηθάμε... Να θυμίσουμε ότι μιλάμε για τον κύριο με το καπελάκι και όχι για τη δεσποινίδα με τα κόκκινα... (By the way, μήπως την ξέρει κανείς?)