Tomaž Humar (1969– 2009)

Δυστυχώς ο διάσημος (αλλά και αμφιλεγόμενος από κάποιους) Tomaž Humar βρέθηκε νεκρός στα 5.600m στη Νότια Πλευρά του Lantang Lirung (7,227-meter) στο βόρειο Nepal, 700 ολόκληρα μέτρα χαμηλότερα από το σημείο που ψάχνανε οι διασώστες. Η διάσωση έγινε από τους ελβετούς Simon Anthamatten και Robert Anthamatten. Περισσότερες πληροφορίες στα διάφορα sites...

Copyright: humar.com

Η ταινία του Παύλου Τσιαντού "Από τον Όλυμπο στο Έβερεστ" στην "Εβδομάδα Προβολών Fogfilms".

Την Τρίτη 10 Νοεμβρίου στο Cine "Έλλη" θα προβληθεί η ταινία "Από τον Όλυμπο στο Έβερεστ" του Πάυλου Τσιαντού στα πλαίσια της εβδομάδας προβολών που οργανώνεται από τους "Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη". Περισσότερα στο link: www.fogfilms.org

Και παρακάτω το (νέο) τρέιλερ της ταινίας από το YouTube:

Τα κλεμμένα: The Art of Suffering, του Voytek Kurtyka.

Το παρακάτω εξαιρετικό κείμενο μας το έστειλε ο Μιχάλης Στύλλας εδώ και καιρό, αλλά τώρα αξιωθήκαμε να το βάλουμε.

"Η Τέχνη του να υποφέρεις."

Του Voytek Kurtyka (μτφ: Μ.Σ.)

Είναι δύσκολο να το πιστέψει κανείς, αλλά η τρέλα του να σκαρφαλώνουμε γυμνοί τα βράδια μετά από πολλές μπύρες, που κυριαρχούσε στις pub τη δεκαετία του 1970, έγινε πραγματικότητα στις ορθοπλαγιές των Ιμαλαΐων τη δεκαετία του 1980. Κάποτε θεωρούσαμε αποτέλεσμα της μέθης να σκαρφαλώνουμε τα βράδια, αλλά τώρα έχει γίνει ο κανόνας ο οποίος ισχύει από τις Άλπεις μέχρι τα Ιμαλάϊα. Τα τελευταία χρόνια μία νέα γενιά Γάλλων, Ελβετών και Άγγλων ορειβατών έχει πραγματοποιήσει σειρά αναβάσεων, κατά τη διάρκεια της νύχτας και λαμβάνοντας υπόψη το ρουχισμό και τον εξοπλισμό που κουβαλάνε μαζί τους μπορούν να χαρακτηριστούν τελείως γυμνοί. Βέβαια αυτό που τους οδήγησε σε τέτοιου είδους τακτικές, δεν ήταν η αίσθηση του χιούμορ και τάσεις προς το γυμνισμό, αλλά το πνεύμα της περιπέτειας. Υπάρχει μία μεγάλη δόση αλήθειας στη φράση “ο αλπινισμός είναι η τέχνη του να υπομένεις και να υποφέρεις”.

Οι πρωτοπόροι της τέχνης αυτής, διαμόρφωσαν και κατεύθυναν κατά κάποιο τρόπο την αναρρίχηση στα Ιμαλάϊα και δεν είναι τυχαίο ότι από τις πρώτες προσπάθειες ανάβασης στις ψηλότερες κορυφές του πλανήτη το Αλπικό στυλ κυριαρχούσε. Χωρίς να υπολογίζουν ούτε την ηλικία, ούτε την τεχνική τους κατάρτιση, υπέμεναν στωικά την ατελείωτη ταλαιπωρία για να πετύχουν τους στόχους τους. Η παραμονή για διαδοχικές μέρες σε μεγάλα υψόμετρα και ακραίο κρύο, χωρίς φαγητό και σε αρκετές περιπτώσεις και χωρίς νερό, δεν τους εμπόδιζε να ξεθάβουν και άλλες δυνάμεις από μέσα τους και να συνεχίζουν μέσα σε βαθύ χιόνι και επικίνδυνα βράχινα περάσματα, ώστε να καταφέρουν αυτά που κατάφεραν.

Για να υπομένει κανείς τέτοιες δύσκολες καταστάσεις πρέπει να είναι οπλισμένος με μία γερή δόση πάθους και διάθεσης. Η βασική προϋπόθεση για αυτού του είδους τον Ιμαλαϊσμό ήταν, είναι και θα είναι η αποδοχή του πόνου ή καλύτερα η ψυχολογική νίκη του μυαλού επί του σώματος. Λίγοι ήταν αυτοί που πραγματικά εκτίμησαν το ψυχολογικό κόστος τέτοιων προσπαθειών και είναι αλήθεια ότι η εσωτερική δύναμη που ανάβλυζε για να ξεπεραστούν οι αντικειμενικές δυσκολίες των συγκεκριμένων αναβάσεων, έφερνε μία εξωτερική γαλήνη μεταξύ των ορειβατών. Αλλά υπάρχουν και αρκετές περιπτώσεις που οι αντικειμενικοί κίνδυνοι της ανάβασης και η αποστροφή μεταξύ σχοινοσυντρόφων, σε συνδυασμό με την εκκολαπτόμενη ανταγωνιστικότητα μέσα στην ομάδα, στένευαν τους ορίζοντες αυτής και μαζί τα περιθώρια επιτυχίας. Είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι η εγωκεντρικότητα μαζί με μία εσωτερική ηττοπάθεια είναι αρκετά συνηθισμένη μεταξύ των σύγχρονων Ιμαλαιστών. Αρκετά πιο πολύ από ότι κάποιοι θα τολμούσαν να πιστέψουν.
“Μήπως γίνομαι σαρκαστικός;” Μάλλον όχι χωρίς λόγο, αφού αρκετά συχνά ηρωικές προσπάθειες έχουν πραγματοποιηθεί στο βωμό της θυσίας σχοινοσυντρόφων όπως συμβαίνει και στις εμπορικές αποστολές…
“Είναι κουρασμένος… και εγώ το ίδιο”
“Κάποιος βήχει πίσω… πάντα υπάρχει κάποιος που βήχει εκεί πίσω”
Το συγκεκριμένο ύφος ήταν αναπόφευκτο στη σημερινή πραγματικότητα των αναβάσεων στα Ιμαλάϊα, καθιστώντας την επιλογή του σχοινοσυντρόφου ως την βασική προτεραιότητα για τη σύσταση επιτυχημένων μικρών και ευέλικτων ομάδων. Εάν οι δεσμοί μεταξύ σχοινοσυντρόφων είναι ισχυρότεροι από την τυπική συναδελφικότητα, τότε αποκλείεται ο ένας από τους δυο να αγνοήσει τυχόν συμπτώματα εξάντλησης του άλλου.

Πιστεύω ακράδαντα ότι οι τάσεις που χαρακτηρίζουν τις σημερινές αναβάσεις στις 8άρες (εμπορικές αποστολές και ότι φέρνουν μαζί τους) είναι κατά πολύ διαφορετικές από αυτές των οπαδών της ταλαιπωρίας και του αλπικού στυλ. Αναβάσεις με αλπικό στυλ θεωρούνται μεν αθλητικές, αλλά κυρίως θεωρούνται ανθρώπινες επιτυχίες. Ελάχιστο βάρος, απόλυτη δέσμευση, άμεση επαφή με το περιβάλλον των ψηλών κορυφών και καλή πίστη χαρακτηρίζουν τις σύγχρονες αλπικές αναβάσεις στις 8άρες. Το μυαλό και το σώμα φαίνονται να ακολουθούν έναν τελείως διαφορετικό ρυθμό. Η ταλαιπωρία αντικαθίσταται από μία κατάσταση συνοχής σώματος και μυαλού, καθώς οι κρύες ώρες της νύχτας περνούν. Στις επόμενες δύο αναβάσεις γίνεται φανερό ότι οι ορειβάτες με την ταχύτητα τους κατάφεραν, όχι μόνο να ξεγελάσουν την ανθρώπινη ψυχή αλλά και τις σωματικές επιπλοκές που δημιουργούνται κατά την γρήγορη ανάβαση σε μεγάλα υψόμετρα, αφού ο εγκλιματισμός τους ήταν ελάχιστος. Προφανώς η μεγάλη ταχύτητα ανάβασης και στις δύο παρακάτω περιπτώσεις είχε ως αποτέλεσμα την ελάχιστη έκθεση στην ζώνη θανάτου και συνέβαλλε στην επιτυχία των αναβάσεων. Ο E. Loretan είναι απόλυτα πεπεισμένος ότι η στέρηση του ύπνου οδηγεί το σώμα σε μια κατάσταση εγρήγορσης, περιορίζοντας έτσι την πιθανότητα για πνευμονικό ή εγκεφαλικό οίδημα.

Η πρώτη ανάβαση με την οποία σχετίζω με αυτά που ειπώθηκαν παραπάνω αφορά την σχετικά πολυσυζητημένη ανάβαση του Κ2 από την Abruzzi Spur τον Ιούλιο του 1985. Η ομάδα αποτελούνταν από τους Loretan, Escoffier, Morand και Troillet, οι οποίοι εγκλιματίστηκαν κατά τον παραδοσιακό τρόπο περνώντας μία νύχτα στα 8000 μέτρα. Τα μεσάνυχτα τις 3ης Ιουλίου αναχώρησαν από την κατασκήνωση βάσης στα 5000 μέτρα και τις 10 το πρωί βρισκόταν στην κατασκήνωση 2 στα 6800μ. Εκεί έμειναν μέχρι τις 7 το πρωί της επόμενης μέρας. Όλες οι προηγούμενες προσπάθειες για την κορυφή από την Κ2 χρειάστηκαν τουλάχιστο 3 μέρες δεδομένων και των τεχνικών δυσκολιών της ανάβασης. Στις 11 το πρωί της 5ης Ιουλίου η μικρή ομάδα έφτασε στην Κ3 στα 7300 μέτρα, όπου τα παλικάρια απόλαυσαν ένα όμορφο πικνίκ περιμένοντας να πέσει το φως. Αφήνοντας πίσω τα πάντα, ακόμη και γκαζάκια και υπνόσακους, σκαρφάλωσαν χωρίς σταμάτημα και βρισκόταν στην κορυφή του Κ2 στις 2 το μεσημέρι της 6ης Ιουλίου, έχοντας σκαρφαλώσει 1800 μέτρα χωρίς ύπνο. Πριν πέσει καν το φως είχαν φτάσει στην Κ3 και την επόμενη στην κατασκήνωση βάσης.

Η επόμενη ανάβαση είναι αυτή της ανατολικής πλαγιάς του Dhaulagiri της οποίας η πρώτη ανάβαση έγινε το 1981 από τους Alex McIntyre, Rene Ghilini και εμού (Voytek Kurtyka). Για την επανάληψη της διαδρομής μία τρελλοπαρέα Ελβετών αποτελούμενη από τους Loretan, Steiner και Troillet, διάλεξε την καρδιά του χειμώνα για να εφαρμόσει την τακτική των “γυμνών νυχτερινών αναβάσεων”. Η ομάδα εγκλιματίστηκε στα 5700 μέτρα στην κατασκήνωση 1 και ανέβηκε μέχρι τα 6500μ (Κ2) της βορειανατολικής κόψης, δηλαδή της κλασσικής διαδρομής του βουνού. Αφού θεώρησαν ικανοποιητικό το ζέσταμα τους και μετά από σχετική ξεκούραση, τα μεσάνυχτα της 5ης Δεκεμβρίου έφτασαν στα 5700 μέτρα όπου και διανυκτέρευσαν μέσα σε μία χιονότρυπα. Ξεκουράστηκαν όλη τη μέρα χαζεύοντας την παγωμένη ορθοπλαγιά μέσης κλίσης 50ο και αναπτύγματος μεγαλύτερου των 2500 μέτρων. Τα μεσάνυχτα της επομένης αναχώρησαν από την τρύπα τελείως γυμνοί. Χωρίς αντίσκηνα, υπνόσακους, σκοινιά, καρφιά, παγόβιδες και μποντριέ ήταν τελείως ελαφρωμένοι. Το μόνο που είχαν ήταν τα ολόσωμα πουπουλένια ρούχα τους, ένα γκαζάκι και από μία σοκολάτα ο καθένας. Ο χειμώνας στα Ιμαλάϊα χαρακτηρίζεται από θυελλώδεις ανέμους και θερμοκρασίες -40οC, αλλά τα παλικάρια έπεσαν μέσα στην πρόγνωση του καιρού. Σκαρφάλωσαν δίχως σταμάτημα όλη τη νύχτα αλλά και την επόμενη μέρα για 19 ώρες, φτάνοντας στη δύσκολη κόψη στα 7700 μέτρα στις 7 το απόγευμα. Εκεί αγκαλιάστηκαν περιμένοντας να περάσουν οι ατελείωτες κρύες ώρες της νύχτας, κάνοντας ζεστά ροφήματα για 12 ώρες, κάτι που ο Loretan περίγραψε σαν “αιώνιο τρέμουλο”. Με το πρώτο φως η θέληση τους για ολοκλήρωση του στόχου τους ήταν ακόμα μαζί τους, πράγμα που τους έκανε να αψηφήσουν κούραση και πόνο, και στις 8 συνέχισαν την κούρσα τους φτάνοντας στην κορυφή μετά από 6 ώρες. Στη συνέχεια κατέβηκαν από την κλασσική διαδρομή και στις 2 το βράδυ βρίσκονταν πίσω στην χιονότρυπα τους στα 5700 μέτρα.

Αυτό το απίστευτα γενναίο και κρύο επίτευγμα είναι για μένα πολύ παραπάνω από οποιονδήποτε συλλέκτη 8άρων κορυφών. Αυτοί οι τρεις είχαν βρει ένα νέο νόημα στο στυλ της ανάβασης τους, υποφέροντας με επιτυχία όλοι μαζί και αποδεικνύοντας έτσι την πιθανότητα ανάβασης σε 8άρες κορυφές με μηδενικό βάρος ακόμη και τον χειμώνα. Η συλλογή των επιτυχημένων αναβάσεων σε 8άρες με όποιο μέσο είναι ένα είδος συναισθηματικού καταναλωτισμού, που στιγματίζει τον ματαιόδοξο ορειβάτη από την τάση του να συλλέγει επιτυχίες και απέχει πάρα πολύ από το απόλυτο αλπικό στυλ. Εάν υπάρχει ένα πράγμα που ονομάζεται πνευματικός υλισμός, αυτό μεταφράζεται με την μανία κάποιων να θέλουν να κατακτούν τα βουνά, αντί να αφήσουν τους εαυτούς τους να περιπλανηθούν στα μυστήρια που τα βουνά προσφέρουν απλόχερα. Η περιπέτεια έχει αντικατασταθεί με μια συγκεκριμένη ρουτίνα προγράμματος ανάβασης και οι εξωτερικές βοήθειες είναι πλέον πολλές. Οι σύγχρονοι συλλέκτες κορυφών κάνουν πονηρή χρήση κάποιων αριθμών όπως το 14 x 8000. Αυτά κάποτε ήταν αριθμοί σύμβολα στις ακραίες επιδόσεις των αναβάσεων στα Ιμαλάϊα, αλλά τώρα έχουν μετατραπεί σε εμπορικά μέτρα και σταθμά, προσδίδοντας φήμη σε αυτούς που τα κυνηγάνε ή και τα κατέχουν. Τα νούμερα τα καταλαβαίνουν όλοι, πολύ περισσότερο αυτοί που δεν έχουν υποστεί ούτε καν ένα κρυοπάγημα στα δάχτυλα. Η ζήτηση για περισσότερα νούμερα και ηλίθιες επιδόσεις θα υπάρχει πάντα. Αυτοί που παρακολουθούν τα γεγονότα αυτά εκ του ασφαλούς καταβροχθίζουν με απιστία τα νέα νούμερα που πηγάζουν από ανυπόστατες επιδόσεις, επιβεβαιώνοντας την ψευδαίσθηση της κατάκτησης και προσφέροντας τα στο αμήχανο καταναλωτικό κοινό.

Είναι δύσκολο να φανταστούμε ένα άθλημα χωρίς αριθμούς και τώρα πολλοί είναι αυτοί που κατατάσσουν την ορειβασία σαν άθλημα. Χωρίς αμφιβολία η κάθε ανάβαση σε οποιοδήποτε βουνό διακατέχεται άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο από ένα αθλητικό χαρακτήρα, αλλά μήπως οι προσπάθειες αυτές δεν είναι απλά ένα άθλημα;;; Πως δηλαδή δικαιολογούμε τον θάνατο ο οποίος είναι συχνά πυκνά κοντά μας στα βουνά; Είναι απλά ένα άθλημα-παιχνίδι με έντονο ανταγωνισμό; Νομίζω ότι η εσωτερική ανταπόκριση στη δυσκολία της στιγμής είναι αυτό που μας οδηγεί στο άγνωστο και στον κίνδυνο και όχι ο ανταγωνισμός. Η ορειβασία σαν δραστηριότητα εκφράζει την κλασσική αντίθεση στην τάση του “βολέματος” και την αναγκαιότητα να φλερτάρουμε με τον θάνατο. Η αίσθηση της πλήρους συναισθηματικής και σωματικής κυριαρχίας ελευθερώνει το πνεύμα από το θνητό μας σώμα. Όταν είναι πλησίον σε τέτοια όρια ο αλπινιστής νιώθει την μεγαλύτερη ευχαρίστηση από κάθε άλλη φορά. Για μένα, η Ελβετική ανάβαση στην ανατολική του Dhaulagiri, ρισκάροντας τόσο με το “γυμνό ” τους στυλ μέσα στη νύχτα του χειμώνα, είναι η απόλυτη και καλόγουστη ουσία της ορειβασίας.

Το 1986 πραγματοποιήθηκαν δύο υποδειγματικές αναβάσεις σε Everest και Κ2 με απόλυτο αλπικό στυλ. Η πρώτη ανάβαση ήταν στο Everest από τη όμορφη γραμμή που ακολουθεί το Japanese/Hornbein Couloir direct από τους Loretan και Troillet. Μαζί τους ήταν και ο Beghin, αλλά υπέπεσε σε ανταρσία μετά από την πρώτη νύχτα όταν η ομάδα αντί να κοιμηθεί σκαρφάλωσε άλλα 2000 μέτρα. Ο συνολικός χρόνος ανάβασης από την κατασκήνωση βάσης μέχρι την κορυφή ήταν 40.5 ώρες!!! Το ίδιο εντυπωσιακός ήταν και ο χρόνος επιστροφής από τη Στέγη του Κόσμου. Βρίσκοντας το χιόνι σε ιδεατή κατάσταση και γλιστρώντας ασταμάτητα (κωλοσκί κατά τα δικά μας λεγόμενα, “arse sliding” στα Πολωνέζικα) για το περισσότερο της διαδρομής, οι δυο τους χρειάστηκαν 4.5 ώρες για να βρεθούν στη ζεστασιά της προωθημένης κατασκήνωσης βάσης. Σαν Πολωνός το βρίσκω δύσκολο να χωνέψω ότι οι Ελβετοί μας νίκησαν στο εθνικό μας σπορ. Δεν με πειράζει να πετάνε με παραπέντε ή να κατεβαίνουν με σκι από τις 8άρες, αλλά με τρελαίνει η σκέψη ότι οι Ελβετοί κάνανε το μεγαλύτερο κωλοσκί του κόσμου. Την τάχιστη ανάβαση τους προηγήθηκε μία εβδομάδα παραμονής στα 5500 μέτρα. Ο εγκλιματισμός πάνω από το υψόμετρο αυτό ήταν μηδενικός. Πέρασαν μία νύχτα στα 5850 μέτρα και ανέβηκαν σε δύο γειτονικές κορυφές με υψόμετρο 6500 μέτρων. Αυτό τους ήταν αρκετό. Την υπόλοιπη ενέργεια τους την κράτησαν για την ανάβαση. Αναχώρησαν από την προωθημένη κατασκήνωση βάσης στις 10 το βράδυ της 28ης Αυγούστου κουβαλώντας τίποτε παραπάνω από ότι είχαν μαζί τους στο Dhaulagiri. Κάλυψαν το πρώτα 2000 μέτρα σε 13 ώρες και στις 11 το πρωί η ομάδα σταμάτησε στα 7800 μέτρα περνώντας την υπόλοιπη μέρα λιώνοντας χιόνι και πίνοντας ζεστά. Στις 9 το βράδυ οι Loretan και Troillet συνέχισαν χωρίς τον Beghin. Μετά τα μεσάνυχτα το σκοτάδι και το κρύο τους σταμάτησαν στα 8400 μέτρα. Αγκαλιάστηκαν ο ένας με τον άλλον και περίμεναν τις πιο βάρβαρες ώρες να περάσουν. Γύρω στις 4 το πρωί ξεκίνησαν με το πρώτο φως και στις 1 το μεσημέρι βρισκόταν στην κορυφή. Στην κυριολεξία άραξαν στην κορυφή του κόσμου για μία και μισή ώρα πριν ξεκινήσουν το ατελείωτο κωλοσκί. Στις 7 το ίδιο βράδυ και με τους πισινούς τους πιασμένους ήταν 3000 μέτρα χαμηλότερα. Όπως ομολογούν και ίδιοι για την ανάβαση τους στο βουνό “δεν πήραν τίποτα μαζί τους και δεν άφησαν τίποτα πίσω”.

Η 24ωρη ανάβαση και κατάβαση του Κ2 από τον Benoit Chamoux είναι η καλύτερη ιστορία για να αφηγηθώ. Άφησε την κατασκήνωση βάσης στις 5 το απόγευμα της 4ης Ιουλίου και στις 4 το απόγευμα της επομένης καθόταν στην κορυφή του βουνού. Προφανώς δεν του έμεινε και πολύς καιρός για ύπνο. Λίγες μέρες πριν είχε πραγματοποιήσει 16ωρη ανάβαση στο Broad Peak. Όταν συνάντησα τον Loretan και τον Troillet στο Katmandu δύο χρόνια πριν, η περιέργεια μου με έκανε να απευθυνθώ προς τον Loretan.
“Προπονείσαι πριν τις αναβάσεις;”
“Όχι, η καλύτερη προπόνηση γίνεται μέσα εδώ”, απάντησε δείχνοντας το μέτωπο του.
“Καπνίζεις ή πίνεις”
“Όχι στο πρώτο, ναι στο δεύτερο”
“Παίρνεις τίποτε φάρμακα;”
“Μόνο υπνωτικά, τίποτε ιδιαίτερο για το αίμα”
“Τι προσδοκείς από τις αναβάσεις στα Ιμαλάϊα;”
“Όσο πιο δύσκολα, γρήγορα και ψηλά γίνεται, πάντα με αλπικό στυλ”
“Τι θα έλεγες στους νέους και φιλόδοξους Ιμαλαιστές”
“Να προσπαθούν να ακούνε και να καταλάβουν το σώμα τους”.

Εάν και οι τέσσερις αναβάσεις που περιγράφτηκαν εδώ είναι αθλητικά επιτεύγματα, η ουσία τους δεν είναι σαν οποιοδήποτε άθλημα, αλλά πηγάζει από το στυλ της ανάβασης. Οι παραδοσιακές μέθοδοι αποστολών εγκαταλείφθηκαν προς χάρη μιας νέας ιδεολογίας και αντιμετώπισης των μεγάλων κορυφών.
Όταν ο ορειβάτης ξεφεύγει από τα τετριμμένα εισέρχεται σε ένα χώρο δίχως κανόνες και ρουτίνες πάνω στις οποίες να βασίζεται. Οι μόνες συμβουλές έρχονται μέσα από την ψυχή του και η παρακίνηση του να συνεχίσει είναι τελείως αληθινή. Σε τέτοιες περιπτώσεις ο ορειβάτης είναι τελείως δημιουργικός, υπεύθυνος για ότι κάνει και όχι ένας απλός συμμετέχον σε ένα άθλημα ή καλύτερα σε μια δραστηριότητα. Η δημιουργικότητα αυτή επιδεικνύει την ύπαρξη της, καθορίζοντας το στυλ της ανάβασης ή της εξερεύνησης αγνώστων περιοχών. Είναι αδύνατο να στριμώξουμε την ορειβασία σε ένα απλό αθλητικό πλαίσιο και σε κάποια νούμερα. Για μένα υπάρχουν πολλοί τρόποι για να γευτεί κάποιος τα βουνά, εφόσον υπάρχουν πολύ δυνατοί συναισθηματικοί δεσμοί με αυτά. Εάν δέχεστε τον προηγούμενο σαρκασμό μου, επιτρέψτε μου μία στιγμιαία επαφή με το μυστήριο των βουνών, το οποίο έχω συμπεράνει ότι είναι το πλέον βασικότατο στην ορειβασία.
Αυτό που ξεδιπλώνεται στον καθένα όταν σκαρφαλώνει χωρίς ρουτίνες και πολλά μέσα είναι ένας νέος δεσμός όπου το βουνό μοιράζεται μαζί του τις εμπειρίες του, ανοίγεται.
Απλά ας αναλογιστεί κάποιος μερικές μορφές όπως ο Tilman, ο Uemura ή ο Hemming . Ο δεσμός τους με τα βουνά ήταν αληθινός και δεν είχε καμία σχέση με αριθμούς ή με την καθιέρωση διαφόρων ρεκόρ τα οποία εξαφανίζουν τελείως τα μυστήρια των βουνών. Αλλά τα μυστήρια των βουνών θα παραμείνουν μυστήρια, ενώ τα αθλήματα είναι απλά αθλήματα.

Αποστολή στα Mera Peak και Imja Tse.

Αναχωρεί σήμερα η αποστολή των Κώστα Σταυριανάκη, Αντώνη Χατζηθεοδωρίδη, Θοδωρή Φασούλα και Diana Kurzweg για το Νεπάλ. Οι 4 ορειβάτες θα δοκιμάσουν να ανέβουν στα Mera Peak (6476 m) και Imja Tse (6.189m). Το δεύτερο είναι πιο γνωστό και σαν Island Peak και είναι από τις πιο δημοφιλείς 6άρες του Νεπάλ. Η παρέα θα δοκιμάσει τα βουνά με το ελαφρύτερο δυνατό στυλ, όσο αυτό θα είναι δυνατόν σε τόσο δημοφιλή βουνά.
Για περισσότερες πληροφορίες και update (ελπίζουμε) απ' την προσπάθεια στα παρακάτω link:
http://merapeak-islandpeak2009.blogspot.com
http://sites.google.com/site/teithessalonikis
Τους ευχόμαστε καλή επιτυχία και περιμένουμε νέα τους και φωτογραφίες.

Η Mammut διαβάζει το Πέφτοντας!

Η Mammut έβγαλε την τσάντα του Ikea σαν δικό της προϊόν! Και πως το ονόμασε; Μμμμ.., να σκεφτώ... Mammut+Ikea=Mikea! Πολύ έμπνευση λέμε. Link εδώ: http://www.mammut.ch/.../Mikea Bag Βέβαια στο Ελλάντα το ropebag του IKEA χρησιμοποιείται εδώ και χρόνια και το Πέφτοντας είχε κάνει εκτενές αφιέρωμα στο καταπληκτικό αυτό προϊόν. Link: http://peftontas.../ikea-rope-bag
Και η τιμή αυτού; 5-6 €, αντί για 1 € που έχει στο IKEA... Κάτι τέτοια βλέπει η θεία-Λένα και είναι στα όρια του εγκεφαλικού!

Ice, Anarchy & the Pursuit of Madness.

Ένα από τα ομορφότερα βιντεάκια που έχουμε δει τελευταία στο δίκτυο, το "Ice, Anarchy & the Pursuit of Madness", που κατεβάσαμε από το Tin Shed της Patagonia (link εδώ: http://www.patagonia.com/.../tinshed/...) Στο συγκεκριμένο site μπορείτε να βρείτε κι άλλα video, slideshow και κείμενα, όχι μόνο καθαρά ορειβατικά, αλλά και για surf, περιβαλλοντικά θέματα κτλ. Το "Ice, Anarchy & the Pursuit of Madness" περιγράφει την πρώτη ανάβαση του K7 West, 6.842m στο Karakoram του Πακιστάν από τους Steve House, Marko Prezelj και Vince Anderson. Απολαύστε:

Τα keywords της χρονιάς...

Τη χρονιά που πέρασε και συγκεκριμένα από τα τέλη Νοεμβρίου και μετά, που βάλαμε το statcounter (δες τέρμα κάτω στο blog) παρατηρούσαμε πόσος κόσμος κι από που μπαίνει στο blog. Χαρακτηριστικό είναι πως όλα (μα όλα...) τα ΣΚ το blog είχε ελάχιστες επισκέψεις, αντίθετα με μεσοβδόμαδα όπου έμπαινε ο πιο πολύς κόσμος. Άρα οι αναγνώστες του blog πάνε για σκαρφάλωμα τουλάχιστον... Αυτό όμως που μας έκανε να κολλήσουμε από τις πληροφορίες του statcounter, ήταν το "recent keyword analysis", δηλαδή η λίστα με τα keywords που χρησιμοποίησαν στο Google (ή άλλα ψαχτήρια) για να βρουν κάτι, αλλά έπεσαν για κακή τους τύχη στο Πέφτοντας (έπεσαν στο πέφτοντας... καλό!!!). Τις πιο πολλές φορές οι λέξεις ήταν σχετικές, όπως "Πέφτοντας", "πέφτοντας blog", "ορειβατικό blog" κτλ. Άλλες πάλι ήταν λέξεις από συγκεκριμένες αναρτήσεις με πιο συχνό το: "βαθμός επικινδυνότητας", ενώ πολλοί ψάχναν διάφορες μούρες της ελληνικής ορειβασίας (δεν θα γράψω περισσότερα...). Και πολλοί βέβαια ψάχνανε τους χαμένους συντρόφους (τους πρόσφατα και αναπάντεχα αποδημήσαντες Βαγγέλη Βρούτση και Κώστα Στεφανουδάκη περισσότερο, αλλά και το Γιάννη και το Βασίλη.)
Έτσι λοιπόν αρχίσαμε να καταγράφουμε τα διάφορα keywords σε ένα αρχειάκι στον υπολογιστή μας, με σκοπό να γίνει το άρθρο που διαβάζετε τώρα. Παρακάτω σας δίνουμε με αντίστροφη σειρά τα καλύτερα. Έχουμε και λέμε:

10. Τα σχετικά, που όμως δημιουργούν ένα ελαφρύ ξενέρωμα στον αναγνώστη, μιας και δεν βρίσκει αυτό που έψαχνε ακριβώς: "ασφάλειες πλακέτες Μετέωρα", "το διαμπερες", "μαθηματα αναρριχησης", "βαρασοβα fesdook"... Ναι, fesdook τό 'γραψε!
9. Τα και καλά έξυπνα, τύπου είμαι αλεπουδάκι και τα βρίσκω όλα στο τσάμπα, με συχνότερα αυτά που αφορούν τις ταινίες του Τσιαντού: "Από τον Όλυμπο στο Έβερεστ, youtube", "από τον όλυμπο στο έβερεστ, πώς θα τη δω", "Από τον Όλυμπο στο Έβερεστ κατεβασμα", "2004 Cho Oyu Τσιαντός youtube". Χοντραίνει λίγο το ξενέρωμα...
8. Και ξεκινάνε τα άσχετα: "Ημερολόγιο του 2003 του Πολιτιστικού Συλλόγου", "μοδα χειμωνας 2009 2010 80", "ενοικίαση σκαλωσιά θεσσαλονίκη" με το τελευταίο να σκάει στη Μποτέλη-Ζάρα!!!
7. Μερικά ακόμα άσχετα: "παζαρεψε το (παζαρι το)", "δυσκολια στο άκουσμα free base", "πως γινετε κολαζ σε μουσαμα", "ΠΑΖΑΡΙ ΕΠΙΠΛΩΝ", "ΣΟΥΚΟΣ ΣΚΟΠΕΥΤΗΡΙΑ".
6. Μετά σκάσανε και τα βόρεια προάστεια με τις τζιπάρες τους: "κιθαιρώνας ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ 4Χ4", "4χ4 βιντεο χορτιατη", που... για μια βόλτα ξεκίνησαν τα παιδιά, αλλά βγήκαν στη Κακόσκαλα.
5. Και φυσικά τα καμμένα: "μην αγχώνεσαι", "κουτσο γατακι", "γραψε και εσυ". Χωρίς περισσότερα σχόλια...
4. Μερικά άκυρα ακόμα: "τι θα δειξει η συνεχεια στο twight", "wallpapers γρανιτα φραουλα"
3. ...και μ' αυτά και με τ' άλλα φτάσαμε στην 3η θέση με τα λυγούρια να ψάχνουν γκόμενες στο Google, αλλά να βγαίνουν στο τελειωμένο blog μας: "marilou facebook", "ΚΑΒΛΑΚΗ", "φωτογραφιες hard core", "ελευθερια belair", "facebook ξενέρωμα".
2. Το αργυρό μετάλλιο πάει σε όλους τους αρχαιολάγνους, ufo-πληκτους μαλάκες, που κι αυτοί φάγαν χοντρό ξενέρωμα βάζοντας: "εμφανιση ufo ολυμπο 2009", "ολυμπος+διας προσωπο φωτογραφια", "όλυμπος ufo", "όλυμπος εξωγήινοι" και άλλους συνδυασμούς... Με τις υγείες σας.
1. Και ναι, αυτό που όλοι περιμέναμε, ο πρωταθλητής του Google, ο ντετέκτιβ της ελληνικής αστυνομίας, το αστέρι του διαδικτύου. Μέχρι πριν από 2-3 μήνες ήταν ο αναγνώστης που είχε την κωδική ονομασία "σπασιμο σπυρακια", αλλά στην τελική ευθεία τον προσπέρασε δίκαια και με πολλές δυνάμεις ως τη κορδέλα του τερματισμού, ο σημερινός κατακτητής του χρυσού μεταλλίου... Και το όνομα (δηλαδή keyword) αυτού; Κρατήστε την ανάσα σας...




Είστε έτοιμοι;



Σίγουρα, ε; Μη μου λέτε μαλακίες μετά...



Ε, ορίστε λοιπόν. Το keyword της χρονιάς είναι το: "σπυρι στα αρχιδια δερματολογος ιατρός".

Άντε και του χρόνου...

Το Πέφτοντας έχει τα πρώτα του γενέθλια...

...και θέλει να ευχαριστήσει όλους όσους συνέβαλαν στέλνοντας κείμενα, λινκ, φωτογραφίες, βίντεο, αλλά και κάνοντας σχόλια κτλ. Έχουμε και λέμε λοιπόν (ελπίζουμε να μη ξεχάσαμε κανένα): Έφη, Δημήτρη, Έκτορα, Μιχάλη, Θανάση, Χρήστο, Γρηγόρη, Πασχάλη, Στέργιο, Κώστα, Άρη, Γιώργο, Ευρυπίδη, Μιχάλη, Βασίλη, Νεκτάριο, Δέσποινα, Θεόφιλο, Αποστόλη, Μίλτο, Δημήτρη, Θωμά, Θοδωρή, Μάγια, Αλέξανδρο, Αλέξανδρο, Όλγα και φυσικά τη θεία-Λένα. Επίσης θέλουμε να ευχαριστήσουμε το αγαπητό μας κοινό που μας στήριξε αυτό το χρόνο και ελπίζουμε ότι τα καλύτερα έρχονται (θα βοηθήσει λίγο και η νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με καμιά ψιλοεπιδότηση...)

UIAA Global Youth Summit 2009 στα Καρπάθια!

Σκαρφαλώνοντας με τον Κόμη Δράκουλα.....

Να΄μαστε λοιπόν το βράδυ της 13ης Αυγούστου με την Όλγα στο τρένο για Βουκουρέστι για να πάμε σε ένα διεθνές αναρριχητικό youth camp στα Καρπάθια-όπως διαφημιζόταν στη σελίδα της UIAA. Αφού φτάσαμε στο Βουκουρέστι μετά από ένα 17ωρο ταξιδάκι έπρεπε να συναντήσουμε την κορεάτικη ομάδα στο αεροδρόμιο για να φύγουμε όλοι μαζί για τα Bicaz Gorges όπου θα γινόταν το camp. Περιμέναμε και αγωνιούσαμε για το αν θα αναγνωρίσουμε τους Κορεάτες, αλλά όταν άνοιξαν οι αυτόματες πόρτες των αφίξεων ήμασταν πλέον σίγουρες…9 Κορεάτες με ίδια ρούχα από το σπόνσορά τους με το εθνόσημο της Κορέας και τεράστια κίτρινα σακίδια μας πλησίασαν:
-You are the Greek team?
Μας ρώτησε η μεταφράστρια της ομάδας. Κοιταχτήκαμε με την Όλγα – είχαμε πιει και αρκετές μπύρες περιμένοντας το αεροπλάνο των Κορεατών και δεν είχαμε καμία όρεξη να εκπροσωπήσουμε την Ελλάδα εκείνη την ώρα αλλά μια και δεν υπήρχε κανείς άλλος εκεί γύρω απαντήσαμε.
-Well…yes, we are.
-Are there gonna be more nations?
-We don’t know.

Η κορεάτικη ομάδα στην κορυφή του Caehlau.

Και δεν υπήρχαν- οπότε οι επόμενες μέρες ήταν μια αξέχαστη πολιτιστική εμπειρία. Τα τεράστια κίτρινα σακίδια περιείχαν μόνο 8 σετάκια (!), αλλά τεράστιες ποσότητες soju (κορεάτικο αλκοολούχο ποτό) και noodles. Οπότε γίναμε εξπέρ στο να τρώμε με ξυλάκια, δοκιμάσαμε φύκια και κερδίσαμε τους Κορεάτες σε διαγωνισμό soju. Και όλα αυτά στη Ρουμανία!

Μετά από αρκετές περιπέτειες-αφού ο οδηγός του minibus που μας πήγε στα βόρεια ήταν μεθυσμένος-φτάσαμε στο Cabana Ecolog, το καταφυγιάκι που θα μέναμε τις υπόλοιπες μέρες. Παρά την κούραση εντυπωσιαστήκαμε από το τοπίο. Το μέρος ήταν ένα καταπράσινο σύμπλεγμα φαραγγιών με ποτάμια και λίμνες. Στους ασβεστολιθικούς πύργους που ξεφύτρωναν εδώ κι εκεί υπήρχαν πάνω από 200 αναρριχητικές διαδρομές. Ένας παράδεισος!

Σκαρφάλωμα δίπλα στο καταφύγιο.

Στο καταφύγιο μας υποδέχτηκε ο διοργανωτής του camp, ο Constantin Lacatusu ο οποίος είναι ο πρώτος Ρουμάνος που ανέβηκε το Everest και πρόεδρος της Ρουμάνικης ομοσπονδίας ορειβασίας και εισαγωγέας γνωστών ορειβατικών brands (τύφλα να ‘χει η Vaude…). Μέσα σε όλα δηλαδή….

Ο κ. Lacatusu στο τελευταίο ρελέ της Hornul Rosu

Αφού φάγαμε ένα τεράστιο πρωινό πήγαμε για αναγνωριστικό σκαρφάλωμα στις sporτ διαδρομές δίπλα στο καταφύγιο.

Οι μπλέ πλακέτες από το δίπλα εργοστάσιο...

Οι διαδρομές εκεί ποικίλουν από τις πολύ εύκολες έως τις….αδύνατες, όπως η διαδρομή που φτιάχτηκε για ένα εθνικό πρωτάθλημα αναρρίχησης. Την επόμενη μέρα θα σκαρφαλώναμε μεγάλες διαδρομές οπότε κάτσαμε να δούμε τον οδηγό και τα σκίτσα .

Το σκίτσο της Creasta Estica

Το πρώτο που παρατηρήσαμε ήταν τα πολλά….Α και ένα ποσοστό δίπλα από τις διαδρομές που καθόριζε πόσο της % τεχνητό και ελεύθερο χαρακτήρα έχουν (για τους Ρουμάνους αναρρίχηση χωρίς τεχνητά και σκαλίτσα δεν είναι αναρρίχηση!). Μετά παρατηρήσαμε τη βαθμολογία και όλα έδειχναν πολύ εύκολα- 1ου , 2ου άντε 4ου βαθμού το πολύ. Όμως δεν ήταν ακριβώς έτσι.

Οι Ρουμάνοι χρησιμοποιούν το Ρώσικο σύστημα βαθμολογίας-όσον αφορά τις παραδοσιακές διαδρομές πάντα- που σημαίνει ότι μια διαδρομή βαθμολογείται σε μια κλίμακα από το 1-6 με υποδιαιρέσεις Α,Β συνολικά για το τι τεχνική δυσκολία έχει, πόσο μεγάλη είναι, τι επιστροφή έχει, πόσο επικίνδυνη είναι κτλ. Έτσι ένα 4Α μπορεί να έχει και περάσματα 8ου βαθμού UIAA.

Συνωστισμός στα ρελέ...

Την επόμενη λοιπόν ξεκινήσαμε για την Creasta Estica ή Ανατολική κόψη- μια από τις πιο παλιές και κλασσικές διαδρομές στον πύργο Altarului.

Ο πύργος Altarului-στην κορυφή υπάρχει σταυρός. Πριν το '89 υπήρχε ένα αστέρι-σύμβολο του κομμουνισμού.

Μετά από μια ωραία πρόσβαση μέσα σε δάση και ποτάμια ξεκινήσαμε τη διαδρομή- εγώ με την Όλγα και ένα Ρουμάνο τον Florin. Η διαδρομή είναι γενικά εύκολη αλλά έχει πολύ σκαρφάλωμα σε χόρτο και χώματα, πολύ ωραία θέα και 2-3 ωραία περάσματα στην 4η και 5η σκοινιά.

Ο Florin στην τελευταία σχοινιά της Creasta Estica.

Αυτό που μας έκανε περισσότερο εντύπωση ήταν τα πολλά (και σκουριασμένα) καρφιά- γενικά ο χαρακτήρας που ανοίχτηκαν οι διαδρομές ήταν με πολλά τεχνητά κι αν κλίπαρες όλα τα καρφιά θα χρειαζόσουν καμιά 20αριά σετάκια για μια σxοινιά!
Την άλλη μέρα πήγαμε στη Fisura Centrala-μια σχισμή 4Α, 3 σχοινιές με 73% τεχνητό χαρακτήρα! Σκαρφαλώσαμε με τον Lacatusu αυτή τη φορά και καταλάβαμε ότι ακόμα και οι πιο έμπειροι Ρουμάνοι αναρριχητές είναι αρκετά «χύμα» στα ρελέ τους αλλά και στο πώς ασφαλίζουν (παίρνοντας απλά τα λάσκα από ένα σετάκι! Σε εξτρίμ περιπτώσεις κάνουν και καμιά μισή ψαλιδιά…).

Τις επόμενες μέρες κάναμε ένα διάλειμμα από το σκαρφάλωμα λόγω βροχής και χαλαζιού που περιελάμβανε επίσκεψη σε μοναστήρια και στη δίπλα πόλη, την Piatra Neamt.

Σκόρδα και σταυροί σε ένα μοναστήρι.

Ανεβήκαμε και στο βουνό της περιοχής το Caehlau (1907m). Παντού έβλεπες οικογένειες και παιδάκια (και δυστυχώς αρκετά σκουπίδια, τουλάχιστον στο καταφύγιο…) ! Δίπλα από το καταφύγιο της κορυφής υπήρχε και το σπιτάκι των Salvamont- οι Ρουμάνοι διασώστες. Η διάσωση υπάρχει σε όλα τα βουνά της Ρουμανίας και είναι κρατική και δωρεάν.

Μόλις σταμάτησαν οι βροχές σκαρφαλώσαμε μια σχοινιά από την Traseul 7 Noiembre.

Οι προσβάσεις περιελάμβαναν και ποταμάκια...

Στην ίδια περιοχή υπάρχει η πολύ εντυπωσιακή Fisura Neagra 5B (Μαύρη Σχισμή) μια διαδρομή που πρέπει να αξίζει να την επαναλάβει κανείς…

Αναρριχητές στην πρώτη σχοινιά της Fisura Neagra.

Την τελευταία μέρα κάναμε τη Hornul Rosu 3B, μια διαδρομή που τα είχε όλα- δίεδρα, καμινάδες, σχισμές και τις τελευταίες σχοινιές έβγαινε σε κόψη. Ωραία φάση!

Η Όλγα στην 3η σχοινιά της Hornul Rosu.

Μετά από μια συνέντευξη για κορεάτικο κανάλι (χιχι), μπόλικο soju και ένα κρασί ονόματι Dracula’s blood αποχαιρετήσαμε τους αξιαγάπητους μα ντροπαλούς Κορεάτες και τον κύριο Constantin και πήραμε το δρόμο της επιστροφής με όνειρα για καμιά σαλάτα γιατί είχαμε μπουχτήσει από τα καθημερινά μπάρμπεκιου και τον…πατσά!

Κείμενο: Έφη Σ. Φωτογραφίες: Όλγα Σ., Έφη Σ., Constantin L.

Εξωγήινοι στον Όλυμπο.

Στο τελευταίο τεύχος του "απαγορευμένου περιοδικού" Strange (τ.124) υπάρχει εκτενές (11σέλιδο!) αφιέρωμα για τους εξωγήινους που βολτάρουν με τα UFO τους στον Όλυμπο. Πραγματικά αξίζει κάποιος να πάρει αυτό το τεύχος, αφού καταγράφονται με σοκαριστικές λεπτομέρειες πολλά γεγονότα, μαρτυρίες, ενώ υπάρχουν φωτογραφίες και stills από video από την επιχείρηση μεταφοράς του ιδιωτικού Robinson, από Chinook της Π.Α., όπου, λέει, βόλταραν τριγύρω UFOs και επιβλέπαν τη κατάσταση... Επίσης το άρθρο διανθίζεται από ζωγραφιές ιπτάμενων δίσκων και άλλων σχημάτων, όπως κι από γκομενάρες που βγαίνουν από παρκαρισμένα UFOs, δορυφορικές φωτογραφίες της περιοχής, αλλά και πανοραμική φωτογραφία βουνού με παγετώνα (μάλλον δεν είναι ο Όλυμπος, ε...?)!!!

Μεταξύ άλλων γράφονται τα εξής (πήραμε πολύ αποσπασματικά κάποιο υλικό για να έχετε κίνητρο να αγοράσετε το περιοδικό, όλοι εσείς οι λάτρεις του Όλυμπου. Και φυσικά καταλαβαίνετε ότι δεν νοείται να "κλέψουμε" την δουλειά των ανθρώπων...). Έχουμε και λέμε λοιπόν:

"...ήξερα... για πολλές εντυπωσιακές εμφανίσεις UFO στην περιοχή του Ολύμπου."

"Σημειώνω ότι στην περιοχή των Μεγάλων Καζανιών έχουν παρατηρηθεί οι περισσότερες εμφανίσεις UFO στον υψηλό Όλυμπο."

Και... η τελευταία παράγραφος, που εμάς μας ανατρίχιασε...

"Παρουσιάζουμε, λοιπόν, εδώ, μερικές μόνο φωτογραφίες από αυτό το ενδιαφέρον βίντεο της ηρωικής Ελληνικής Ομάδας Διάσωσης, που εκτός από συνανθρώπους μας ίσως αύριο να καλεστεί να σώσει και εξωγήινους στον Όλυμπο (άλλωστε ίσως να μπορούν να περάσουν και για κανονικοί άνθρωποι), αν ένα από αυτά τα παράξενα ταχύτατα σκάφη συντριβεί, όπως έχει συμβεί κάποιες φορές στο παρελθόν, αλλού στον κόσμο."

Και επειδή θέλουμε κι εμείς να συνεισφέρουμε στην έρευνα των παιδιών, παραθέτουμε παρακάτω υλικό που αποδεικνύει πως οι χειριστές των διαφόρων UFOs είναι χειρότεροι οδηγικά από γριά με αρθριτικά και καταρράκτη στα 2 μάτια, που παίρνει δίπλωμα στα 73 με λάδωμα, και κάγκουρα με φτιαγμένο Punto (κίτρινο)... Τι γίνεται όταν αυτή η ανικανότητα συμπέσει με τις ασύλληπτες (κυριολεκτικά όμως... ούτε η ομάδα Δ δεν μπορεί να τους πιάσει) επιδόσεις των UFOs, τον περίεργο καιρό και το έντονο ανάγλυφο του Ολύμπου? Πραγματικά και εμείς πιστεύουμε ότι η στιγμή που θα αντικρίσουμε εξωγήινο να βγαίνει από τσαλακωμένο UFO Gti στη Μικρή Τούμπα δεν θα αργήσει. Παρακολουθήστε τα 2 βιντεάκια και τα λέμε μετά...

Για το τέλος φυλλάξαμε μια εικόνα (=1000 λέξεις?) από την 5η σχοινιά της διαδρομής "Μιχαηλίδη-Ξανθόπουλου" (ΚΛΙ.ΒΑΘ.ΕΠ.=4,332, R, U10!!!, A0 ίσως, και V+/VI- UIAA) στα Καζάνια. Παρατηρούμε ότι υπερίπταται δίσκος της εταιρίας "Kazania UFOs Ltd", η οποία φημολογείται ότι σύντομα θα ξεκινήσει πτήσεις για τουρίστες από την Πέτρα Ολύμπου για Μεγάλα Καζάνια-Βούλγαρη-Σφαγεία-Αγιαντώνη και πίσω Πέτρα, διάρκειας 3'14'' (και κάτι ψιλά) και κόστους 2.918 €/άτομο (ακατέβατα, ισχύει όμως φοιτητικό-μαθητικό με επίδειξη πάσο...), ενώ στο ρελέ έσκασε ξαφνικά απρόσκλητος ο ΕΤ και μας έβριζε όλους...
Πως το λέμε αυτό; Αναρρίχηση περιπέτειας;

Νέα διαδρομή στο Κούβελο: "Κώστας Στεφανουδάκης".

Ο Αλέξανδρος Κωνσταντινίδης μας έστειλε τις παρακάτω πληροφορίες για τη διαδρομή που ανοίχτηκε στη μνήμη του Κώστα Στεφανουδάκη:

“Κώστας Στεφανουδάκης” 200 μέτρα VII A0
Μουτάφης Αν., Κωνσταντινίδης Αλ., Μουγκόλιας Κ.
5 Σεπτεμβρίου 2009

Η διαδρομή είναι αφιερωμένη στον αδικοχαμένο σχοινοσύντροφό μας, ο οποίος σκοτώθηκε σε τροχαίο στις 11 Οκτωβρίου 2008.
Βρίσκεται δεξιά από τις "Τέσσερις κόρες και ένας γιος" και "Χαμένο σεντούκι" (δες πανοραμικό στο link: http://routes.gr/?Lang=el&Page=Climbing/Panoramas/Parnassos-Kouvelos-S). Προσεγγίζουμε το χαρακτηριστικό δίεδρο από εύκολη κόψη δεξιά, αριστερή τραβέρσα στο τελείωμα της και δεύτερη κόψη μέχρι το πατάρι στην βάση του διέδρου.

Κλίκ στη εικόνα για μεγαλύτερη ανάλυση.

Σημειώσεις:
Στο R0 συστήνεται η τοποθέτηση επιπλέον ενός φρεντ (3 μέχρι 4 Camalot) που να κρατά το ρελέ από κάτω προς τα επάνω.
Στα πρώτα μέτρα της πρώτης σχοινιάς βρέθηκαν 2 καρφιά και καραμπίνερ εγκατάλειψης. Από την εμφάνιση των υλικών κρίναμε ότι πρόκειται για αρκετά παλαιότερη προσπάθεια.
Η επιστροφή γίνεται με περπάτημα της κορυφογραμμής και ύστερα των χαμηλότερων λιβαδιών προς τα δεξιά (1 ώρα).
Η υποχώρηση μπορεί να γίνει με ραπέλ από καρύδια και δέντρα.
Τα προτεινόμενα υλικά για την επανάληψη της διαδρομής είναι μια ενισχυμένη σειρά καρυδιών , μία σειρά φρεντς, αρκετά σετάκια, ελέυθερα καραμπίνερς και ιμάντες.

I wanna get high...

...αλλά πως θα γίνει άμα ζεις στο Άμστερνταμ?
Ο φίλος μας ο Αστέριος μας έστειλε το παρακάτω mail και τις φωτογραφίες:

"Βρέθηκα για λίγες μέρες στο Άμστερναμ και για πλάκα έγραψα στο Google: Climbing Amsterdam.Και φυσικά τα μόνα αποτελέσματα ήταν για indoor. Έτσι σήμερα το πρωί πήγα μια βόλτα στο επονομαζόμενο κέντρο της αναρρίχησης ή στα φλαμανδικά Klimuur Centraal. Ένα αυτόνομο κτίριο για indoor climbing με πολλές διαδρομές και boulder στο κέντρο του Άμστερνταμ.
Μεσοβδόμαδα προπόνηση στην πίστα και Σ/Κ Βέλγιο ,Γαλλία ή Γερμανία, έτσι τη βγάζουν εδώ οι αναρριχητές.Δεν μπορείς να τα έχεις όλα, και ποδηλατόδρομους και πάρκα με πολύ χόρτο και βράχια για σκαρφάλωμα."

Χμ... πάρκα με πολύ χόρτο...

Μεγάλη Γούρνα, Όλυμπος: επεκτάσεις στην "Καλύβα Χριστάκη"

Φωτοφραφία: Φίλοι του Περβάλλοντος-Πιερία 2008.

Ο φίλος Άρης Ρ. μας έστειλε τα παρακάτω link (τα οποία "έπαιξαν" και στα διάφορα φόρουμ):
http://fp08.eu/index.php?option=com_content&task=view&id=56&Itemid=1
http://fp08.eu/index.php?option=com_content&task=view&id=54&Itemid=1
Δεν θα σχολιάσουμε, απλά διαβάστε τα εκεί...

Ατύχημα στη Ζηλνιά.

Πριν λίγες βδομάδες συζητούσαμε με τον Νίκο και τον Razaq, ιδιοκτήτη του "γραφείου" που οργάνωσε το ταξίδι μας στο Πακιστάν και ο Νίκος του είπε ότι η ομοσπονδία μας δεν προτίθεται να οργανώσει στο μέλλον άλλες παρόμοιες αποστολές, σαν εκείνη του 2007, όπου χάθηκε ο Βασίλης. Ο Razaq τότε είπε με μια φυσικότητα: "But... climbing and accidents come together." Μια κουβέντα που μου καρφώθηκε στο μυαλό. Γιατί ακριβώς αυτή είναι η αλήθεια, όσο κι αν δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε πολλές φορές.
Χτες αργά το βράδυ ένας γνωστός πήρε τηλέφωνο για ένα ατύχημα στη Ζηλνιά. Κάποιος είχε πέσει στην Ταραντούλα ή στην Κόψη των Αετών και δεν είχε τις αισθήσεις του. Τηλέφωνα επί τηλεφώνων με γνωστούς και φίλους που ήταν εκεί ή στο Λιτόχωρο και η διαβεβαίωση ότι η Πυροσβεστική και η ΕΜΑΚ τον έχουν προσεγγίσει και τον κατεβάζουν.
Σήμερα το πρωί με ένα μικρό ψάξιμο στο Google μαθαίνω πως: "21χρονος ορειβάτης από την Βρετανία τραυματίστηκε σοβαρά στη θέση Ζηλνιά του Ολύμπου όπου είχε πάει με επίσης 21χρονο Κατερινιώτη συμφοιτητή του...", "εξέπνευσε κατά την μεταφορά του στο νοσοκομείο" και ότι "...η Πυροσβεστική, η ΕΜΑΚ, ορειβάτες του συλλόγου του Λιτοχώρου και εθελοντές διασώστες συμμετείχαν στην προσπάθεια..."
Δεν ήταν κάποιος που ήξερα... Δεν είχαμε σκαρφαλώσει μαζί... Παρόλα αυτά νοιώθω ένα κενό όταν μαθαίνω για ένα θάνατο στο βουνό... Περισσότερο όταν αυτό συμβαίνει σε μέρη όπου έχω περπατήσει κι εγώ, σε βράχια που έχω σκαρφαλώσει και θέλω να ξανασκαρφαλώσω...

Διόρθωση 11.09.2009: Τελικά παρότι οι δύο αναρριχητές ήθελαν να επαναλάβουν τη Ταραντούλα, μπήκαν κατά λάθος (?!) στη Φουκώ (δείτε και τα σχόλια παρακάτω).

Νέα διαδρομή στο Σκολιό: "Wind of change".

Μετά από αρκετές προσπάθειες και διάφορους σχοινοσυντρόφους ο Θεόφιλος Χατζησυρλής τελείωσε μαζί με τον Αποστόλη Μπόσκο την διαδρομή "Wind of Change", στον τοίχο αριστερά από την "Φαίδων Γαληνός". Από υλικά χρειάζονται πέρα από σετάκια κτλ, μερικά μικρά-μεσσαία friend και ένα cliffhanger για 10άρα τρύπα, για τα τεχνητά. Η έξοδος μετά το πατάρι γίνεται από τα σπασμένα της διαδρομής "Νάστου-Κινατίδη" και το τελικό δίεδρο. Στο άνοιγμα συμμετείχαν επίσης ο Χάρης Σαλοκανάς και ο Σάκης Φουρτούνας. Παρακάτω η χάραξη της διαδρομής και μερικές φωτογραφίες:
Περισσότερες φωτογραφίες στο link: http://www.facebook.com/album.php?aid=5180&id=1745546563 Στο παραπάνω album, φωτογραφία-bonus από προσγείωση (ή μήπως απογείωση?!) UFO!!!

Επιτέλους μια φρέσκια ιδέα!!!

Στις 12-13/9/2009 θα γίνει η καθιερωμένη Πανελλήνια Αναρριχητική Συνάντηση. Η ημερομηνία είναι λίγο νωρίτερα από ότι συνήθως, ελπίζοντας στο να μη βρέχει μάλλον. Μπορεί να έχει λίγη ζέστη παραπάνω βέβαια, αλλά δε πειράζει. Φέτος υπάρχει και μια καινοτομία στο πρόγραμμα, ο ¨Διαγωνισμός στη Ντούπιανη¨. Αντιγράφουμε από την εγκύκλιο της Ε.Ο.Ο.Α.:
"Κυριακή 13/09/2009, 09:00 - 13:00: Διαγωνισμός στην Ντούμπιανη
(Νικητής αναδεικνύεται ο αναρριχητής/τρια που θα εκτελέσει τα περισσότερα μέτρα αναρριχητικών διαδρομών από το σύνολο διαφορετικών προκαθορισμένων διαδρομών στον πύργο της Ντούμπιανης )".
Αν και δεν ξέρουμε τους ακριβείς κανονισμούς, φανταζόμαστε ότι με αυτό το "αναρριχητής/τρια" εννοείται σχοινοσυντροφιά! Εκτός αν μιλάμε για σόλο...

Επιτέλους μια φρέσκια ιδέα λοιπόν, για τον παρηκμασμένο θεσμό και για το πεδίο, που αν και απ' τα πιο σημαντικά στην Ελλάδα και γνωστό διεθνώς, φαίνεται πως έχει πάρει την "κάτω βόλτα", στην εποχή του sport-climbing. Για να δούμε...

Μάλλον το βιβλίο της Ντούπιανης θα έχει μερικά κενά στην Πανελλήνια, αλλά καλύτερα... θα υπάρχει περισσότερος χώρος για να ζωγραφίζει ο κόσμος!

...

...όλοι μαζί, με το 1, με το 2, με το 3... ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!!!

Ανοιχτή επιστολή του ΕΟΣ Άμφισσας

Σημ: Η παρακάτω επιστολή κυκλοφόρησε σε κάποια φόρουμ, αλλά και από email σε email, οπότε θεωρήσαμε σωστό να την βάλουμε και στο blog.

Με αφορμή την αίτηση της μεταλλευτικής εταιρίας ELMIN Α.Ε. για χορήγηση άδειας ερευνών και εξορύξεων βωξίτη στην Γκιώνα -600 περίπου γεωτρήσεις – στις περιοχές Ρεκά , Βαθιά Λάκκα , Διάσελο Πυραμίδας , Βραίλα κλπ αποφασίσαμε να τοποθετηθούμε επί της βάσης του ζητήματος αυτού.
Η εξορυκτική δραστηριότητα των μεταλλευτικών εταιριών βασίζεται στην παραχώρηση δικαιωμάτων μεταλλειοκτησίας , που έχουν μεταβιβαστεί μέσα από αδιαφανείς διαδικασίες στο απώτερο , αλλά και σχετικά στο πρόσφατο παρελθόν. Καθεστώς αποικιοκρατικών καταστάσεων. Με το υφιστάμενο δικαίωμα μεταλλειοκτησίας , η μεταλλευτική εταιρία έχει την δυνατότητα να μας διώξει από τα σπίτια μας για να σκάψει.
Απαιτούμε ο τρόπος με τον οποίο οι μεταλλευτικές εταιρίες εκμεταλλεύονται τον ορυκτό πλούτο του τόπου μας , να μην παραβιάζει τις κοινά πλέον αποδεκτές αρχές της προστασίας του περιβάλλοντος και της αειφόρου ανάπτυξης και φυσικά να λειτουργούν στα πλαίσια του νόμου.
Επιτέλους πρέπει να τεθούν κάποια όρια.
Να τηρηθούν αυστηρά τα αυτονόητα :
1. Καμία νέα επιφανειακή εξόρυξη.
2. Καμία έρευνα ή εξόρυξη οποιουδήποτε τύπου μέσα στους οικισμούς , στις πόλεις και τα χωριά.
3. Καμία έρευνα ή εξόρυξη οποιουδήποτε τύπου μέσα στα δάση (οφείλει ασφαλώς το κράτος να οριοθετήσει τα δάση με την σύνταξη επιτέλους Δασολογίου…).
4. Καμία έρευνα ή εξόρυξη οποιουδήποτε τύπου μέσα σε καθορισμένες ζώνες προστασίας του περιβάλλοντος , του τοπίου ή της βιοποικιλότητας (λ.χ. NATURA , Δελφικό Τοπίο , καταφύγια άγριας ζωής).

Τι είδους νομοθεσία και τι κατοχυρωμένα δικαιώματα μπορεί να είναι αυτά που αντιβαίνουν τόσο προκλητικά στην συνταγματική προστασία των δασών ;
Τι είδους νόμιμα δικαιώματα είναι αυτά που προσβάλουν βάναυσα την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και προσπερνούν ανέξοδα κάθε έννοια στοιχειώδους προστασίας του περιβάλλοντος.
Το ζήτημα είναι βαθιά πολιτικό και δευτερεύοντος νομικό ! Είναι ζήτημα επιλογών και προτεραιοτήτων. Επιτέλους η άσκηση πολιτικής δε μπορεί να είναι μόνο διαχειριστική. Οι ανάγκες της Ελλάδας του 2010 είναι διαφορετικές από εκείνες του 1950 ή του 1970. Η κατάργηση του δικαιώματος μεταλλειοκτησίας ή πολύ απλά η νομοθετική απαγόρευση ερευνών και εξορύξεων στις παραπάνω αναφερόμενες περιπτώσεις είναι επιβεβλημένη και αποτελεί ευθύνη ασφαλώς της Πολιτείας.
Πιστεύουμε στην αναγκαιότητα της θέσπισης και εφαρμογής ενός σαφούς χωροταξικού πλαισίου λειτουργίας , που θα οριοθετεί την μεταλλευτική δραστηριότητα με κριτήρια που ανταποκρίνονται στις σημερινές καταστάσεις , ζωτικές ανάγκες και ευαισθησίες με βάση τις έννοιες της κοινωνικής ευθύνης και της αειφορίας.
Να διατηρήσουμε το ελάχιστο εναπομένον φυσικό περιβάλλον απείραχτο. Δεν επιτρέπεται να επιβιώσουμε σε βάρος των παιδιών μας και να κατασπαταλήσουμε όλους τους φυσικούς πόρους , καταστρέφοντας ταυτόχρονα δάση , αλπικά λιβάδια , φαράγγια , βιότοπους , γενικότερα φύση και τοπίο που κληρονομήθηκε δια μέσω των αιώνων.
Με το ανωτέρω σκεπτικό αποκρούουμε κατηγορηματικά κάθε περίπτωση ερευνών και εξορύξεων στα παρθένα δάση και προστατευόμενα φυσικά τοπία , για τα οποία αιτείται να της δοθεί σχετική άδεια οποιαδήποτε μεταλλευτική εταιρία.
Καλούμε όλους τους πολίτες συλλόγους και συλλογικούς φορείς , με πνεύμα ενότητας και ευαισθησίας να συστρατευτούμε για το σκοπό αυτό.

Με τη σφραγίδα του συλλόγου σας και υπογραφές μελών σας και φίλων σ’ αυτή την ανακοίνωση η οποία θα επιστραφεί στον Ε.Ο.Σ. Άμφισσας , δηλώνετε την συμπαράστασή σας.

Ε.Ο.Σ. Άμφισσας